…έρχεται, όπως ήταν αναμενόμενο, από τον πολιτισμό.

Όχι βέβαια από το mainstream μουσικό (και όχι μόνον) κατεστημένο.

Το ευχάριστο μήνυμα έρχεται από τα…μπαρ.

Ουδεμία έκπληξις βέβαια.

Από το Cabaret Voltaire στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, στα γαλλικά και ισπανικά καφέ του μεσοπολέμου έως τα κλαμπάκια  και τις pubs των ’70s, η αντίδραση του κόσμου στην κρίση (κάποιου κόσμου τέλος πάντων) βρήκε διέξοδο στην τέχνη (ή την αντι-τέχνη, Dada, punk) μέσα σε χώρους μικρούς, ζεστούς, ανθρώπινους.

Ακόμα και στην Ελλάδα αν το σκεφτούμε, σε μία διαφορετική κρίση, το καινούργιο ήρθε μέσα από τις μικρές μπουατ.

Το καινούργιο σήμερα έρχεται από τα μπαρ και συγκεκριμένα από τα μπαρ της Σαλονίκης (δεν το λέω από τοπικιστικούς λόγους, τα μπαρ της Σαλονίκης είναι μαζεμένα κατά δεκάδες σε τρείς τέσσερις γειτονιές της πόλης και επιβιώνουν κυρίως χάρη στους φοιτητές διαφοροποιώντας τα κατά πολύ από τα μπαρ της Αθήνας)

Εδώ και σχεδόν δύο χρόνια λοιπόν, λόγω της οικονομικής κρίσης και αφού οι μαγαζάτορες είδαν ότι το ρίξιμο των τιμών (ίσως ο μόνος χώρος που έριξε πραγματικά τις τιμές) δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, άρχισαν να διαθέτουν τους χώρους τους για συναυλίες (και όχι μόνον συναυλίες. Εκθέσεις από ζωγραφική, φωτογραφία, κολάζ, ποιητικές βραδιές, έως και real time ανάγνωση του 24ώρου του κυρίου Μπλουμ του Οδυσσέα του Joyce!). Να αναφέρω εδώ και την έξυπνη κίνηση του ΚΘΒΕ που έδινε παραστάσεις του Εκείνος και Εκείνος  σε 70 περίπου καφέ/μπαρ της πόλης όπου ανυποψίαστοι θαμώνες έβλεπαν ξαφνικά τον Σόλων και τον Λουκά να φιλοσοφούν ανάμεσα τους.

Η ιστορία ξεκίνησε πριν από την κρίση από 3-4 μαγαζιά του «παραδοσιακού» κέντρου τα οποία έτσι και αλλιώς έχουν την μουσική σαν πρώτη προτεραιότητα του τρόπου λειτουργίας τους και (όχι και τόσο) σιγά σιγά, εξαπλώθηκε παντού.

Δεν είναι τυχαίο ότι τις «δύσκολες μέρες» για τα μπαρ όπως Τετάρτες και Κυριακές, κόσμο έχουν και σε πολλές περιπτώσεις λειτουργούν ΜΟΝΟ τα μαγαζιά που έχουν live.

Αυτό έδωσε την δυνατότητα σε δεκάδες μπάντες να βρουν χώρους πέρα από τα κλασικά λαϊβάδικα και δίχως εισιτήριο συνήθως, να φέρουν την δουλειά τους σε επαφή με τον κόσμο.

Τι συμβαίνει όμως από πλευράς μουσικής;

Εκτός από τις μπάντες που κλασικά εδώ και χρόνια ζούνε παίζοντας διασκευές, δεκάδες νέες μπάντες με δικές τους δουλειές, αλλά και από χρόνια καταξιωμένοι Έλληνες  καλλιτέχνες και αρκετές φορές ξένοι παίζουν στα μαγαζιά σε άμεση επαφή με τον κόσμο. Εκεί που πίνουν το ποτό τους ανεβαίνουν, παίζουν, κατεβαίνουν, συνεχίζουν το ποτό, ενίοτε πουλάνε και κάνα δίσκο  και γίνονται μία παρέα και μιλάμε για μεγάλα ονόματα και για να μην αναφέρω τους Έλληνες να πω ότι ούτε στο όνειρο μου δεν σκεφτόμουν ότι θα πίνω, θα μιλάω και θα χορεύω με ονόματα σαν τον Nikki Sudden, τους Band of Holly Joy, τον Mike Joyce των Smiths τους Savage Republic και πάει λέγοντας.

Το πιο ενδιαφέρον πάντως είναι ότι λόγω του περιορισμένου χώρου των μαγαζιών ακούμε ακουστικές κυρίως εκδοχές των τραγουδιών τους και πολύ συχνά πλέον, αυτό που θεωρώ σαν «κίνημα», την τεχνική της λούπας.

Αν δεν ξέρετε τι είναι αυτό, ρίξτε μια ματιά στο βίντεο αυτό από το Πρώτο Φεστιβάλ Λούπας της Λευκωσίας. Όλοι, νομίζω εκτός του Αλκίνοου, παίζουν τακτικά στο Residents αλλά και σε κανονικά λαϊβάδικα.

.

Αν λοιπόν θεωρήσουμε σαν δεδομένα πλέον την ύπαρξη χώρων και το όσο πάει αυξανόμενο ενδιαφέρον του κόσμου και αν συνυπολογίσουμε ότι με το home recording και το DIY που έφερε η νέα τεχνολογία, η παραγωγή ενός δίσκου έγινε πιο εύκολη (και οικονομική) υπόθεση, νομίζω ότι με λίγη στήριξη (αγοράστε κάνα cd ρε)  κάτι νέο και ωραίο θα γεννηθεί (άσε δλδ που η Σαλονίκη θα έχει αυτήν την φορά αληθινή ροκ σκηνή και όχι αυτήν που της έδωσαν τα ΜΜΕ γιατί έτσι τους βόλευε).

Αφήστε λοιπόν τα στάδια που οι «έντεχνοι» εξαργυρώνουν το παρελθόν τους και ψαχτείτε στους μικρούς χώρους που κάτι νέο γεννιέται.