Το δέρμα του λύκου
 Αυστριακό ορεινό χωριό στις Άλπεις | |
| Συγγραφέας | Χανς Λέμπερτ |
|---|---|
| Τίτλος | Die Wolfshaut |
| Γλώσσα | Γερμανικά |
| Ημερομηνία δημοσίευσης | 1960 |
| Μορφή | μυθιστόρημα |
| δεδομένα () | |
Το δέρμα του λύκου (γερμανικά: Die Wolfshaut) είναι μυθιστόρημα του Αυστριακού συγγραφέα Χανς Λέμπερτ που εκδόθηκε το 1960. Σε μορφή αστυνομικού μυθιστορήματος αποκαλύπτει εγκλήματα πολέμου σε ένα αυστριακό χωριό κατά τη διάρκεια της ναζιστικής εποχής και θέτει κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με την ενοχή και την ευθύνη. Οι σκοτεινές, συμβολικά φορτισμένες σκηνές, με σουρεαλιστικά και εξπρεσιονιστικά στοιχεία, έδωσαν λογοτεχνική μορφή στο χωριό, στο αλπικό τοπίο, στο σκληρό, βροχερό κλίμα και στους σιωπηλούς ανθρώπους που το κατοικούσαν.[1]
Υπόθεση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το μυθιστόρημα αφηγείται μια ιστορία εγκλήματος. Η πλοκή εκτυλίσσεται σε 99 ημέρες συνεχούς βροχής, ξεκινώντας τον Νοέμβριο 1952 έως τον Φεβρουάριο 1953.[2]
Τον βροχερό Νοέμβριο του 1952, μετά από δεκαετίες απουσίας, ο ναύτης Γιόχαν Ούνφροϊντ επιστρέφει στο (φανταστικό) αυστριακό ορεινό χωριό με το αποκαλυπτικό όνομα Σβάιγκεν (Σιωπή), όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Σταδιακά γνωρίζει το χωριό, τα περίχωρα - τα σκοτεινά δασικά μονοπάτια, το εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο τούβλων - και τους κατοίκους. Ζει απομονωμένος στο εργαστήριο κεραμικής του πατέρα του, ο οποίος αυτοκτόνησε στο τέλος του πολέμου για ασαφείς λόγους. Οι αρχές του χωριού εκπροσωπούνται από τον έμπορο βοοειδών Ουκρούτνικ, πρώην τοπικό ηγέτη του ναζιστικού κόμματος, και τον λοχία της Βέρμαχτ Χάμπιχτ. Σύντομα, παράξενοι θάνατοι υπό ασαφείς και ασυνήθιστες συνθήκες αναστατώνουν το χωριό, οδηγώντας σε κατηγορίες και συκοφαντίες. Το χωριό, που μαστίζεται από μια αδιάκοπη καταρρακτώδη βροχή, κυριεύεται από φόβο. Οι κάτοικοι πιστεύουν ότι ένας λύκος (από έναν τοπικό θρύλο) κατεβαίνει από τα βουνά. Ο Γιόχαν, με τη βοήθεια ενός νεοαφιχθέντος φωτογράφου, αρχίζει να διερευνά τα πραγματικά αίτια - και συναντά ένα τείχος φόβου και σιωπής. Οι χωρικοί βλέπουν τις έρευνες με καχυποψία. [3]
Καθώς η βροχή μετατρέπεται σε πυκνό χιόνι, οι δύο ξένοι, κινδυνεύοντας να γίνουν τα επόμενα θύματα, συνεχίζουν την έρευνα για τα σύγχρονα εγκλήματα που τους οδηγούν στο παρελθόν. Αποδεικνύεται ότι η κοινότητα του χωριού εμπλέκεται σε εγκλήματα που διαπράχθηκαν τους τελευταίους μήνες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, την αποκάλυψη των οποίων φοβούνται: μια ομάδα έξι εργατών σε καταναγκαστική εργασία είχε δολοφονηθεί στα περίχωρα του χωριού από χωρικούς του σώματος ενόπλων πολιτών της Volkssturm.[4]
Υποδοχή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το μυθιστόρημα εκδόθηκε το 1960, έκανε γνωστό τον Χανς Λέμπερτ και τιμήθηκε με βραβεία. Είχε θετικές κριτικές από συγγραφείς και κριτικούς: η Ελφρίντε Γέλινεκ το περιέγραψε ως «μία από τις σπουδαιότερες αναγνωστικές εμπειρίες της ζωής της» και «το πρώτο ριζικά μοντερνιστικό μυθιστόρημα της μεταπολεμικής αυστριακής λογοτεχνίας». Υφολογικά, το έργο ακολουθεί την παράδοση των Κάφκα, Μούζιλ και Μπροχ.
Η ενθουσιώδης υποδοχή στις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας εξέπληξε τον συγγραφέα, όπου το μυθιστόρημα ερμηνεύτηκε απλουστευτικά ως «αντιναζιστική παραβολή» και εργαλειοποιήθηκε ιδεολογικά. Αυτή η ερμηνεία οδήγησε σε μια πρώτη έκδοση στην Ανατολική Γερμανία το 1962, καθώς και σε μεταφράσεις στα πολωνικά, σλοβακικά και ρωσικά.[5]
Ωστόσο, στην Αυστρία και τη Δυτική Γερμανία ήταν μια εποχή που σχεδόν κανείς δεν ήθελε να αντιμετωπίσει το παρελθόν και τη συνεχιζόμενη ύπαρξη της ναζιστικής νοοτροπίας και σύντομα το μυθιστόρημα και ο συγγραφέας του έπεσαν στη λήθη. Μόνο στην επανέκδοση του 1991 το έργο επανήλθε στο προσκήνιο.
Διασκευές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 2004 το μυθιστόρημα διασκευάστηκε σε ραδιοφωνικό θεατρικό έργο σε δύο μέρη από τον Χέλμουτ Πέσκινα και επιλέχθηκε ως το ραδιοφωνικό έργο της χρονιάς στην Αυστρία το 2005.[6]
