Ήρθα…

(για λίγο)…είδα… (τους λογαριασμούς στο γραμματοκιβώτιο)… και έφυγα (για Σκόπελο).

ΟΚ τέλος το πρώτο (οικογενειακό) μέρος των διακοπών.

Απολογισμός

Μπάνια: 2

Χιλιόμετρα πεζοπορίας: 1 (τα 400 μέτρα για αγορά τσιγάρων, τα υπόλοιπα για το πάνε έλα ξαπλώστρα – κρεβάτι)

Μπύρες: άνω των 50

Ουίσκια: 4 μπουκαλάκια

Γουρούνια: 1,5 (+/- 250 κιλά) σε διάφορες μορφές κυρίως πανσέτα, σουβλάκια (καλαμάκια που λεν και οι χαμουτζήδες), σπάλα, λουκάνικα.

Ψάρια: 10 (αντζούγιες και κολιοί παστοί)

Φρούτα: 0

Λαχανικά: 0

Βιβλία: 4 σελίδες

Τραγούδια: 1 (Typical English Day – The Astronauts)

Φορές που σηκώθηκα από την ξαπλώστρα: 3

η μια για να βγάλω αυτές τις φωτό (που αποδεικνύουν ότι κακώς λέμε τα Αριανά σκουλήκια )

και οι άλλες δύο γιά μπάνιο

εδώ μιά απόδειξη για την πετυχημένη καμπάνια του ΕΟΤ (πήξαμε στους τουρίστες)

Και εδώ το τέλος των διακοπών.

Πάμε γιά άλλα.

Καλά να περνάτε

Carla Bruni – Comme si de rien n’était

Μας ζάλισαν τον έρωτα εχθές στα δελτία ειδήσεων, σε όλα σχεδόν τα κανάλια, για τους διθυράμβους των κριτικών για τον νέο δίσκο της Carla Bruni, πρώτης κυρίας πλέον της Γαλλίας.

Είπαμε ρε παλικάρια Ελλάς Γαλλία Συμμαχία, είπαμε (ο Νομάρχης της Καρδιάς μας είπε δλδ) να ονομάσουμε και Sarkozy μιά πλατεία της Θεσσαλονίκης, αλλά όχι και να βγάλουμε αριστούργημα τον δίσκο της.

Από το πολύ το πες πες, αναγκάστηκα και το δανείστηκα και όχι μόνον αυτό, αλλά τον άκουσα κιόλας και μάλιστα ολόκληρο!!!

Ο δίσκος δεν είναι ούτε καλός ούτε καν κακός είναι με μία λέξη ΒΑΡΕΤΟΣ.

Κυρίως μιά κιθάρα, που και που λίγο βιολί, άντε και καμιά φυσαρμόνικα για να το κάνουμε λίγο πιό φολκ.

Κάτι μεταξύ Αρλέτας (στα πεσμένα της) και Τζό Ντασσέν.

Οι σφυγμοί μου έπεσαν στους 30, η πίεση στο 6 (η μεγάλη, την μικρή την ψάχνουμε ακόμα) Για να συνέλθω κατάπια ενάμισι  κουβά αμφεταμίνες, βάρεσα δυό ενέσεις καφεΐνης  και μόλις τώρα αποσύνδεσα την παροχή οξυγόνου.

Επειδή τα Γαλλικά μου είναι πτωχά (έως πτωχότατα) δεν μπορώ να κρίνω τους στίχους, αλλά από τίτλους όπως «Η Μεγάλη Μας Αγάπη», «Ανήκεις σε Μένα», «Είμαι Ένα Παιδί» μπορούμε να έχουμε μιά ιδέα.

Τελευταία μου ελπίδα ήταν το εξώφυλλο. (Ότι και να πούμε η κοπέλα είναι ΘΕΑ)

Τζίφος, πιό ανέμπνευστος και από την μουσική.

Ιδού:

Φαντάζομαι ο δίσκος θα βρεί το κοινό του και τον χώρο του.

Σε ένα δείπνο ας πούμε, σε ένα Γαλλικό εστιατόριο να παίζει στο βάθος χαμηλά, πολυυυύ χαμηλά, ίσα που να καλύπτει τον ήχο από το τσιγάρισμα του σκόρδου.

Εγώ βέβαια για να τον ξανακούσω θα πρέπει στο προαναφερθέν δείπνο να με καλέσει η ίδια η Κάρλα Μπρόυνι. (και να το πληρώσει κιόλας).

Αν παρόλα αυτά σας αρέσει αυτή η μουσική ή είστε απλά περίεργοι ή τσιγαρίζετε αυτήν την στιγμή σκόρδο και θέλετε μιά μουσική υπόκρουση, μπορείτε να ακούσετε κάποια δείγματα (τα καλύτερα είναι η αλήθεια) εδώ

Μεγάλα Ερωτήματα της Ζωής

Δύο πράγματα χαρακτηρίζουν το Indiblog.

Το πρώτο είναι ότι γνωρίζει τις απαντήσεις γιά όλα τα Μεγάλα Ερωτήματα της Ζωής και με μεγάλη χαρά τις μοιράζεται μαζί σας. Ερωτήσεις όπως «υπάρχει Κράτος;» (όχι), «υπάρχει Θεός;» (Ναι, Ο Χατζηπαναγής), «προς τα πού πάει ο Κόσμος;» (προς την ανατολή), είναι πλέον κτήμα του καθένα, αυτών τέλος πάντων που κάνουν κλικ εδώ μέσα.

Το δεύτερο είναι ότι το Indiblog, μάλλον εγώ για να ακριβολογώ, ειδικά το καλοκαίρι δεν κοιμάται ΠΟΤΕ ή σχεδόν ποτέ.

Κάτι η ζέστη, κάτι τα νεύρα που έχω να πάω διακοπές 5 χρόνια, κάτι ότι λείπουν τα μωρά και μπορώ να κάνω ότι θέλω έχω κόψει την επαφή με τον ύπνο.

Αυτό που κάνω κυρίως είναι να διοργανώνω θεματικές κινηματογραφικές βραδιές. Διαλέγω ηθοποιό, σκηνοθέτη ή θέμα και βλέπω όσες ταινίες αντέχω.

Έτσι λοιπόν, έχοντας τελειώσει τις Ευμενίδες πριν λίγες μέρες, έκατσα και είδα μέσα σε μία μέρα και κάτι, πέντε (αριθ.5) τρίωρα ντοκιμαντέρ του BBC για τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο (3Χ5=15 ώρες κάνοντας διάλειμμα μόνο για φαγητό, καφέ και εμετό) και να φανταστεί κανείς ότι μετά βίας έφτασα στην Μάχη του Στάλιγκραντ!!!.

Και σαν μην έφταναν αυτά έκατσα και είδα και την τρίωρη (ψιλομάπα) ταινία Then They Were Giants η οποία πραγματεύεται τις σχέσεις που είχαν μεταξύ τους ο Τσόρτσιλ ο Ρούζβελτ και ο Στάλιν , με τον Μάικλ Κέην να κάνει τον Στάλιν (τρελό γέλιο).

Αποκαμωμένος αποκοιμήθηκα στον καναπέ βλέποντας ένα τρελό όνειρο όπου συμμετείχαν ο Χίτλερ, ο Χίμλερ, η Sandra ( Maria Magdalena, You are a Creature of The Night), o James Last, η Siemens, ο Γερμανός με τα κινητά, ο Βαγγέλης Γερμανός, Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο Βουρλούμης του ΟΤΕ, ο Λιάπης, ο Τσουκάτος η ΚΕ του ΕΚΚΕ, το πολιτικό γραφείο του ΚΚΕ, ο Στρατηγός Ζούκοφ και η Ντόρα η μικρή εξερευνήτρια (όχι η Μπακογιάννη, η άλλη το καρτούν).

Όλα αυτά στα γερμανικά ΜΕ γερμανικούς υπότιτλους.

Την κρίσιμη στιγμή λοιπόν που πάν να με εκτελέσουν και την ώρα που ο Αρτέμης Μάτσας επιμένει ότι «Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας» γυρνάει με κοιτάει και ΜΕ λέει :

«Τα τραβούσε και σένα το μελεούνι σου, αλλά σε παραδέχομαι γιατί το λέει η περδικούλα σου»

Αυτό ήταν βραχυκύκλωσα, τι είναι το μελεούνι και ποιά η περδικούλα;

Τρέχω ανοίγω το Μεγάλον Λεξικόν της Πρωίας (έκτακτο, τρίτομο, είς άπταιστον καθαρεύουσαν βραβευμένον παρά της Ακαδημίας Αθηνών). Τίποτα.

Ανοίγω του Φυτράκη (πιό leftish you know, πιό κοντά στον λαό).

Βρήκα μόνο ότι η περδικούλα = μικρή πέρδικα!!!

Τι θέλει να πεί ο ποιητής;

Η μόνη σκέψη που μπορώ να κάνω είναι ότι η μόνη πέρδικα που ξέρω είναι το Famous Grouse, οπότε περδικούλα θα είναι μάλλον το σφηνάκι ουίσκι. Λέει δλδ το σφηνάκι; = είναι καλό (καθαρό) το ποτό;

Αυτό μάλιστα, έχει μιά λογική. Δεν καταλαβαίνω παρόλα αυτά γιατί θα έπρεπε να με εκτελέσουν οι Γερμανοί επειδή ήταν καθαρό το ποτό μου (εκτός αν εννοούσαν ότι έπρεπε να πίνω μπύρα. Αϊνε Μπυρεν Αϊνε Μπυρεν, μπυρεν Λεβενμπρόι)

Εδώ πάντως ΔΕΝ συμφωνούν με την εξήγηση μου.

Το μελεούνι είναι πιό δύσκολο ΕΔΩ και ΕΔΩ βρήκα ότι μελεούνι, το αμέτρητο πλήθος.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπόρεσα να βρώ την σχέση.

«Το τραβάει ένα αμέτρητο πλήθος» ποιό τραβάει δλδ;

α) σίγουρα όχι το καράβι, εκείνο το τραβάει άλλο (αυτό ήταν σεξιστικό σχόλιο)

β) το τραβάει (το πουλί του, την περδικούλα που λέγαμε και παραπάνω) αμέτρητο πλήθος (επίσης σεξιστικό, αλλά από την ζωή βγαλμένο)

γ) έχει να κάνει με αυτό που λέμε «τι τραβάμε και εμείς οι χορεύτριες» αλλά αμέτρητες χορεύτριες; δύσκολο, εδώ στο So you Think Yoy Can Dance αναγκάζονται και φέρνουν χορεύτριες από την αλλοδαπή.

Παρακαλώ λοιπόν όποιος ξέρει να βοηθήσει.

ΥΓ Θέλω να ευχαριστήσω τους μετεωρολόγους που προέβλεπαν ότι σήμερα θα δροσίσει και έτσι δεν άνοιξα το κλιματιστικό, με αποτέλεσμα αυτό το σουρεαλιστικό ποστ.

Που πάμε σαν Έθνος;

Κατά την περιήγηση μου στις δαιδαλώδεις λεωφόρους του διαδικτύου («σερφάρισμα» που λέμε στο εξωτικό Ντεπώ), έπεσα πάνω σε ένα βίντεο κλιπ που ME προκάλεσε μεγάλο σοκ (Shock) και με προβλημάτισε τα μάλα όχι μόνο για το που πάει η νεολαία μας αλλά και ως προς την πορεία αυτού, του ιδίου του έθνους.

Σε εποχές που οι παραδοσιακές αξίες όπως η Άννα Βίσση (πολυδιάστατη αοιδός από το Νησί του Νταλάρα της Αφροδίτης), η Πέγκυ Ζήνα (όχι η Xenna το gay icon, η άλλη, η «Αν Πας Με Άλλη Θα ΣΕ Σου Σπάσω Το Κεφάλι»), ο Πλούταρχος (Αχ Κορίτσι Μου) και ο Sakis (ένας είναι ο Σάκης), βρίσκονται στο Ναδίρ της δημοφιλίας τους, παρόλο που κρατούν όσο μπορούν ψηλά την σημαία του Ελληνικού Μπουζουκοποπ, έρχεται ο Νίνο, μεταμοντέρνος σκυλάς καλλιτέχνης, απόφοιτος της παγκοσμίου φήμης Μουσικής Ακαδημίας του ΑΝΤ1 και τραγουδάει ΑΥΤΟ:

o tempora o mores

Αίφνης συνειδητοποίησα ότι κάτι έχει αλλάξει στα πολιτιστικά δρώμενα αυτού του τόπου.

Μπαίνεις σε ΤΑΧΙ και αντί για τους μεγάλους Έλληνες συνθέτες του παρελθόντος (Φοίβος, Κάραλης, Δάντης) ακούς Duffy.

O «Τεράστιος» με το πειραγμένο Golf GTi και το 2Χ2500 watt ηχοσύστημα ακούει πλέον Hip Hop (στα 200 decibel).

Το μεγαλύτερο σοκ (Shock) όμως το έπαθα όταν ανέβηκα στα ΚΤΕΛ Χαλκιδικής. (Τα ΚΤΕΛ Χαλκιδικής είναι ο λόγος που αγόρασα το πρώτο μου Walkman και επίσης το πρώτο μου MP3 player).

Άντι λοιπόν να ακούσουμε 17 συναπτές φορές σερί το Δεσποινάκι να τραγουδά «Το Έριξες Και Πάλι Απόψε Το Φαρμάκι Σου» ακούσαμε (τρείς μόνο φορές είναι η αλήθεια) το Beggin’ (και μία το Chici Chici)!!!

Ξανά μανά λοιπόν, o tempora o mores!!!

Τις Πταίει;

Την αρχή είχε κάνει ο (Soldier of Fortune) Notis (ένας είναι ο Notis), ο οποίος κάνοντας την ανάποδη διαδρομή από τους Πυξ Λαξ (Θού Κύριε) οι οποίοι οδήγησαν τους «έντεχνους» στις Πίστες (Ας Την Να Λέει), αυτός οδήγησε τον Έλληνα τον σωστό, τον πρόστυχο, τον έξω καρδιά, στην Ροκ (του ΄70).

Και ιδού Κύριοι τα αποτελέσματα.

Αδερφές και Παλικάρια γίναμε Μαλλιά Κουβάρια.

Να μην ξεχωρίζεις τον Σκυλά από τον Ροκά!!!

Σε λίγο αγαπητοί μου όχι μόνον ΔΕΝ θα ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ, αλλά δεν θα υπάρχει ούτε ΕΘΝΟΣ.

Τις ευχές μου και βοήθεια μας.

Αμόκ Γκρίνιας

Δεν ΜΕ έφτανε η ζέστη.

Δεν ΜΕ έφτανε που την άρπαξα από το aircondition και έπαθα ψύξη σε όλη την αριστερή πλευρά του προσώπου μου και τώρα μοιάζω σαν να αναρρώνω από εγκεφαλικό.

Δεν ΜΕ φτάνει που ανέβασα πυρετό.

Δεν ΜΕ φτάνει που έχω μείνει μόνος στην οικοδομή, μέχρι και οι κόρες και η σύζυγος πήγαν για μπάνιο.

Η Νομαρχία ή ο Δήμος ή το ΥΠ.Ε.ΧΩ.Δ.Ε. (ή και εγώ δεν ξέρω ποιός), αποφάσισαν να ρίζουν άσφαλτο στην Β.Ολγας σήμερα.

Δικαίως βέβαια μιάς και η πόλη είναι άδεια, για εμένα όμως που μένω στον πρώτο, φάτσα κάρτα στον δρόμο, είναι μαρτύριο.

Από τις 7:00 το πρωί ξήλωναν την παλιά ασφαλτόστρωση, το μεσημέρι ήρθε ένα μηχάνημα με μιά τεράστια βούρτσα που με έναν ανατριχιαστικό θόρυβο έτριβε τον δρόμο, μετά έριξαν ένα μαύρο ζουμί που βρομάει τρελά και τα ξημερώματα θα ρίξουν την πίσσα.

Γαμώ την γκαντεμιά μου μέσα λέμε.

Για εκδίκηση βάζω στο ΜΚ2 αυτό, σε ένταση που να καλύπτει (ή μάλλον να συμπληρώνει τα κομπρεσέρ)

Να δούμε ποιός θα νικήσει ρε μάγκες.

Einstürzende Neubauten – Halber Mensch excerpt