Η έκθεση τελειώνει με την παρουσίαση της παραδοσιακής ναυπηγικής και των ιστιοφόρων σκαφών, που διέσχιζαν την Μεσόγειο και την Μαύρη Θάλασσα κατά τον 19ο και 20ό αιώνα. Ομοιώματα περαμάτος, τρεχαντηριού, συμιακής σκάφης, γατζάο, τράτας, καραβόσκαρου, σαντάλας, μπομπάρδας-πολάκας και βαρκαλά είναι μόνο μερικοί από τους γνωστούς τύπους σκαριών που κατασκευάζονταν από Έλληνες καραβομαραγκούς στις νησιωτικές και παράλιες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου.

Παράλληλα, με το διόραμα ενός ταρσανά (ναυπηγείου του 19ου αιώνα), παρουσιάζεται, με διδακτικό και εύληπτο τρόπο, η κατασκευή ενός τρεχαντηριού και οι παραδοσιακές τεχνικές ναυπήγησεις των ξύλινων πλοίων που μας είναι γνωστές μέχρι σήμερα.

Τα ελληνικά παραδοσιακά σκάφη και οι τύποι ιστιοφορίας τους αποτελούν τον τελευταίο κρίκο μιάς μακραίωνης τεχνικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Οι τεχνολογικές αλλαγές που πραγματοποιούνται σήμερα στη ναυπηγική και στη ναυσιπλοΐα μας επιβάλλουν να καταγράψουμε και να μελετήσουμε αυτήν την πτυχή της ελληνικής παράδοσης, γιατί σε λίγα χρόνια θα έχει περάσει ολοκληρωτικά στην ιστορία.

Αξίζει να αναφερθεί, πως στην έκθεση παρουσιάζεται το ομοίωμα του καϊκιού της Ινέπολης, πόλης στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Το συγκεκριμένο σκαρί επέχει ιδιαίτερη θέση στην ιστορία της ναυπηγικής, καθώς αποτελεί τη μοναδική περίπτωση επιβίωσης της αρχαίας τεχνικής ναυπήγησης που ονομάζεται «πρώτα το πέτσωμα».

Κεντρικό έκθεμα αυτής της αίθουσας είναι το μεγάλο ομοίωμα τρεχαντηριού με εμφανείς κατασκευαστικές λεπτομέρειες, το οποίο είχε κατασκευαστεί από έναν από τους τελευταίους παραδοσιακούς καραβομαραγκούς που δραστηριοποιούταν στο Περάμα, τον Πάχο Παπαστεφάνου.

Στον ίδιο χώρο σε μία επιτοίχια βιτρίνα εκτίθεται μια μικρή αλλά πλήρης συλλογή ναυτικών οργάνων που χρονολογούνται από τον 17ο μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα.