Συμμετοχή του Βελγίου στη Eurovision
| Βέλγιο | |
|---|---|
| |
| Τηλεοπτ. φορέας | VRT, RTBF(1978–σήμερα) |
| Εθνικοί τρόποι επιλογής | Εσωτερική επιλογή
1964
1965–1966 (καλλιτέχνης) 1969 (καλλιτέχνης) 1972 (καλλιτέχνης) 1974 (καλλιτέχνης) 1979 (καλλιτέχνης) 1985 1990 1991 (καλλιτέχνης) 2003 2007 2009–2010 2012–2013 (καλλιτέχνης) 2015 2017–2022 Εθνικός τελικός
1956–1963
1965–1966 (τραγούδι) 1967–1968 1969 (τραγούδι) 1970–1971 1972 (τραγούδι) 1973 1974 (τραγούδι) 1975–1978 1979 (τραγούδι) 1980–1984 1986–1989 1991 (τραγούδι) 1992–1993 1995–1996 1998–2000 2002–2008 2011 2012 (τραγούδι) 2013 (τραγούδι) 2014 2016 2023 |
| Γενική συμμετοχή | |
| Συμμετοχές | 66 (54 τελικοί) |
| Διοργανώσεις | 1987 |
| Πρώτη συμμετοχή | 1956 |
| Καλύτερη θέση | 1η: 1986 |
| Χειρότερη θέση | Τελευταία: 1961, 1962, 1965, 1973, 1979, 1985, 1993, 2000 |
| Μηδέν βαθμοί | 1962, 1965 |
| Επιπλέον σύνδεσμοι | |
| Η σελίδα του Βελγίου στο Eurovision.tv | |
Το Βέλγιο έχει συμμετάσχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 66 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της ως μία από τις επτά χώρες στον πρώτο διαγωνισμό το 1956. Οι μοναδικές χώρες με περισσότερες εμφανίσεις είναι η Γερμανία (68), η Γαλλία (67) και το Ηνωμένο Βασίλειο (67). Το Βέλγιο έχει απουσιάσει μόνο τρεις φορές, το 1994, το 1997 και το 2001, λόγω των χαμηλών βαθμολογιών στους προηγούμενους διαγωνισμούς που το υποβίβασαν από τον διαγωνισμό. Το Βέλγιο έχει κερδίσει μια φορά, το 1986.
Στα πρώτα 20 χρόνια του διαγωνισμού, καλύτερο αποτέλεσμα του Βελγίου ήταν η τέταρτη θέση με την Τόνια το 1966. Το 1978, ο Ζαν Βαγί πέτυχε για πρώτη φορά έναν τερματισμό στις τρεις πρώτες θέσεις, τερματίζοντας δεύτερος. Η Σάντρα Κιμ έγινε η πρώτη και μέχρι σήμερα (μέχρι το 2022) νικήτρια για το Βέλγιο, όταν τραγούδησε το τραγούδι "J'aime la vie", όταν ήταν 13 χρονών στο Μπέργκεν. Ο άλλος τερματισμός του Βελγίου στην πρώτη τριάδα ήρθε το 2003, όταν το συγκρότημα Urban Trad τερμάτισε δεύτερο στη Ρίγα, χάνοντας από μόνο δύο βαθμούς. Το Βέλγιο τερμάτισε στην τελευταία θέση οκτώ φορές, πιο πρόσφατα το 2000 και έχουν δύο φορές λάβει "μηδέν βαθμούς", το 1962 και το 1965.
Μετά την εισαγωγή των ημιτελικών γύρων το 2004, το Βέλγιο δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό σε πέντε συνεχόμενους διαγωνισμούς (2005–09). Από το 2010, το Βέλγιο απέκτησε πιο πολύ επιτυχία, έχοντας προκριθεί για τον τελικό σε οκτώ από τους δεκατέσσερις διαγωνισμούς και τερματίζοντας στην πρώτη δεκάδα πέντε φορές, με τον Τομ Ντις να τερματίζει έκτος (2010), τον Λοΐκ Νοτέ τέταρτος (2015), τη Λάουρα Τεσόρο δέκατη (2016), την Blanche τέταρτη (2017) και τον Γκουστάφ έβδομος (2023).
Μετάδοση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Βέλγιο έχει δύο εθνικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς του διαγωνισμού, τον φλαμανδικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα Vlaamse Ραδιοφωνικός Σταθμός en Televisieomroep (VRT) και τον γαλλόφωνο ραδιοτηλεοπτικό φορέα Radio télévision belge de la communauté française (RTBF). Οι δύο ραδιοτηλεοπτικοί φορείς ανταλλάσσουν την επιλογή τραγουδιού για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision κάθε χρόνο.
Ιστορικό διαγωνισμού
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Βέλγιο συμμετείχε στη Eurovision από τον πρώτο διαγωνισμό το 1956, ωστόσο η τέταρτη θέση της Τόνια στο διαγωνισμό του 1966 παρέμεινε το πιο αξιοσημείωτο επίτευγμα της χώρας έως ότου ο Ζαν Βαλέ πήρε τη δεύτερη θέση το 1978. Στη δεκαετία του '80, μετά από καλά αποτελέσματα για τη Στέλλα Μάισεν (τέταρτη το 1982) και το Ζακ Ζέγκερς (πέμπτος το 1984), το Βέλγιο τερμάτισε τελευταίος για έκτη φορά το 1985. Ακολούθησε η πρώτη και (μέχρι το 2022) μοναδική νίκη του Βελγίου στη Eurovision το 1986, όταν κέρδισε η Σάντρα Κιμ με το τραγούδι της "J'aime la vie". Αν και οι στίχοι υποστήριζαν ότι ήταν 15 ετών, στην πραγματικότητα ήταν μόλις 13 ετών, γεγονός που ώθησε τη δεύτερη Ελβετία να υποβάλει αίτηση για τον αποκλεισμό της, χωρίς αποτέλεσμα.[α] Με τη νίκη το 1986, το Βέλγιο έγινε η τελευταία από τις επτά ιδρυτικές χώρες της Eurovision που κέρδισε τον διαγωνισμό, καθώς η Ελβετία, η Ολλανδία, η Γαλλία, το Λουξεμβούργο, η Ιταλία και η Γερμανία είχαν κερδίσει τουλάχιστον μία φορά στο παρελθόν. Το Βέλγιο σημείωσε ένα απόλυτο ρεκόρ εκείνη την εποχή, με την Κιμ να κερδίζει έναν αριθμό 176 βαθμών που δεν είχε ξανασυμβεί (αυτό το ρεκόρ παρέμεινε μέχρι το 1993, με την Ιρλανδία να σημειώνει 187 βαθμούς). Με μέσο όρο 9,26 πόντους ανά χώρα που ψηφίζει και 77,2% της μέγιστης δυνατής βαθμολογίας, μέχρι το 2022, το ρεκόρ της Κιμ εξακολουθεί να κατατάσσεται στην όγδοη θέση μεταξύ όλων των νικητών της Eurovision.
Το Βέλγιο τερμάτισε τελευταίο για έβδομη φορά στο διαγωνισμό του 1993, πριν πετύχει το μοναδικό του αποτέλεσμα στη δεκάδα τη δεκαετία του '90 στο διαγωνισμό του 1998, όπου η Μελανί Κολ τερμάτισε έκτη. Στη δεκαετία του 2000, το Βέλγιο γνώρισε ανάμεικτες περιουσίες: η χώρα ξεκίνησε τη δεκαετία τερματίζοντας τελευταία για την όγδοη και (μέχρι το 2022) τελευταία φορά στον διαγωνισμό του 2000 στη Στοκχόλμη, πριν πετύχει το καλύτερο αποτέλεσμα του 21ου αιώνα το 2003 όταν τραγούδησαν οι Urban Trad σε μια φανταστική γλώσσα και κέρδισε τη δεύτερη θέση με 165 βαθμούς, χάνοντας από την Σερτάμπ Ερενέρ της Τουρκίας με μόλις δύο βαθμούς. Στη συνέχεια, η χώρα απέτυχε να προκριθεί από τους ημιτελικούς για 5 διαδοχικούς διαγωνισμούς από το 2005 έως το 2009.
Η συμμετοχή του 2010 για το Βέλγιο ήταν ο Τομ Ντις, που βγήκε δεύτερος στη βελγική φλαμανδική έκδοση του X Factor το 2008. Ο Ντις τερμάτισε πρώτος στον ημιτελικό του, επιτρέποντας στο Βέλγιο να συμμετάσχει στον τελικό για πρώτη φορά από το 2004 και τελικά να τερματίσει έκτος συνολικά, το καλύτερο αποτέλεσμα του Βελγίου από το 2003 και το καλύτερο αποτέλεσμα ποτέ για Φλαμανδό συμμετέχοντα (ισοβαθμία με το 1959).[1] Στη συνέχεια, το Βέλγιο γνώρισε ένα μείγμα σκαμπανεβάσεων για το υπόλοιπο της δεκαετίας του 2010: ενώ η χώρα απέτυχε να προκριθεί στον τελικό πέντε φορές (το 2011, το 2012, το 2014, το 2018 και το 2019), το Βέλγιο προκρίθηκε το 2013 (με τον Ρομπέρτο Μπελαρόζα να τερματίζει 12ος) πριν σημειώσει ένα σερί τριών ετών στην πρώτη δεκάδα, χάρη στους Λοΐκ Νοτέ (τέταρτος το 2015), Λάουρα Τεσόρο (δέκατη το 2016) και Blanche (τέταρτη το 2017). Μετά από δύο μη προκρίσεις με την Sennek (2018) και τον Έλιοτ (2019), το Βέλγιο κατέγραψε τρεις ακόμη προκρίσεις με τους Hooverphonic (2021) και τον Ζερεμί Μακιεζέ (2022) να κατατάσσονται και οι δύο στην 19η θέση και τον Γκουστάφ (2023) στην έβδομη.
Ανισότητα μεταξύ των ραδιοτηλεοπτικών φορέων
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Βέλγιο είναι μια ομοσπονδιακή χώρα χωρισμένη σε δύο μεγάλες γλωσσικές περιφέρειες: την ολλανδόφωνη Φλάνδρα στο βορρά και τη γαλλόφωνη Βαλλωνία στο νότο, κάθε περιοχή έχει το δικό της ραδιοτηλεοπτικό φορέα (το VRT στη Φλάνδρα και το RTBF στη Βαλλωνία). Οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς στέλνουν εκ περιτροπής τη βελγική συμμετοχή στον διαγωνισμό και από το 2021, το φλαμανδικό VRT είναι υπεύθυνο για μονές χρονιές, ενώ το γαλλόφωνο RTBF είναι υπεύθυνο για ζυγά έτη.
Υπήρξε σημαντική διαφορά στα αποτελέσματα που πέτυχαν οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς.[2] Το γαλλόφωνο RTBF κατέγραψε τη μοναδική νίκη του Βελγίου το 1986, και τις δέκα θέσεις στην πρώτη πεντάδα του Βελγίου και 18 από τις 25 πρώτες δέκα θέσεις του Βελγίου. Από την άλλη πλευρά, το Φλαμανδικό VRT έχει τοποθετηθεί στην πρώτη δεκάδα μόνο επτά φορές, ενώ σημείωσε έξι από τους οκτώ τερματισμούς του Βελγίου στην τελευταία θέση.[2] Στη δεκαετία του 1990, εισήχθη ο κανόνας του υποβιβασμού, όπου οι χώρες με τη χαμηλότερη θέση δεν θα επιτρεπόταν να αγωνιστούν την επόμενη χρονιά, για να εξυπηρετήσουν τον αυξανόμενο αριθμό των συμμετεχουσών χωρών. Το Βέλγιο υποβιβάστηκε τρεις φορές, το 1994, το 1997 και το 2001, δύο φορές μετά από μια κακή θέση από μια συμμετοχή του VRT το προηγούμενο έτος, και μία μετά από μια συμμετοχή του RTBF, τη Ναταλί Σορς που τερμάτισε τελευταία το 2000.[2]
Από την εισαγωγή των ημιτελικών το 2004, οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς σημείωσαν παρόμοια βαθμολογία όσον αφορά την πρόκριση: το RTBF προκρίθηκε τέσσερις φορές σε εννέα ημιτελικούς, ενώ το VRT προκρίθηκε τρεις φορές από τους οκτώ ημιτελικούς.[3]
Συμμετοχές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Βέλγιο έχει τρεις επίσημες γλώσσες: τα Ολλανδικά, τα Γαλλικά και τα Γερμανικά. Για δεκαετίες, οι απαιτήσεις του τραγουδιού δήλωναν ότι το τραγούδι έπρεπε να ερμηνευθεί σε μια εθνική γλώσσα, γεγονός που έδωσε στο Βέλγιο περιθώρια ελευθερίας καθώς μπορούσαν να παίξουν σε οποιαδήποτε από τις τρεις γλώσσες. Από τις 66 εμφανίσεις του στον διαγωνισμό, το Βέλγιο έχει στείλει 66 τραγούδια, 18 από τα οποία ήταν στα ολλανδικά, 23 στα γαλλικά, 23 στα αγγλικά, μια στα ιταλικά, 2 σε φανταστική γλώσσα και καμία στα Γερμανικά. Το νικητήριο τραγούδι του Βελγίου έχει τραγουδηθεί στα γαλλικά.
1 |
Νικητής |
2 |
Δεύτερη θέση |
3 |
Τρίτη θέση |
| Τελευταία θέση | |
X |
Αποχώρηση |
† |
Ανερχόμενος |
| Χρονιά | Καλλιτέχνης | Τραγούδι | Γλώσσα | Τελικός | Βαθμοί | Ημιτελικός | Βαθμοί |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1956 | Φιντ Λεκλέρ | "Messieurs les noyés de la Seine" | Γαλλικά | 2[β] | —[β] | Όχι ημιτελικοί | |
| Μόνυ Μαρκ | "Le plus beau jour de ma vie" | Γαλλικά | 2[β] | ||||
| 1957 | Μπόμπγιαν Σούπεν[5] | "Straatdeuntje" | Ολλανδικά | 8 | 5 | ||
| 1958 | Φιντ Λεκλέρ | "Ma petite chatte" | Γαλλικά | 5 | 8 | ||
| 1959 | Μπομπ Μπένι[6] | "Hou toch van mij" | Ολλανδικά | 6 | 9 | ||
| 1960 | Φιντ Λεκλέρ | "Mon amour pour toi" | Γαλλικά | 6 | 9 | ||
| 1961 | Μπομ Μπένι | "September, gouden roos" | Ολλανδικά | 15 | 1 | ||
| 1962 | Φιντ Λεκλέρ | "Ton nom" | Γαλλικά | 13 | 0 | ||
| 1963 | Ζακ Ραϊμόν[7] | "Waarom?" | Ολλανδικά | 10 | 4 | ||
| 1964 | Ρομπέρ Κογκόι[8] | "Près de ma rivière" | Γαλλικά | 10 | 2 | ||
| 1965 | Λίζε Μάρκε[9] | "Als het weer lente is" | Ολλανδικά | 15 | 0 | ||
| 1966 | Τόνια[10] | "Un peu de poivre, un peu de sel" | Γαλλικά | 4 | 14 | ||
| 1967 | Λουί Νεφς[11] | "Ik heb zorgen" | Ολλανδικά | 7 | 8 | ||
| 1968 | Κλοντ Λομπάρ[12] | "Quand tu reviendras" | Γαλλικά | 7 | 8 | ||
| 1969 | Λούι Νιφς | "Jennifer Jennings" | Ολλανδικά | 7 | 10 | ||
| 1970 | Ζαν Βαγιέ[13] | "Viens l'oublier" | Γαλλικά | 8 | 5 | ||
| 1971 | Τζακ Ρέιμοντ και Λιλί Καστέλ[14] | "Goeiemorgen, morgen" | Ολλανδικά | 14 | 68 | ||
| 1972 | Σερζ και Κριστίν Γκιζολάντ[15] | "À la folie ou pas du tout" | Γαλλικά | 17 | 55 | ||
| 1973 | Νικόλ και Ουγκό[16] | "Baby, Baby" | Ολλανδικά | 17 | 58 | ||
| 1974 | Ζακ Ιστέν[17] | "Fleur de liberté" | Γαλλικά | 9 | 10 | ||
| 1975 | Αν Κριστί[18] | "Gelukkig zijn" | Ολλανδικά | 15 | 17 | ||
| 1976 | Πιέρ Ραπσά[19] | "Judy et Cie" | Γαλλικά | 8 | 68 | ||
| 1977 | Dream Express[20] | "A Million in One, Two, Three" | Αγγλικά | 7 | 69 | ||
| 1978 | Ζαν Βαλέ | "L'amour ça fait chanter la vie" | Γαλλικά | 2 | 125 | ||
| 1979 | Μισά Μαρά[21] | "Hey Nana" | Ολλανδικά | 18 | 5 | ||
| 1980 | Telex[22] | "Euro-Vision" | Γαλλικά | 17 | 14 | ||
| 1981 | Εμλί Σταρ[23] | "Samson" | Ολλανδικά | 13 | 40 | ||
| 1982 | Στέλλα Μάισεν[24] | "Si tu aimes ma musique" | Γαλλικά | 4 | 96 | ||
| 1983 | Pas de Deux[25] | "Rendez-vous" | Ολλανδικά | 18 | 13 | ||
| 1984 | Ζακ Ζέγκερς[26] | "Avanti la vie" | Γαλλικά, Ιταλικά | 5 | 70 | ||
| 1985 | Λίντα Λεπόμ | "Laat me nu gaan" | Ολλανδικά | 19 | 7 | ||
| 1986 | Σάντρα Κιμ | "J'aime la vie" | Γαλλικά | 1 | 176 | ||
| 1987 | Λιλιάν Σεν-Πιέρ[27] | "Soldiers of Love" | Ολλανδικά | 11 | 56 | ||
| 1988 | Ρέιναρτ[28] | "Laissez briller le soleil" | Γαλλικά | 18 | 5 | ||
| 1989 | Ingeborg[29] | "Door de wind" | Ολλανδικά | 19 | 13 | ||
| 1990 | Φιλίπ Λαφοντέν[30] | "Macédomienne" | Γαλλικά | 12 | 46 | ||
| 1991 | Clouseau[31] | "Geef het op" | Ολλανδικά | 16 | 23 | ||
| 1992 | Morgane[32] | "Nous, on veut des violons" | Γαλλικά | 20 | 11 | ||
| 1993 | Μπάρμπαρα Ντεξ | "Iemand als jij" | Ολλανδικά | 25 | 3 | Kvalifikacija za Millstreet | |
| 1994 | Δε συμμετείχε | Όχι ημιτελικοί | |||||
| 1995 | Φρεντρίκ Εθερλίνκ[33] | "La voix est libre" | Γαλλικά | 20 | 8 | ||
| 1996 | Λίζα ντελ Μπο[34] | "Liefde is een kaartspel" | Ολλανδικά | 16 | 22 | 12 | 45 |
| 1997 | Δε συμμετείχε | Όχι ημιτελικοί | |||||
| 1998 | Μελανί Κολ[35] | "Dis oui" | Γαλλικά | 6 | 122[γ] | ||
| 1999 | Βανέσα Σινιτόρ[36] | "Like the Wind" | Αγγλικά | 12 | 38 | ||
| 2000 | Ναταλί Σορς | "Envie de vivre" | Γαλλικά | 24 | 2 | ||
| 2001 | Δε συμμετείχε | ||||||
| 2002 | Sergio & The Ladies[37] | "Sister" | Αγγλικά | 13 | 33 | ||
| 2003 | Urban Trad[38] | "Sanomi" | Τεχνητή | 2 | 165 | ||
| 2004 | Xandee[39] | "1 Life" | Αγγλικά | 22 | 7 | Top 11 το 2003[δ] | |
| 2005 | Νούνο Ρεζέντε[40] | "Le grand soir" | Γαλλικά | Δεν προκρίθηκε | 22 | 29 | |
| 2006 | Κέιτ Ράιαν | "Je t'adore" | Αγγλικά[ε] | 12 | 69 | ||
| 2007 | The KMG's[41] | "Love Power" | Αγγλικά | 26 | 14 | ||
| 2008 | Ishtar[42] | "Ο Julissi" | Τεχνητή | 17 | 16 | ||
| 2009 | Πατρίκ Ουσέν[43] | "Copycat" | Αγγλικά | 17 | 1 | ||
| 2010 | Τομ Ντις[44] | "Me and My Guitar" | Αγγλικά | 6 | 143 | 1 | 167 |
| 2011 | Witloof Bay[45] | "With Love Baby" | Αγγλικά | Δεν προκρίθηκε | 11 | 53 | |
| 2012 | Iris[46] | "Would You?" | Αγγλικά | 17 | 16 | ||
| 2013 | Ρομπέρτο Μπελαρόζα[47] | "Love Kills" | Αγγλικά | 12 | 71 | 5 | 75 |
| 2014 | Αξέλ Ιρσού[48] | "Mother" | Αγγλικά | Δεν προκρίθηκε | 14 | 28 | |
| 2015 | Λοΐκ Νοτέ | "Rhythm Inside" | Αγγλικά | 4 | 217 | 2 | 149 |
| 2016 | Λάουρα Τεσόρο | "What's the Pressure?" | Αγγλικά | 10 | 181 | 3 | 274 |
| 2017 | Blanche | "City Lights" | Αγγλικά | 4 | 363 | 4 | 165 |
| 2018 | Sennek | "A Matter of Time" | Αγγλικά | Δεν προκρίθηκε | 12 | 91 | |
| 2019 | Έλιοτ | "Wake Up" | Αγγλικά | 13 | 70 | ||
| 2020 | Hooverphonic | "Release Me" | Αγγλικά | Ακυρώθηκε[ζ] X | |||
| 2021 | Hooverphonic | "The Wrong Place" | Αγγλικά | 19 | 74 | 9 | 117 |
| 2022 | Ζερεμί Μακιεζέ | "Miss You" | Αγγλικά | 19 | 64 | 8 | 151 |
| 2023 | Γκουστάφ | "Because of You" | Αγγλικά | 7 | 182 | 8 | 90 |
| 2024 | Mustii | "Before the Party's Over" | Αγγλικά | Δεν προκρίθηκε | 13 | 18 | |
| 2025 | Red Sebastian | "Strobe Lights" | Αγγλικά | 14 | 23 | ||
| 2026 | |||||||
Διαδικασία επιλογής
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ενώ το VRT συνήθως φιλοξενεί έναν εθνικό τελικό, το Eurosong, όταν επιλέγει τις συμμετοχές του για τη Eurovision, το RTBF συνήθως πραγματοποιεί μια εσωτερική διαδικασία επιλογής (αν και μερικές φορές διοργανώνει έναν εθνικό τελικό, για παράδειγμα το 1998, το 2005[49][50] και το 2011, ενώ το VRT επέλεξε εσωτερικά τον Τομ Ντις για την έκδοση του 2010, την Sennek για την έκδοση του 2018 και τους Hooverphonic για τις εκδόσεις του 2020 και του 2021).
| Χρονιά | Διαδικασία επιλογής | Κανάλι | Ref. |
|---|---|---|---|
| 1956 | Εθνικός τελικός με 7 τραγούδια | INR | |
| 1957 | Καλλιτέχνης: Εσωτερική επιλογή Τραγούδι: Εθνικός τελικός με 3 τραγούδια | NIR | |
| 1958 | Εθνικός τελικός | INR | |
| 1959 | Εθνικός τελικός με 2 συμμετέχοντες | NIR | |
| 1960 | Εθνικός τελικός με 5 συμμετέχοντες | INR | |
| 1961 | Εθνικός τελικός με 6 συμμετέχοντες | BRT | |
| 1962 | Εθνικός τελικός με 5 συμμετέχοντες | RTB | |
| 1963 | Εθνικός τελικός με 6 συμμετέχοντες | BRT | |
| 1964 | Εσωτερική επιλογή | RTB | |
| 1965 | Καλλιτέχνης: Εσωτερική επιλογή Τραγούδι: Εθνικός τελικός με 6 τραγούδια | BRT | |
| 1966 | Καλλιτέχνης: Εσωτερική επιλογή Τραγούδι: Εθνικός τελικός με 4 τραγούδια | RTB | |
| 1967 | Εθνικός τελικός με 7 συμμετέχοντες | BRT | |
| 1968 | Εθνικός τελικός με 10 συμμετέχοντες | RTB | |
| 1969 | Καλλιτέχνης: Εσωτερική επιλογή Τραγούδι: Εθνικός τελικός με 6 τραγούδια | BRT | |
| 1970 | Εθνικός τελικός με 4 συμμετέχοντες | RTB | |
| 1971 | Εθνικός τελικός με 12 συμμετέχοντες | BRT | |
| 1972 | Καλλιτέχνης: Εσωτερική επιλογή Τραγούδι: Εθνικός τελικός με 10 τραγούδια | RTB | |
| 1973 | Εθνικός τελικός με 10 συμμετέχοντες | BRT | |
| 1974 | Καλλιτέχνης: Εσωτερική επιλογή Τραγούδι: Εθνικός τελικός με 6 τραγούδια | RTB | |
| 1975 | Εθνικός τελικός με 10 συμμετέχοντες | BRT | |
| 1976 | Εθνικός τελικός με 5 συμμετέχοντες | RTB | |
| 1977 | Εθνικός τελικός με 3 συμμετέχοντες | BRT | |
| 1978 | Εθνικός τελικός με 8 συμμετέχοντες | RTBF | |
| 1979 | Καλλιτέχνης: Εσωτερική επιλογή Τραγούδι: Εθνικός τελικός με 3 τραγούδια | BRT | |
| 1980 | Εθνικός τελικός με 7 συμμετέχοντες | RTBF | |
| 1981 | Εθνικός τελικός με 10 συμμετέχοντες | BRT | |
| 1982 | Εθνικός τελικός με 4 συμμετέχοντες | RTBF | |
| 1983 | Εθνικός τελικός με 9 συμμετέχοντες | BRT | |
| 1984 | Εθνικός τελικός με 10 συμμετέχοντες | RTBF | |
| 1985 | Εσωτερική επιλογή | BRT | |
| 1986 | Εθνικός τελικός με 9 συμμετέχοντες | RTBF | |
| 1987 | Εθνικός τελικός με 11 συμμετέχοντες | BRT | |
| 1988 | Εθνικός τελικός με 12 συμμετέχοντες | RTBF | |
| 1989 | BRT | ||
| 1990 | Εσωτερική επιλογή | RTBF | |
| 1991 | Καλλιτέχνης: Εσωτερική επιλογή Τραγούδι: Εθνικός τελικός με 3 τραγούδια | BRT | |
| 1992 | Εθνικός τελικός με 10 συμμετέχοντες | RTBF | |
| 1993 | Εθνικός τελικός με 12 συμμετέχοντες | BRTN | |
| 1994 | Δε συμμετείχε | ||
| 1995 | Εθνικός τελικός με 10 συμμετέχοντες | RTBF | |
| 1996 | Εθνικός τελικός με 12 συμμετέχοντες | BRTN | |
| 1997 | Δε συμμετείχε | ||
| 1998 | Εθνικός τελικός με 10 συμμετέχοντες | RTBF | |
| 1999 | Εθνικός τελικός με 8 συμμετέχοντες | VRT | |
| 2000 | Εθνικός τελικός με 10 συμμετέχοντες | RTBF | |
| 2001 | Δε συμμετείχε | ||
| 2002 | Εθνικός τελικός με 7 συμμετέχοντες | VRT | |
| 2003 | Εσωτερική επιλογή | RTBF | |
| 2004 | Εθνικός τελικός με 7 συμμετέχοντες | VRT | |
| 2005 | Εθνικός τελικός με 2 συμμετέχοντες | RTBF | |
| 2006 | Εθνικός τελικός με 7 συμμετέχοντες | VRT | |
| 2007 | Εσωτερική επιλογή | RTBF | |
| 2008 | Εθνικός τελικός με 5 συμμετέχοντες | VRT | |
| 2009 | Εσωτερική επιλογή | RTBF | |
| 2010 | VRT | ||
| 2011 | Εθνικός τελικός με 14 συμμετέχοντες | RTBF | |
| 2012 | Καλλιτέχνης: Εσωτερική επιλογή Τραγούδι: Εθνικός τελικός με 2 τραγούδια | VRT | |
| 2013 | Καλλιτέχνης: Εσωτερική επιλογή Τραγούδι: Εθνικός τελικός με 3 τραγούδια | RTBF | |
| 2014 | Εθνικός τελικός με 6 συμμετέχοντες | VRT | |
| 2015 | Εσωτερική επιλογή | RTBF | |
| 2016 | Εθνικός τελικός με 5 συμμετέχοντες | VRT | |
| 2017 | Εσωτερική επιλογή | RTBF | |
| 2018 | VRT | ||
| 2019 | RTBF | ||
| 2020 | VRT | ||
| 2021 | VRT | ||
| 2022 | RTBF | ||
| 2023 | Εθνικός τελικός με 7 συμμετέχοντες και 2 τραγούδια για τον καθένα | VRT | |
Ιστορικό ψηφοφορίας
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μέχρι το 2023, το ιστορικό ψηφοφορίας του Βελγίου έχει ως εξής:
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Το Βέλγιο ως Διοργανώτρια Χώρα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μια φορά κέρδισε το Βέλγιο τον Διαγωνισμό (1986), και μία τον φιλοξένησε (1987), στην Βελγική Πρωτεύουσα τις Βρυξέλλες. Το Βέλγιο περίμενε συνολικά 31 ολόκληρα χρόνια, από την πρώτη του συμμετοχή, το 1956, για να δεί για πρώτη φορά νίκη στην Eurovision. Μαζί με την Πορτογαλία και την Φινλανδία είναι οι μόνες χώρες που περίμεναν για πολλά χρόνια, να κατακτήσουν την πρώτη θέση.
| Χρονιά | Πόλη | Τοποθεσία | Παρουσιαστές |
|---|---|---|---|
| 1987 |  Βρυξέλλες |
Παλάτι Εκατονταετηρίδας | Βικτόρ Λαζλό |
Βραβεία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Βραβείο Barbara Dex
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Χρονιά | Ερμηνευτής | Διοργανώτρια πόλη | Ref. |
|---|---|---|---|
| 2000 | Nathalie Sorce |  Στοκχόλμη |
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε το Βέλγιο
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στους τελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
T. → Τηλεψηφοφορία
Στους ημιτελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή
T. → Τηλεψηφοφορία
Σχετική συμμετοχή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σχολιαστές και παρουσιαστές βαθμών
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Βέλγιο διαθέτει δύο δημόσιους ραδιοφωνικούς σταθμούς: το VRT (ολλανδική περιοχή) και το RTBF (γαλλόφωνη περιοχή). Και οι δύο μεταδίδουν την εκδήλωση και με την πάροδο των ετών για τους δύο σταθμούς παρέχονται σχόλια από αρκετούς έμπειρους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς παρουσιαστές, συμπεριλαμβανομένων των Nand Baert, Jacques Mercier, Luc Appermont και Paule Herreman. Ωστόσο, από τον Διαγωνισμό του 1991, ο André Vermeulen παρέχει σχολιασμό στην ολλανδική γλώσσα κάθε χρόνο, με εξαίρεση τον Διαγωνισμό του 1996. Ο Jean-Pierre Hautier παρέχει σχόλια στη γαλλική γλώσσα κάθε χρόνο από το Διαγωνισμό του 1994 έως το διαγωνισμό του 2013. Το 1962, τότε η BRT χρησιμοποίησε το σχόλιο από τη NOS (Ολλανδία), ο λόγος για τον οποίο ήταν άγνωστος.
Από το 1998, η VRT προμήθευσε έναν διπλό σχολιαστή για να ενταχθεί στον André Vermeulen, μεταξύ 1999 και 2010. Ο διπλός σχολιασμός δόθηκε από τους Bart Peeters και Anja Daems. Ο Peeters παρείχε το σχόλιο κατά τη διάρκεια των ετών που η VRT επέλεξε τις καταχωρήσεις, ενώ η Daems σχολίασε τα χρόνια που η RTBF επέλεξε τις καταχωρήσεις. Από το 2011 ο Sven Pichal αντικατέστησε τον Daems ως σχολιαστή, ενώ ο Peter Van de Veire αντικατέστησε τον Peeters. Από το 2007 ο Jean-Louis Lahaye συνεργάζεται με τον Jean-Pierre Hautier ως διπλός σχολιαστής του RTBF. Μετά το θάνατο του Hautier το 2012, ο Lahaye ενώθηκε με την Maureen Louys το 2013.
| Χρονιά | Φλαμανδικός σχολιαστής | Βαλλωνικός σχολιαστής | Παρουσιαστής βαθμών | Ref. |
|---|---|---|---|---|
| 1956 | Ναντ Μπάερτ | Ζανίν Λαμπότ | Χωρίς παρουσιαστή βαθμών | |
| 1957 | Νικ Μπαλ | Μπερτ Λέιζεν | ||
| 1958 | Αρλέτ Βενσάν | Πάουλε Χέρεμαν | ||
| 1959 | Πάουλε Χέρεμαν | Μπερτ Λέιζεν | ||
| 1960 | Ζορζ Ντεζίρ | Αρλέτ Βενσάν | ||
| 1961 | Ρομπέρ Μποβέ | Βαρτ Μπόγκαερτ | ||
| 1962 | Βίλεμ Ντόις | Νικόλα Βεντρές | Αρλέτ Βενσάν | |
| 1963 | Χέρμαν Φέρελστ, Ντενίζ Μαές | Πιέρ Ντελχάς | Βαρτ Μπόγκαερτ | |
| 1964 | Χέρμαν Φέρελστ | Πάουλε Χέρεμαν | Αντρέ Αγκόν | |
| 1965 | Βαρτ Μπόγκαερτ | |||
| 1966 | Αντρέ Αγκόν | |||
| 1967 | Βαρτ Μπόγκαερτ | |||
| 1968 | Αντρέ Αγκόν | |||
| 1969 | Βαρτ Μπόγκαερτ | |||
| 1970 | Γιαν Τεϊς | Αντρέ Αγκόν | ||
| 1971 | Χέρμαν Φέρελστ | Χωρίς παρουσιαστή βαθμών | ||
| 1972 | ||||
| 1973 | ||||
| 1974 | Ζορζ Ντεζίρ | Αντρέ Αγκόν | ||
| 1975 | Βίλεμ Ντούϊς | Πάουλε Χέρεμαν | Βαρτ Μπόγκαερτ | |
| 1976 | Λικ Άπερμον | Ζορζ Ντεζίρ | Αντρέ Αγκόν | |
| 1977 | Πατρίκ Ντιαμέλ | Άνε Πλούγκαρτς | ||
| 1978 | Κλοντ Ντελακρουά | Αντρέ Αγκόν | ||
| 1979 | Πάουλε Χέρεμαν | Άνε Πλούγκαρτς | ||
| 1980 | Ζακ Μερσιέ | Ζακ Ολιβιέ | ||
| 1981 | Βάλτερ Ντε Μεγιέρ | |||
| 1982 | Ζακ Ολιβιέ | |||
| 1983 | Άνε Πλούγκαρτς | |||
| 1984 | Ζακ Ολιβιέ | |||
| 1985 | Άνε Πλούγκαρτς | |||
| 1986 | Ζακ Ολιβιέ | |||
| 1987 | Κλωντ Ντελακρουά | Άνε Πλούγκαρτς | ||
| 1988 | Πιερ Κογιάρ-Μποβί | Ζακ Ολιβιέ | ||
| 1989 | Ζακ Μερσιέ | Άνε Πλούγκαρτς | ||
| 1990 | Κλωντ Ντελακρουά | Ζακ Ολιβιέ | ||
| 1991 | Αντρέ Φερμόιλεν | Άνε Πλούγκαρτς | ||
| 1992 | Ζακ Ολιβιέ | |||
| 1993 | Άνε Πλούγκαρτς | |||
| 1994 | Ζαν-Πιέρ Οτιέ | Δε συμμετείχε | ||
| 1995 | Μαρί-Φρανσουάζ Ρενσόν "Soda" | |||
| 1996 | Μισέλ Φογιέ, Γιόχαν Φέρστρεκεν | Ζαν-Πιέρ Οτιέ, Σάντρα Κιμ | Άνε Πλούγκαρτς | |
| 1997 | Αντρέ Φερμόιλεν | Ζαν-Πιέρ Οτιέ | Δε συμμετείχε | |
| 1998 | Αντρέ Φερμόιλεν, Άντρεα Κρούνενμπεργκς | Μαρί-Ελέν Βάχντερμποργκτ | ||
| 1999 | Αντρέ Φερμόιλεν, Μπαρτ Πίτερς | Σαμπίνε ντε Φος | ||
| 2000 | Αντρέ Φερμόιλεν, Άνια Ντεμς | Τόμας βαν Χαμ | ||
| 2001 | Δε συμμετείχε | |||
| 2002 | Αντρέ Φερμόιλεν, Μπαρτ Πίτερς | Τζίνα Λίζα | ||
| 2003 | Αντρέ Φερμόιλεν, Άνια Ντεμς | Κορίν Μπουλανζιέ | ||
| 2004 | Αντρέ Φερμόιλεν, Μπαρτ Πίτερς | Μαρτίνε Πρένεν | ||
| 2005 | Αντρέ Φερμόιλεν, Άνια Ντεμς | Αρμέγ Γκίσεν | ||
| 2006 | Αντρέ Φερμόιλεν, Μπαρτ Πίτερς | Γιασμίν | ||
| 2007 | Αντρέ Φερμόιλεν, Άνια Ντεμς | Ζαν-Πιέρ Οτιέ, Ζαν-Λουί Λαχάγιε | Μορίν Λουίς | |
| 2008 | Αντρέ Φερμόιλεν, Μπαρτ Πίτερς | Σαντρίνε βαν Χαντενχόφεν | ||
| 2009 | Αντρέ Φερμόιλεν, Άνια Ντεμς | Μορίν Λουίς | ||
| 2010 | Αντρέ Φερμόιλεν, Μπαρτ Πίτερς | Κάτια Ρέτσιν | ||
| 2011 | Αντρέ Φερμόιλεν | Μορίν Λουίς | ||
| 2012 | Πέτερ βαν ντε Βέιρε | |||
| 2013 | Αντρέ Φερμόιλεν, Τομ Ντε Κοκ | Μορίν Λουίς, Ζαν-Λουί Λαχάγιε | Μπάρμπαρα Λούις | |
| 2014 | Πέτερ βαν ντε Βέιρε, Εύα Ντέλεμαν | Αντζελίκ Φλιέγκε | ||
| 2015 | Walid | |||
| 2016 | Πέτερ βαν ντε Βέιρε | Ουμές Φάνγκαφερ | ||
| 2017 | Φανί Ζιγιάρ | |||
| 2018 | Ντανίρα Μπουχρίς Τερκεσίδη | |||
| 2019 | Νταβίντ Ζανμότ | |||
| 2021 | Φάνι Γιαντρέν[η], Ζαν-Λουί Λαχάγιε | Ντανίρα Μπουχρίς Τερκεσίδη | [61][62][63][64] | |
| 2022 | Μορίν Λουίς, Ζαν-Λουί Λαχάγιε | Νταβίντ Ζανμότ | ||
| 2023 | Μπαρτ Κάνναρτς |
Διευθυντές ορχηστρών
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Χρονιά | Μαέστρος[θ] | Σημ. | Ref. |
|---|---|---|---|
| 1956 | Λίο Σουρί | [69] | |
| 1957 |  Γουίλι Μπέρκινγκ |
[ι] | |
| 1958 |  Ντόλφ βαν ντερ Λίντεν | ||
| 1959 | Φράνσις Μπαΐ | ||
| 1960 | Ανρί Σεγκέρς | ||
| 1961 | Φράνσις Μπαΐ | ||
| 1962 | Ανρί Σεγκέρς | ||
| 1963 | Φράνσις Μπαΐ | ||
| 1964 | Ανρί Σεγκέρς | ||
| 1965 | Γκαστόν Νόιτς | ||
| 1966 |  Ζαν Ροντερές |
[ι] | |
| 1967 | Φράνσις Μπαΐ | ||
| 1968 | Ανρί Σεγκέρς | ||
| 1969 | Φράνσις Μπαΐ | ||
| 1970 | Τζακ Σαΐ | [70] | |
| 1971 | Φράνσις Μπαΐ | ||
| 1972 | Ανρί Σεγκέρς | ||
| 1973 | Φράνσις Μπαΐ | ||
| 1974 |  Πιέρ Σιφρ |
||
| 1975 | Φράνσις Μπαΐ | ||
| 1976 | Μισέλ Μπέρνχολκ |
||
| 1977 |  Όλιν Έινσγουορθ |
||
| 1978 | Ζαν Μιζί |
||
| 1979 | Φράνσις Μπαΐ | ||
| 1980 | Όχι μαέστρος | [71] | |
| 1981 | Τζουζέπε Μαρκέζε | ||
| 1982 | Τζακ Σαΐ | ||
| 1983 | Φρέντι Σούντερ | ||
| 1984 | Ζο Καρλιέ | ||
| 1985 | Κουρτ Έρικ Χόλμκβιστ |
[ι] | |
| 1986 | Ζο Καρλιέ | ||
| 1987 | Φρέντι Σούντερ | [κ] | |
| 1988 | Ντάνιελ Βίλεμ | ||
| 1989 | Φρέντι Σούντερ | ||
| 1990 | Ρόνι Μπρακ | ||
| 1991 | Ρόλαντ Βερλούφεν | ||
| 1992 | Φρανκ Φιεβέζ | ||
| 1993 | Μπερτ Καντρίς | ||
| 1995 | Άλεκ Μανσιόν | ||
| 1996 | Μπομπ Πόρτερ | ||
| 1998 | Όχι μαέστρος |
Άλμπουμ
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο Fud Leclerc στο Χίλφερσουμ (1958)
Η Xandee στην Κωνσταντινούπολη (2004)
Η Μπλανς στο Κίεβο (2017)
.jpg)
._Photo_380.jpg)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σημειώσεις και παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Μέχρι τον διαγωνισμό του 1990, η ελάχιστη ηλικία συμμετοχής είναι τα 16, που σημαίνει ότι η Κιμ θα παραμείνει η νεότερη νικήτρια εκτός και αν παραιτηθεί το όριο ηλικίας.
- 1 2 3 Τα πλήρη αποτελέσματα του πρώτου διαγωνισμού είναι άγνωστα, αφού μόνο ο νικητής ανακοινώθηκε. Η επίσημη ιστοσελίδα της Eurovision τοποθετεί όλα τα υπόλοιπα τραγούδια στη δεύτερη θέση.[4]
- ↑ Η Ισπανία είχε αρχικά δώσει 12 βαθμούς στο Ισραήλ και 10 στη Νορβηγία. Μετά τη μετάδοση αναγγέλθηκε ότι ο ισπανικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός κατέγραψε εσφαλμένα τις ψηφοφορίες και ότι η Γερμανία έπρεπε να έχει πάρει τους κορυφαίους βαθμούς - 12 βαθμούς - αντί να μην λάβει βαθμούς, όπως συνέβη. Το λάθος διορθώθηκε και η Γερμανία τέθηκε 7η, πάνω από τη Νορβηγία. Το Ισραήλ και η Νορβηγία έλαβαν δύο πόντους λιγότερα από ό, τι αρχικά και η Κροατία, η Μάλτα, η Πορτογαλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Κάτω Χώρες, το Βέλγιο, η Εσθονία και η Τουρκία έλαβαν ένα βαθμό λιγότερο από ότι δόθηκε κατά τη διάρκεια της εκπομπής.
- ↑ Σύμφωνα με τους τότε κανονισμούς της Eurovision, οι πρώτες δέκα χώρες που δεν ήταν μέλη των Μεγάλων 4 από τον προηγούμενο διαγωνισμό μαζί με τις Μεγάλες Τέσσερις προκρίνονταν αυτόματα για τον τελικό της επόμενης χρονιάς χωρίς να χρειαστεί να συμμετάσχουν στα ημιτελικά. Για παράδειγμα, αν η Γερμανία και η Γαλλία τερμάτιζαν μέσα στις πρώτες δέκα θέσεις, οι χώρες που τερμάτισαν στην 11η και 12η θέση, προκρίνονται αυτόματα στον τελικό της επόμενης χρονιάς, μαζί με τις υπόλοιπες χώρες των πρώτων δέκα θέσεων.
- ↑ Αν και το τραγούδι είναι στα Αγγλικά, ο Γαλλικός τίτλος επαναλαμβάνεται σε όλο το τραγούδι.
- ↑ Ο διαγωνισμός του 2020 ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας του κορονοϊού.
- ↑ Αργοπορημένη αντικατάσταση για την Μορίν Λουίς που δεν ήταν παρούσα λόγω του ότι βγήκε θετική σε τεστ COVID-19.
- ↑ Όλοι οι μαέστροι είναι Βέλγοι εκτός αν έχουν σημαία
- 1 2 3 Ο μουσικός διευθυντής της διοργανώτριας χώρας.
- ↑ Ο διαγωνισμός διοργανώθηκε από το RTBF, αλλά η συμμετοχή του Βελγίου ήταν από το BRT, ως εκ τούτου ο Βαλλωνικός Ζο Καρλιέ υπηρετούσε ως μουσικός διευθυντής (διήυθυνε τη συμμετοχή της Κύπρου) ενώ ένας φλαμανδικός μαέστρος ηγήθηκε της βελγικής συμμετοχής.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Eurovision 2010: complete televoting and jury results». wiwibloggs.com. 30 Ιουνίου 2010. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2014.[νεκρός σύνδεσμος]
- 1 2 3 Tielens, Filip (15 Μαΐου 2021). «Waarom Vlaanderen telkens slecht scoort op het Eurovisiesongfestival». De Standaard. Ανακτήθηκε στις 16 Μαΐου 2021.
- ↑ «Belgium». Eurovision.tv.
- ↑ Barclay, Simon (17 Ιουνίου 2010). The Complete and Independent Guide to the Eurovision Song Contest 2010. Silverthorn Press. σελ. 24. ISBN 978-1-4457-8415-1.
- ↑ Ψευδώνυμο του Modest Schoepen, γ. 16 Μαΐου 1925 - θ. 17 Μαΐου 2010).
- ↑ Bob Benny, γ. 18 Μαΐου 1926 – θ. 29 Μαρτίου 2011.
- ↑ Jacques Raymond, γ. 13 Οκτ. 1938.
- ↑ Robert Cogoi, γ. 25 Οκτ. 1939 - θ. 15 Μαΐου 2022.
- ↑ (Lize Marke. γ. Liliane Couck, 1η Δεκεμβρίου 1936).
- ↑ Γεννήθηκε ως Arlette Antoine Dominicus, 25 Ιουλ. 1947.
- ↑ Louis Neefs, γ. 8 Αυγ. 1937 - θ. 25 Δεκ. 1980.
- ↑ Claude Lombard, γ. 25 Φεβρ. 1945 - θ. 20 Σεπτ. 2021.
- ↑ Jean Vallée, γ. 2 Οκτ. 1941 - θ. 12 Μαρτ. 2014.
- ↑ Lili Castell. γ. 10 Απρ. 1937)
- ↑ Ζευγάρι, αμφότεροι γεννήθηκαν το 1946.
- ↑ Ντουέτο αποτελούμενο από τη Νικόλ Τζοσί (Nicole Josy, γ. 21 Οκτ. 1946) και τον Ουγκό Σιγκάλ (Hugo Sigal, γ. 10 Νοεμ. 1947)
- ↑ Jacques Hustin, γ. 15 Μαρτ. 1940- θ. 6 Απρ. 2009).
- ↑ Ann Christy, γ. 22 Σεπτ. 1945 - θ. 7 Αυγ. 1984)
- ↑ (Pierre Rapsat, γ. 28 Μαΐου 1948 - θ. 20 Απριλίου 2002).
- ↑ Τρίο (Hearts of Soul) αποτελούμενο από τις αδερφές Bianca, Stella και Patricia Maessen (1952- 15 Μαΐου 1996).
- ↑ Micha Marah, γ. 26 Σεπτ. 1953.
- ↑ Συγκρότημα της synthpop (1978-2006, 2009), που συστάθηκε το 1978 από τους Μαρκ Μουλέν (Marc Moulin, γ. 1η Σεπτ. 1942 - θ. 26 Σεπτ. 2008), Νταν Λακσμάν (Dan Lacksman, γεν. 19 Μαΐου 1950) και Μισέλ Μοέρ (Michel Moers).
- ↑ Emly Starr, πραγματικό όνομα: Marie-Christine Mareels, γ. 5 Σεπτ. 1957.
- ↑ Stella Maessen, γ. 6 Αυγ. 1953.
- ↑ Τρίο [1982-83] αποτελούμενο από τους Walter Verdin, Dett Peyskens και Hilde van Roy.
- ↑ Jacques Zegers, γ. 25 Ιουν. 1947.
- ↑ Liliane Saint-Pierre, γεννήθηκε ως Liliane Keuninckx στις 18 Δεκ. 1948.
- ↑ Γεννήθηκε το 1955 ως Joseph Reynaerts.
- ↑ Γεννήθηκε ως Ιngeborg Thérèse Marguerite Sergeant στις 15 Οκτ. 1966.
- ↑ Philippe Lafontaine, γ. 24 Μαΐου 1955.
- ↑ Συγκρότημα της ποπ που συστάθηκε το 1984. Μέλη: Tjen Berghmans (ως το 1990), Karel Theys (ως το 1991), Bob Savenberg (ως το 1996), Kris Wauters και Koen Wauters.
- ↑ Ψευδώνυμο της Ingrid Simonis, γ. 23 Αυγ. 1975).
- ↑ Frédéric Etherlinck, πλήρες όνομα Frédéric Van Goitsenhoven-Maeterlinck, γεν. 11 Αυγ. 1968.
- ↑ Reinhilde Goossens, γ. 9 Ιουν. 1961.
- ↑ Mélanie Cohl, γ. 4 Ιαν. 1982
- ↑ Vanessa Chinitor, γ. 13 Οκτ. 1976.
- ↑ Ο Βέλγος τραγουδιστής Serge Quisquater (γ. 2 Απρ. 1965), μαζί με 3 Ολλανδές τραγουδίστριες, τις Ibernice Macbean, Ingrid Simons και Jodi Pijper.
- ↑ Λαϊκό συγκρότημα.
- ↑ Ψευδώνυμο της Sandy Boets, γ. 18 Δεκ. 1978.
- ↑ Nuno Resende, Πορτογάλος τραγουδιστής, γεν. 25 Ιουν. 1973.
- ↑ Συγκρότημα με πλήρες όνομα Krazy Mess Groovers, 6 μέλη του πήραν μέρος: οι Sexyfire (Wakas Ashiq, πακιστανικής καταγωγής, φωνή), Mr Scotch (Piotr Paluch, πολωνικής καταγωγής, πλήκτρα), Mr French Kiss (Raphaël Hallez, τρομπέτα, γαλλικής καταγωγής), Big Boss (Tuan N'Guyen, άλτο σαξόφωνο, με ρίζες από Βιετνάμ), Mr Cream (François Cremer, ντραμς) και Lady Soulflower (Chrystel Wautier, με ουκρανικές ρίζες, φωνή). Τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος ήταν οι The Answer - τρομπόνι, Mr DeeBeeDeeBop - βαρύτονο σαξόφωνο, Captain Thunder - ηλεκτρική κιθάρα, Mr Y - φωνητικά.
- ↑ Φλαμανδικό λαϊκό συγκρότημα. Μέλη: Soetkin Baptist, Michel Vangheluwe, Ann Vandaele, Marleen Vandaele, Els Vandaele, Hans Vandaele, Lode Cartrysse, Frank Markey, Korneel Taeckens, Karel Vercruysse.
- ↑ Patrick Ouchène (γ. 21 Μαρτ. 1970).
- ↑ Tom Dice, γενν. ως Tom Eeckhout στις 25 Νοεμ. 1989.
- ↑ Συγκρότημα με μέλη τους: Stijn Bearelle, Étienne Debaisieux, Benoît Giaux, Nicolas Dorian, Florence Huby, Mathilde Sevrin.
- ↑ Ψευδώνυμο της Laura van den Bruel ( γ. 19 Ιαν. 1995).
- ↑ Roberto Bellarosa, γ. 23 Αυγ. 1994.
- ↑ Axel Hirsoux, γ. 28 Σεπτ. 1982.
- ↑ «Belgian National Final 1998». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 2009-04-04.
- ↑ «Belgian National Final 2005». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 2009-04-04.
- ↑ NWS, VRT (18 Μαρτίου 2020). «Door coronacrisis kan ook Songfestival niet doorgaan in 2020, Hooverphonic reageert: "wereldgezondheid gaat voor"». vrtnws.be (στα Ολλανδικά). Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2020.
- ↑ NWS, VRT (20 Μαρτίου 2020). «Hooverphonic neemt volgend jaar deel aan het Eurovisiesongfestival: "We hebben er nog altijd enorm veel zin in"». vrtnws.be (στα Ολλανδικά). Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2020.
- ↑ «Wie gaat voor België naar het Eurovisiesongfestival?» [Who will go to the Eurovision Song Contest for Belgium?]. vrt.be (στα Ολλανδικά). VRT. 8 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2022.
- ↑ Adams, William Lee (9 Ιουλίου 2015). «Poll: Who was the worst dressed Barbara Dex Award winner?». Wiwibloggs. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2019.
- 1 2 3 4 5 6 7 Granger, Anthony (20 Μαΐου 2018). «EBU Wants to See More Commentators Attend the Eurovision Song Contest». eurovoix.com. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2019.
- ↑ «Peter Van de Veire: "Als ik een voetballer was, zou ik iedereen onderuit schoppen"». niewsblad.be (στα Ολλανδικά). 3 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2019.
- ↑ Granger, Anthony (22 Απριλίου 2018). «Belgium: Danira Boukhriss Terkessidis Revealed as Spokesperson». eurovoix.com. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2019.
- ↑ «Tweede halve finale van het Songfestival verhuist naar Ketnet». hln.be (στα Ολλανδικά). 26 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2019.
- ↑ Granger, Anthony (14 Μαρτίου 2019). «Belgium: Maureen Louys & Jean-Louis Lahaye Confirmed As Commentators For Tel Aviv». eurovoix.com. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2019.
- ↑ «Eurovision 2019 Spokespersons – Who will announce the points?». eurovisionworld.com. 18 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2019.
- ↑ «TV-gids». één.be.
- ↑ «Beleef het Eurovisiesongfestival bij de VRT». VRT-onlinediensten (στα Ολλανδικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 19 Μαΐου 2021.
- ↑ «Eurovision 2021 : 3 soirées exceptionnelles à ne pas manquer sur la RTBF !». rtbf.be. 4 Μαΐου 2021.
- ↑ Granger, Anthony (18 Μαΐου 2021). «Belgium: Maureen Louys Pulls out of RTBF Commentary After Positive COVID-19 Test». Eurovoix (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 18 Μαΐου 2021.
- ↑ «Jouw voorjaar bij Eén». Een.be (στα Ολλανδικά). VRT. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Δεκεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2022.
- ↑ «Eurovision 2022 : Préparez-vous à voter pour votre candidat préféré !». RTBF (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2022.
- ↑ «Ontdek het voorjaar 2023 van Eén». communicatie.een.be (στα Ολλανδικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Δεκεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2023.
- ↑ «Bart Cannaerts maakt Belgische jurypunten bekend in finale Songfestival 2023». Songfestival.be (στα Ολλανδικά). 11 Μαΐου 2023. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2023.
- ↑ Roxburgh, Gordon (2012). Songs for Europe: The United Kingdom at the Eurovision Song Contest. Volume One: The 1950s and 1960s. Prestatyn: Telos Publishing. σελίδες 93–101. ISBN 978-1-84583-065-6.
- ↑ Roxburgh, Gordon (2014). Songs for Europe: The United Kingdom at the Eurovision Song Contest. Volume Two: The 1970s. Prestatyn: Telos Publishing. σελίδες 142–168. ISBN 978-1-84583-093-9.
- ↑ Roxburgh, Gordon (2016). Songs for Europe: The United Kingdom at the Eurovision Song Contest. Volume Three: The 1980s. Prestatyn: Telos Publishing. ISBN 978-1-84583-118-9.
 Συμμετοχή του Βελγίου στη Eurovision | |||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||
Σημείωση: Συμμετοχές που δεν σημειώθηκαν είναι όταν το Βέλγιο δε συμμετείχε | |||||||||||||||||||||
