Ροβέρτος Χάουαρντ (ιππότης)
| Σερ Ροβέρτος Χάουαρντ (ιππότης) | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Robert Howard (Αγγλικά) |
| Γέννηση | 1385[1] |
| Θάνατος | 1436[2][3] |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Margaret de Mowbray (από 1417)[4] |
| Τέκνα | Katherine Howard[5] Margaret Howard[5] Ιωάννης Χάουαρντ, 1ος δούκας του Νόρφολκ[5] |
| Γονείς | Ιωάννης Χάουαρντ (απεβ. 1437)[5] και Alice Tendring[5] |
| Οικογένεια | Οικογένεια Χάουαρντ |
| Στρατιωτική σταδιοδρομία | |
| Βαθμός/στρατός | ιππότης |
| Θυρεός | |
.svg) | |
Ο σερ Ροβέρτος Χάουαρντ, αγγλ.: Robert Howard (1385—1436), Ιππότης, από το Στόουκ τού Νέιλαντ, στο Σάφολκ, [6] ήταν μέλος τής αγγλικής αριστοκρατίας τού 15ου αι. στο Νόρφολκ. Ήταν κατώτερος βασιλικός αξιωματούχος, και πιθανώς ακόλουθος τού Ιωάννη Μόουμπρεϋ 2ου δούκα τού Νόρφολκ. Ο πατέρας του έζησε περισσότερο από αυτόν, ο αδελφός του δολοφονήθηκε, αλλά στον γιο του Ιωάννη παραχωρήθηκε το δουκάτο τού Νόρφολκ το 1483, τού οποίου είχαν εκλείψει οι άρρενες ιδιοκτήτες του.
Πρώιμη ζωή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η οικογένεια τού Ροβέρτου Χάουαρντ ήταν εξέχουσα τοπική οικογένεια ευγενών στην Ανατολική Αγγλία με γενεαλογική γραμμή που χρονολογείται από τον 13ο αι., [7] και έχει περιγραφεί ως «μία από τις πλουσιότερες και πιο αναγνωρισμένες οικογένειες ευγενών στην Αγγλία». [8] Ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού Ιωάννη Χάουαρντ (π. 1366 - 1437), από το Γουίγκενχολ και το Ιστ Γουίντς, στο Νόρφολκ, από τη δεύτερη σύζυγο τού τελευταίου, Αλίκη Τέντρινγκ. [9] [10] Η Αλίκη ήταν επίσης κληρονόμος, αν και όχι στον ίδιο βαθμό με την πρώτη σύζυγο τού Ιωάννη Χάουαρντ, λαίδη Πλέιζ, η οποία τού είχε φέρει κτήματα αξίας άνω των 400 λιρών ετησίως. [11] Είχαν δύο γιους: ο Ροβέρτος ήταν ο μεγαλύτερος. Ο μικρότερος αδελφός του, Ερρίκος Χάουαρντ (απεβ. το 1446) δολοφονήθηκε αργότερα από υπηρέτες τού Ιωάννη βαρόνου Σκρόουπ τού Μάσαμ, μετά το τέλος των γονέων και τού αδελφού του. [12]
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1420 ο Χάουαρντ νυμφεύτηκε τη λαίδη Μαργαρίτα Μόουμπρεϋ, [10] κόρη τού Θωμά ντε Μόουμπρεϋ 1ου δούκα τού Νόρφολκ. [13] Σύμφωνα με τα λόγια τής ιστορικού Άννας Κρόφορντ, ήταν «ένας σαφώς άνισος γάμος», και δεδομένου ότι ο Χάουαρντ ήταν στην υπηρεσία τού δούκα, το να νυμφευτεί την αδελφή του ήταν «εντυπωσιακό». [7] Φαίνεται, ωστόσο, ότι πήραν την απόφαση να παντρευτούν οι ίδιοι ως ενήλικες, αντί να παντρευτούν, όπως συνηθιζόταν για την περίοδο, κατόπιν συμφωνίας των γονιών τους, όταν οι ίιδοι ήταν παιδιά. [14] Η κόρη τους Αικατερίνη παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Νέβιλ 3ο βαρόνο τού Μπεργκαβεννί. [15] Η Μαργαρίτα έζησε περισσότερο από τον Ροβέρτο, επιβιώνοντας μέχρι το 1459.
Η αδλφή τής Μαργαρίτας, η Ισαβέλλα, είχε παντρευτεί τον Ιάκωβο, μετέπειτα βαρόνο Μπέρκλεϋ, κάτι που, όπως λέγεται, «σφυρηλάτησε έναν δεσμό μεταξύ των Μπέρκλεϋ και των Χάουαρντ, που διήρκεσε δύο αιώνες». [16] Αργότερα, οι γάμοι μεταξύ των δύο οικογενειών ενίσχυσαν περαιτέρω τούς δυναστικούς δεσμούς μεταξύ τους.
Σταδιοδρομία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Υπάρχουν λίγες ολοκληρωμένες γνώσεις σχετικά με τη σταδιοδρομία τού Χάουαρντ. Οι πρώτοι ιστορικοί τής οικογένειας έκαναν αυτό, που έχει ονομαστεί «κάπως μεγαλεπήβολοι ισχυρισμοί» [17] εκ μέρους του: για παράδειγμα, ότι διοικούσε έναν στόλο 3.000 ανδρών από το Λόουστοφτ για να επιτεθούν στις γαλλικές ακτές, ενώ ο Ερρίκος Ε΄ τής Αγγλίας βρισκόταν σε εκστρατεία εκεί. Θεωρείται εξαιρετικά αμφίβολο ότι αυτό συνέβη ποτέ, καθώς μία τέτοια επιχείρηση σίγουρα θα είχε αφήσει το στίγμα της σε επίσημα τοπικά ή κυβερνητικά αρχεία. Είναι πιθανό να έχουν φανταστεί μεγαλεπήβολες ιστορίες γύρω από μία απλή αλήθεια: ότι δηλαδή ο Χάουαρντ όντως πολέμησε στη Γαλλία, αλλά ότι το έκανε μαζί με τον κουνιάδο του και περιφερειακό μεγιστάνα, Ιωάννη Μόουμπρεϋ 2ο δούκα τού Νόρφολκ, [17] ο οποίος πράγματι πέρασε μεγάλο μέρος τής Σταδιοδορμίας του κάνοντας ακριβώς αυτό. [18]
Αν και ο Χάουαρντ δεν αναφέρεται σε κανέναν από τούς σωζόμενους καταλόγους των υπηρετών που πήρε μαζί του ο Μόουμπρεϋ, είναι πιθανό ο Χάουαρντ να ήταν μέλος τού νοικοκυριού τού δούκα. Άλλωστε, είχε νυμφευτεί την αδερφή τού Μόουμπρεϋ. Επιπλέον, τον Νοέμβριο τού 1428, καθώς ο δούκας έπλεε στον ποταμό Τάμεση προς το Γουέστμινστερ, η φορτηγίδα του χτύπησε μία προβλήτα κάτω από τη Γέφυρα τού Λονδίνου. Ο Μόουμπρεϋ έχασε πολλά μέλη τού νοικοκυριού του σε αυτό το ατύχημα. Όχι μόνο επέζησε ο δούκας, αλλά καταγράφεται ότι ο Μόουμπρεϋ ήταν μαζί του και επέζησε επίσης. [17] Ο Χάουαρντ -και πιθανώς η σύζυγός του- πιθανώς έζησαν με τον δούκα στην έδρα (caput) του στο κάστρο Φράμλινγκχαμ μέχρι το τέλος τού Μόουμπρεϋ το 1432. [19]
Ο Ιωάννης Χάουαρντ έζησε περισσότερο από τον γιο του, αν και μόνο κατά περίπου ένα χρόνο. Το 1436 ο Ιωάννης δάνεισε στο στέμμα 100 λίρες, για την εκστρατεία τού Ριχάρδου δούκα τής Υόρκης στη Γαλλία εκείνη τη χρονιά, και λίγο αργότερα αναχώρησε για τούς Αγίους Τόπους για Σταυροφορία. Αν και έφθασε στην Ιερουσαλήμ, απεβίωσε εκεί στις 17 Νοεμβρίου 1437. Η μητέρα τού Ροβέρτου Χάουαρντ είχε προαποβιώσει και των δύο [10]: άφησε στον Ροβέρτο το κτήμα της στο Στόουκ κοντά στο Νάιλαντ με τη διαθήκη της. Ο Χάουαρντ και η Μαργαρίτα είχαν αποκτήσει τρία παιδιά, τον:
- Ιωάννη, την Αικατερίνη και τη Μαργαρίτα. [20] Ο Ιωάννης επρόκειτο να είναι ένας εξέχων ακόλουθος τού 3ου δούκα τού Νόρφολκ, [21] και όταν ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος των Δύο Ρόδων λιγότερο από 20 χρόνια αργότερα, επρόκειτο να παίξει ηγετικό ρόλο, ως ένας από τούς πιο ένθερμους υποστηρικτές τού Οίκου τής Υόρκης. [22]
Υστεροφημία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1483, όταν ο Ριχάρδος Γ΄ ανέλαβε τον θρόνο, αντάμειψε τον Ιωάννη Χάουαρντ με το δουκάτο τού Μόουμπρεϋ στο Νόρφολκ, τού οποίου οι δούκες είχαν εκλείψει. [23] [24]
Πρόγονοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| σερ Ιωάννης Χάουαρντ | ||||||||||||||||
| σερ Ροβέρτος Χάουαρντ | ||||||||||||||||
| Αλίκη ντε Μπόυς | ||||||||||||||||
| Ιωάννης Χάουαρντ (απεβ. 1437) | ||||||||||||||||
| Ροβέρτος ντε Σκέιλς, 3ος βαρόνος Σκέιλς | ||||||||||||||||
| Μάρτζορυ ντε Σκέιλς | ||||||||||||||||
| λαίδη Αικατερίνη ντε Ούφορντ | ||||||||||||||||
| Ροβέρτος Χάουαρντ (ιππότης) | ||||||||||||||||
| σερ Γουλιέλμος ντε Τέντρινγκ του Τέντρινγκ Χολ | ||||||||||||||||
| σερ Γουλιέλμος Τέντρινγκ | ||||||||||||||||
| Μαργαρίτα Κέρντεστον | ||||||||||||||||
| Αλίκη Τέντρινγκ | ||||||||||||||||
| Γουλιέλμος Μάιλντ του Κλερ | ||||||||||||||||
| Αικατερίνη Μάιλντ | ||||||||||||||||
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2018.
- ↑ p10274.htm#i102740.
- ↑ Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2018.
- ↑ p10274.htm#i102740. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2020.
- 1 2 3 4 5 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage.
- ↑ Joseph 1899, σελ. 919.
- 1 2 Crawford 2010, σελ. 2.
- ↑ Ross 2011, σελ. 76.
- ↑ Ross 2011, σελ. 77.
- 1 2 3 Rawcliffe & Roskell 1993.
- ↑ Crawford 2010.
- ↑ Ross 2011, σελ. 80.
- ↑ Ross 2015, σελ. 24.
- ↑ McCarthy 2004, σελ. 80.
- ↑ Doyle 1886.
- ↑ Broadway 2006, σελ. 159.
- 1 2 3 Crawford 2010, σελ. 3.
- ↑ Archer 2004.
- ↑ Crawford 2010, σελ. 6.
- ↑ Crawford 2010, σελ. 7.
- ↑ Castor 2000, σελ. 107.
- ↑ Prenderghast 2016, σελ. 157.
- 1 2 Richmond 2004.
- ↑ The fourth and last Mowbray Duke of Norfolk (the second duke's grandson) had died suddenly in 1476, leaving no male heir.[23]
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Broadway, J. (2006). 'No Historie So Meete': Gentry Culture and the Development of Local History in Elizabethan and Early Stuart England. Manchester: Manchester University Press. ISBN 978-0-7190-7294-9.
- Castor, H. (2000). The King, the Crown, and the Duchy of Lancaster: Public Authority and Private Power, 1399-1461. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0198206224.
- Crawford, A. (2010). Yorkist Lord:John Howard, Duke of Norfolk, c.1425-1485. London: Continuum. ISBN 9781441179975.
- Joseph, C. B. (1899). The History of the Noble House of Stourton, of Stourton, in the County of Wilts. II. London: Elliot Stock. σελ. 919. ISBN 978-5-88060-380-0.
- McCarthy, C. (2004). Marriage in Medieval England: Law, Literature, and Practice. Woodbridge: Boydell Press. ISBN 978-1-84383-102-0.
- Prenderghast, G. (2016). Richard III and the Princes in the Tower: The Possible Fates of Edward V and Richard of York (στα Αγγλικά). McFarland. ISBN 978-1-4766-6665-5.
- Rawcliffe, C. R. (1993). «Howard, Sir John (c.1366-1437), of Wiggenhall and East Winch, Norf., Stoke Nayland, Suff., Stansted Mountfichet, Essex, and Fowlmere, Cambs». The History of Parliament Online. Woodbridge: Boydell and Brewer.
- Ross, J. A. (2011). «'Mischieviously Slewen": John, Lord Scrope, the Dukes of Norfolk and Suffolk, and the Murder of Henry Howard in 1446». Στο: Kleineke, H., επιμ. The Fifteenth Century X: Parliament, Personalities and Power. Papers Presented to Linda S. Clark. Woodbridge: Boydell and Brewer. ISBN 9781843836926.
- Ross, J. A. (2015). The Foremost Man of the Kingdom: John de Vere, Thirteenth Earl of Oxford (1442-1513). Woodbridge: Boydell & Brewer Ltd. ISBN 978-1-78327-005-7.
- Doyle, James Edmund (1886). The Official Baronage of England. I. London: Longmans, Green & Co.
