Ρε μάγκα μου, η πραγματικότητα με ξεπερνάει.

Πενηνταπεντάρηδες.

Ο πρώτος μέσα στη θάλασσα (δίπλα μου). Φυσιογνωμία από αυτούς που έρχονται στο μπαρ και μέσα στο δεκάλεπτο ΣΕ λέει «για μας του παλιούς δεν θα παίξεις τίποτα;» (εννοεί Stones)

Ο δεύτερος μπουζουκόφατσα, μπυροσκεμπές, συνδυασμός χρυσή αλυσίδα-σταυρός-ρολόι και μαγιό απομίμηση speedo του 80 με τσιτωμένα τα @@, καπνίζει όρθιος εκεί που σκάει το κύμα.

Ακολουθεί ο διάλογος δίχως δικές μου παρεμβάσεις και δίχως σχόλια.

Α (ο μέσα στη θάλασσα, κοιτάει ψηλά) – Ρε μαλάκα, το φεγγάρι!

Β (ο έξω) Τι;

Α – το φεγγάρι ρε μαλάκα

Β -Τι το φεγγάρι;

Α – Το φεγγάρι, βγήκε ρε μαλάκα, μεσημεριάτικα (σσ ήταν 20:10)

Β – …(στα @@ του)

Α – πω πω ρε μαλάκα, δεν πάει καλά ο κόσμος.

ΤΕΛΟΣ

Παραλία Β’ (αυτή με τις κορμάρες)

Θα θυμάστε εκείνη την παπαριά του Κοέλιο με το σύμπαν που συνωμοτεί μπλα μπλα μπλα.

Ε λοιπόν οι χοντροί από την παραλία Α’, αυτή με τους χοντρούς και άσχημους (οι κοιλιές των οποίων καταλαμβάνουν ένα σεβαστό μέρος του σύμπαντος) συνωμότησαν ενάντια στην παραλία με τις κορμάρες και οι αλλαγές ήταν καταιγιστικές.

Κάθε six pack κοιλιακός μεταλλάχτηκε σε έξι παιδάκια από αυτά που το κλάμα τους είναι αντιστρόφως ανάλογο με το μπόι τους και κάθε ωραίο κωλαράκι  σε δωδεκάχρονο καγκουράκι που παίζει μπάλα και γκαρίζει με την γαϊδουροφωνάρα του.

Περιμένετε τώρα ποστ τύπου Γιαννάκη ΜΗ Πας Στα Βαθιά και Μαιρούλα Έλα Να Φας Το Αυγό Σου.

Και εγώ αυτό περίμενα αλλά φευ!

Τα παιδάκια ήταν κυρίως μόνα τους και κάτι θύλακες ενηλίκων που υπήρχαν στην παραλία, αποτελούμενα κυρίως από μαμάδες που ανέλυαν μεγάλα ζητήματα της ζωής όπως Καρανταγί και Κλεμμένα Όνειρα, δεν φαινόταν να δίνουν την παραμικρή σημασία στα βλαστάρια τους. Ίσα ίσα, θα έλεγα ότι χαιρόταν κιόλας. Όσο πιο βαθιά τόσο πιο καλά.

Τι να πω;

Τα βαρέθηκαν;

Φταίει η κρίση;

Φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Εντολή Σαμαρά;

Τους έκαψε η TV τον εγκέφαλο;

Άβυσσος η ψυχή της Ελληνίδας Μάνας.

Αυτή τη φορά ΟΝΤΩΣ όλοι κοιτούσαν εμένα, ένεκα που ήμουν ο μόνος σε απόσταση αναπνοής από την άγρια και επικίνδυνη θάλασσα με τα κρύα και τόσο υγρά νερά της δίνοντας οδηγίες στις κόρες μου.

Προφανώς τους κατέπληξε η αυταπάρνηση μου και το πατρικό μου φίλτρο (άφιλτρο)!

Παραλία πρώτη (με τους χοντρούς και άσχημους)
Εμφανίζονται δύο σαραντάρηδες (θα τους αποκαλούμε Αϊνστάιν 1 και Αϊνστάιν 2) βαστώντας ένα τεράστιο πακέτο που όπως αποδείχτηκε μετά ήταν μία πιρόγα δύο θέσεων, τύπου Μπλεκ, Όμπραξ κλπ, αλλά στο φουσκωτό της.

Βγάζει ο Αϊνστάιν 1 μία τρόμπα και αρχίζει να την φουσκώνει.

Βλέποντας το μέγεθος της τρόμπας και την (τεράστια) ποσότητα αέρα που χρειαζόταν για να φουσκώσει η πιρόγα δύο θέσεων, τύπου Μπλεκ, Όμπραξ κλπ, αλλά στο φουσκωτό της, αμέσως καταλάβαινες ότι θα έπρεπε να τρομπάρει γύρω στις τρεις μέρες.

Το κατάλαβε μετά από 10 λεπτά.

Μετά από μία μίνι σύσκεψη των δύο Αϊνστάιν και όσων δεν έπαιζαν εκείνη τη στιγμή ρακέτες, πάει ο Αϊνστάιν 2 και φέρνει το αμάξι του στην άμμο (πάνω από τα κεφάλια μας), βγάζει μία ηλεκτρική τρόμπα (mini air compressor που λέμε στο Εξωτικό Ντεπώ), την συνδέει και αρχίζει το φούσκωμα.

Ένεκα που το mini air compressor κάνει πολύ φασαρία (σπάει @@ για να το πω ευγενικά) και θυμίζει ο ήχος της οδοντιατρικό τροχό, αναγκάστηκα να παραμείνω μέσα στη θάλασσα για σχεδόν μισή ώρα.

Όταν η πιρόγα δύο θέσεων, τύπου Μπλεκ, Όμπραξ κλπ, αλλά στο φουσκωτό της ήταν έτοιμη βγήκα, σκουπίστηκα, άλλαξα μαγιό και άναψα τσιγάρο.

Φευ όμως!

Ο Αϊνστάιν 2 ανακάλυψε πόσο κακή ιδέα είναι να βάζεις το αμάξι σου στην άμμο όταν αυτό δεν είναι 4Χ4.

Το αμάξι κόλλησε και μετά από κάποιες προσπάθειες φώναξε κάποιους που δεν έπαιζαν εκείνη τη στιγμή ρακέτες να τον βοηθήσουν να το σπρώξει.

Γυρνάει, με κοιτάει και με προτείνει να βοηθήσω.

Έσβησα το τσιγάρο (σε οικολογικό τασάκι λέμε), σηκώθηκα και ξαναβούτηξα στη θάλασσα (εδώ κολλάει το «και μισό» του τίτλου).

Φυσικά και πάλι όλοι κοιτούσαν εμένα. Προφανώς τους κατέπληξε η διάθεση αλληλεγγύης μου και η αγάπη στον συνάνθρωπο!