close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Πατριαρχείο Αντιοχείας)
Image
 Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 06/04/2018.
Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας
Image
Ο θυρεός του Πατριαρχείου με τους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο να αγκαλιάζουν την Εκκλησία
ΙδρυτήςΑπόστολοι Πέτρος και Παύλος
ΑνεξαρτησίαΑποστολική Εποχή
ΑναγνώρισηΟρθόδοξη Εκκλησία
ΠατριάρχηςΙωάννης Ι΄
ΑρχιγραμματέαςΜητροπολίτης Εμμέσης Γρηγόριος
ΈδραΔαμασκός, Συρία
ΕπικράτειαΣυρία, Λίβανος, Ιράν, Ιράκ, Κουβέιτ, ΗΑΕ, Μπαχρέιν, Ομάν, Κατάρ, τμήμα της Τουρκίας
ΚυριότητεςΗΠΑ, Καναδάς, Μεξικό, Κεντρική Αμερική, Νότια Αμερική, Ωκεανία, Μεγάλη Βρετανία, Δυτική Ευρώπη
ΓλώσσαΑραβική, Ελληνική, Αγγλική, Πορτογαλική, Ισπανική, Τουρκική
Πιστοί1.500.000 πιστοί
Δικτυακός τόποςΕλληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας

Το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Μεγάλης Θεουπόλεως Αντιοχείας, Συρίας, Αραβίας, Κιλικίας, Ιβηρίας τε και Μεσοποταμίας και πάσης Ανατολής (αραβικά: بطريركيّة أنطاكية وسائر المشرق للروم الأرثوذكس), όπως είναι ο πλήρης τίτλος του, τρίτο στην τιμητική τάξη μετά τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως και Αλεξανδρείας και τέταρτο κατά το προ του Σχίσματος τυπικό, που περιελάμβανε και το Πατριαρχείο Ρώμης.

Πρόκειται για την μεγαλύτερη Ορθόδοξη Xριστιανική Εκκλησία στη Μέση Ανατολή. Μερικές φορές ονομάζεται ως Ρουμ-Ορθόδοξη Eκκλησία (από τουρκ. millet-i Rûm, ελλ.: Ρουμ μιλλέτ, «έθνος των Ρωμαίων (Ρωμιών)». Έτσι ονομαζόταν το μιλλέτ των Ορθόδοξων Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας). Από το 1343 η έδρα του Πατριαρχείου βρίσκεται στη Δαμασκό της Συρίας. Ο αριθμός του ποίμνιού του υπολογίζεται στους 4,3 εκατομμύρια πιστούς.[1]

Προκαθήμενός του, από τις 10 Φεβρουαρίου 2013, με τον τίτλο «Πατριάρχης τῆς Μεγάλης Θεουπόλεως Ἀντιοχείας, Συρίας, Ἀραβίας, Κιλικίας, Ἰβηρίας τε καί Μεσοποταμίας καί πάσης Ἀνατολῆς», είναι ο Πατριάρχης Ιωάννης Ι΄.

Ιστορία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ιστορία της Εκκλησίας και του Πατριαρχείου Αντιοχείας διακρίνεται σε τέσσερις χρονικές περιόδους: την Πρώιμη (37-638), - από της ιδρύσεως μέχρι την πρώτη αραβική κατάκτηση της Συρίας, τη Μέση (638-1517) (Αραβοκρατία – Φραγκοκρατία) και τη Νεώτερη (1517-1927) (Οθωμανική επικυριαρχία) καταλήγοντας στη Σύγχρονη συγκρότησή της. Η διαίρεση αυτή κρίνεται ορθότερη ως ιστορική παρά ως θεολογική από το γεγονός ότι οι εκάστοτε κυριαρχίες επηρέασαν τα μέγιστα στην τύχη της Εκκλησίας αυτής, σε αντίθεση με τις όποιες έριδες που ήταν είτε εσωτερικές υποθέσεις της, είτε θεολογικές διαφορές.

Ίδρυση και πρώιμη περίοδος (37-638)

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η διασημότερη βιβλική αναφορά σχετικά με την Αντιόχεια έχει να κάνει με το ότι ήταν σε αυτή την πόλη όπου οι οπαδοί του Χριστού πρώτη φορά χλευαστικά αναφέρθηκαν ως «Χριστιανοί» (Πράξεις των Αποστόλων 11,26). Στο βιβλίο των Πράξεων, που προσφέρει έναν απολογισμό των πρώτων ετών της Εκκλησίας, η Αντιόχεια είναι η δεύτερη σε αναφορές πόλη. Ο Νικόλαος, ένας από τους επτά Διακόνους ήταν νεοφώτιστος από την Αντιόχεια και ίσως ο πρώτος Χριστιανός της πόλης (Πράξεις των Αποστόλων 6,5). Κατά τη διάρκεια του διωγμού που προκάλεσε τον θάνατο του πρωτομάρτυρα Στεφάνου, μέλη της πρώτης χριστιανικής κοινότητας της Ιερουσαλήμ κατέφυγαν στην Αντιόχεια προκειμένου να βρουν καταφύγιο.

Η εκκλησιαστική παράδοση υποστηρίζει ότι η Εκκλησία της Αντιοχείας ιδρύθηκε από τον Απόστολο Πέτρο το 34. Ο Πέτρος συνεπικουρούμενος από τους Αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα κήρυξε στους εθνικούς και τους Εβραίους, οι οποίοι φαίνεται να ήταν πολυάριθμοι στην πόλη. Εκεί εκδηλώθηκε και μια από τις πρώτες συγκρούσεις στην εκκλησία μεταξύ Πέτρου και Παύλου. Η σύγκρουση είχε ως αιτία την ανάγκη περιτομής των νεοφώτιστων εθνικών χριστιανών. Η Αποστολική Σύνοδος της Ιερουσαλήμ, υπό τον Ιάκωβο τον Αδελφόθεο, αποφάσισε ότι δε χρειαζόταν περιτομή για την είσοδο στον χριστιανισμό και απάλλαξε τους εξ εθνών Χριστιανούς από την ανάγκη τηρήσεως του Μωσαϊκού νόμου.

Μετά από περίπου επτά έτη παραμονής στην Αντιόχεια, ο Πέτρος αναχώρησε για τη Ρώμη. Ως επίσκοπο της πόλης όρισε τον Ευόδιο, ο οποίος αριθμείται στους πρώιμους επισκοπικούς καταλόγους ως πρώτος διάδοχος του Πέτρου στον Αντιοχειανό Θρόνο.

Image
Ο Ναός των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην Αντιόχεια.

Η Έδρα της Αντιοχείας συνέχισε να συνεισφέρει στην καθολική εκκλησία μέσω των πολυάριθμων σημαντικών προσωπικοτήτων που ανέδειξε. Ο Άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας, δεύτερος διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου στην επισκοπή, που μαρτύρησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Τραϊανού αναδείχτηκε ως συγγραφέας μία από τις πλέον αξιόπιστες ιστορικές πηγές για τη δομή της τότε εκκλησιαστικής ζωής.

Ο Πέτρος ήταν ο πρώτος που έλαβε τον τίτλο του «Πατριάρχη» επειδή ο χριστιανισμός διαδόθηκε αρχικά μεταξύ των Εβραίων, των οποίων ο Πέτρος θεωρούνταν, μέσα στο χριστιανικό περιβάλλον, φυλετικός αρχηγός. Η απόδοση από τη Σύνοδο της Χαλκηδόνος (451) του τίτλου του «Πατριάρχη» προς τον επίσκοπο Αντιοχείας υπήρξε η τυπική αναγνώριση της ακολουθούμενης πρακτικής.

Από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες η Αντιόχεια κατείχε σημαντική θέση ως διοικητικό κέντρο. Ο Επίσκοπος της προήδρευσε στις τοπικές Συνόδους Αγκύρας (351) και Καισαρείας (316) και η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νικαίας (325) αναγνώρισε τη δικαιοδοσία της Εκκλησίας της Αντιοχείας σε όλες τις επισκοπές της Ανατολής ενώ η Β' Οικουμενική Σύνοδος (381) επιβεβαίωσε αυτή τη δικαιοδοσία. Αφ' ετέρου, η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος της Εφέσου (431) κήρυξε αυτοκέφαλη την Εκκλησία της Κύπρου από το Πατριαρχείο Αντιοχείας.

Δογματικές έριδες και αραβοκρατία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πρώτη διάσπαση προκλήθηκε το 498 με την αίρεση των Νεστοριανών συνεπεία της Οικουμενικής Συνόδου της Εφέσου το 431. Αυτό ακολουθήθηκε από την αποχώρηση Σύρων και Αρμενίων, δεδομένου ότι αρνήθηκαν τα ψηφίσματα που εγκρίθηκαν από τη Σύνοδο της Χαλκηδόνος. Κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών υπήρξε η επίσημη αποχώρηση των Μαρωνιτών από το σώμα της Αντιοχειανής Εκκλησίας, με την ανάδειξη του Ιωάννη Μαρούν ως Πατριάρχη τους το 685. Στα μέσα του 8ου αιώνα, η ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας απαίτησε την ανεξαρτησία της από το Πατριαρχείο, κάτι που τελικά πέτυχε το 1050.

Τον 7ο αιώνα κυριάρχησαν στη Συρία οι Άραβες (638) και οι Χριστιανοί καταδιώχθηκαν. Το 695 ο Πατριάρχης Αλέξανδρος Β' σκοτώθηκε και ο θρόνος έμεινε κενός για 40 χρόνια. Αυτό είχε άκρως δυσάρεστες συνέπειες, γιατί πολλοί χριστιανοί εξισλαμίστηκαν. Οι Άραβες ευνοούσαν τους Συροικωβίτες χριστιανούς σε βάρος των Ορθοδόξων. Από τον 8ο αιώνα άρχισαν να γίνονται Πατριάρχες εντόπιοι που χρησιμοποιούσαν την αραβική γλώσσα. Το 969 ο Νικηφόρος Φωκάς ελευθέρωσε τη Συρία και οι Πατριάρχες εκλέγονταν στην Κωνσταντινούπολη ή την Αντιόχεια.

Σταυροφορίες και οθωμανική κυριαρχία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την έλευση των Σταυροφόρων ιδρύθηκε Λατινικό Πατριαρχείο. Ο Ορθόδοξος Πατριάρχης αναγκάστηκε να φύγει και έμενε συνήθως στην Κωνσταντινούπολη, έτσι ο θρόνος έμεινε κενός για 50 χρόνια. Το 1155 ο Μανουήλ Κομνηνός πήρε την Αντιόχεια από τους Λατίνους, μπήκε σ' αυτήν θριαμβευτικά και τους υποχρέωσε να δεχτούν Ορθόδοξο Πατριάρχη, τον Ιωάννη Θ' που είχε χειροτονηθεί στην Κωνσταντινούπολη, αργότερα όμως πάλι οι Πατριάρχες δεν έμεναν στην έδρα τους, όπως ο Θεόδωρος Βαλσαμών που χειροτονήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και δεν μετέβη ποτέ στην Αντιόχεια. Οι Πατριάρχες Αντιοχείας παρέμεναν στην Κωνσταντινούπολη έως την εκδίωξη των ευρωπαϊκών στρατών το 1268. Στα 1343 αποφασίστηκε η μεταφορά της έδρας του Πατριαρχείου στη Δαμασκό, τη σημαντικότερη πόλη στη Συρία, δεύτερη μετά την Αντιόχεια όσον αφορά τη μητροπολιτική σημασία της. Επίσκοπος Δαμασκού ήταν τότε ο Ιωακείμ, 58ος στη σειρά μετά τον πρώτο Επίσκοπο της πόλης Ανανία.

Αυτή την εποχή, η οθωμανική διοίκηση της Συρίας επέτρεψε την έντονη δράση του λατινικού προσηλυτισμού. Εξ αιτίας αυτού του γεγονότος υπήρξε εξασθένηση του Πατριαρχείου, γεγονός που προέτρεψε τους Πατριάρχες να ζητήσουν ενίσχυση και δωρεές από τον υπόλοιπο ορθόδοξο κόσμο.

Ο Πατριάρχης Μακάριος Γ' (1647-1685) ενίσχυσε τον Ρωμαιοκαθολικισμό και η ορθοδοξία κινδύνεψε. Πολλά υπέφερε πάλι το Πατριαρχείο, όταν έγινε Πατριάρχης ο Κύριλλος, έφηβος 15 χρονών. Όταν ο λαός ξεσηκώθηκε εναντίον του το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εξέλεξε Πατριάρχη τον Νεόφυτο (1672).

Λόγω της έντονης δράσης του καθολικισμού και του αντίκτυπου που είχε στις εκλογές Πατριαρχών, ο λαός και οι Επίσκοποι του Πατριαρχείου ζήτησαν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο να τους στείλει Έλληνα Πατριάρχη, με σκοπό τη διατήρηση της ορθοδοξίας στην περιοχή. Η ελληνική παρουσία στην κεφαλή της Αντιοχειανής Εκκλησίας διήρκεσε από το 1724 έως το 1898. Το 1774, οι Ρωμαιοκαθολικοί ίδρυσαν το «Πατριαρχείο των Γραικομελχιτών» για τους Ορθοδόξους που έγιναν Ρωμαιοκαθολικοί. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο κάλεσε δυο αντιπαπικές συνόδους το 1722 και 1727 και με πολλούς άλλους τρόπους προσπαθούσε ν' αντιδράσει στις προσηλυτιστικές ενέργειες των Ρωμαιοκαθολικών.

Ο αρχιμανδρίτης Πορφύριος Ουσπένκη επισκέφθηκε τη Συρία και την Παλαιστίνη και διαπίστωσε ότι μπορούσε να αναπτυχθεί εκεί ρωσόφιλη κίνηση. Ιδρύθηκε στη Ρωσία η «Ορθόδοξος Ρωσική Αυτοκρατορική Παλαιστίνειος Εταιρεία» το 1882 με σκοπό να προωθήσει τα ρωσικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή, όπου ίδρυσαν σχολεία, νοσοκομεία και μοναστήρια.

Το τέλος της ελληνικής διοίκησης

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1850 παρατηρήθηκε διχογνωμία για την εκλογή Πατριάρχη, όμως πάλι εξελέγη στην Κωνσταντινούπολη ο Ιερόθεος (1850-1884). Την περίοδο αυτή αναζωπυρώθηκε το αίτημα για Άραβα Πατριάρχη. Η εποχή της πατριαρχίας του Ιεροθέου ήταν ταραγμένη, γιατί έγινε εμφύλιος πόλεμος και σφαγές χιλιάδων χριστιανών από το 1860 και ύστερα. Οι σφαγές σταμάτησαν με την επέμβαση των Γάλλων και ο Λίβανος κέρδισε την αυτοδιοίκηση του.

Οι τρεις Πατριάρχες που ακολούθησαν έδειξαν χαλαρή στάση και όταν παραιτήθηκε ο τελευταίος Έλληνας Πατριάρχης Σπυρίδων (1898) η Σύνοδος διασπάστηκε με τη μειοψηφία να ζητά να γίνει κατάλογος εκλόγιμων και με πρόσωπα από άλλα Πατριαρχεία, όπως γινόταν μέχρι τότε και την πλειοψηφία να διαφωνεί θέλοντας να αποκλεισθούν όσοι δεν ανήκαν στο Πατριαρχείο Αντιοχείας. Τελικά, ύστερα από παλινωδίες της Υψηλής Πύλης και επεμβάσεις των Ρώσων, εξελέγη ο Άραβας Πατριάρχης Λαοδικείας Μελέτιος Ντουμάνι το 1899.

2024: Παρόν και μέλλον των μειονοτήτων μετά την αλλαγή καθεστώτος στη Συρία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την ανατροπή του Μπασάρ αλ Άσαντ και του καθεστώτος του, τον Δεκέμβριο του 2024 από τους τζιχαντιστές της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ, όλες οι εθνικοθρησκευτικές μειονότητες ζουν σε κατάσταση αβεβαιότητας για το μέλλον τους. Μετά την πρώτη Θεία Λειτουργία που τέλεσε, ο Πατριάρχης Ιωάννης Ι΄ ζήτησε σεβασμό των ατομικών και συλλογικών ελευθεριών, με ελεύθερη έκφραση της θρησκείας και της συνάθροισης και ισότιμη συμμετοχή στα κοινά μεταξύ των δύο φύλων. «Δεν είμαστε φιλοξενούμενοι σε αυτή τη γη, ούτε ήρθαμε σε αυτήν τη γη σήμερα ή χθες. Είμαστε από τις αρχαίες ρίζες της Συρίας και τόσο παλιοί όσο το γιασεμί της Δαμασκού», υπογράμμισε.[2] Την στήριξη της Ελλάδας στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας μετέφερε στον Πατριάρχη, ο πρωθυπουργός της χώρας, Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την συναντησή τους στον Λίβανο στις 16 Δεκεμβρίου 2024.[3] Λίγες μέρες νωρίτερα, ο ανατραπείς Σύρος πρόεδρος είχε αποφασίσει την ίδρυση «Πανεπιστημίου Χριστιανικής Θεολογίας, Θρησκειολογικών και Φιλοσοφικών Σπουδών» από το Πατριαρχείο Αντιοχείας.[4]

Στις 16 Αυγούστου 2025 ο Πατριάρχης Αντιοχείας είχε την πρώτη συνάντησή του με τον ηγέτη του νέου καθεστώτος, ντε φάκτο αρχηγό του κράτους της Συρίας, Αχμέντ Χουσεΐν αλ Σαράα (Αμπού Μοχάμεντ αλ Γκολάνι). Κατά τη συνάντηση, επιβεβαιώθηκε ο εθνικός ρόλος της Εκκλησίας στην εδραίωση και ενίσχυση των δεσμών της κοινής ιθαγένειας και της εθνικής ενότητας. Κατά την συνάντηση τονίστηκε ότι αυτό συμβάλλει στη διαφύλαξη της κοινωνικής ειρήνης και στην οικοδόμησή της πάνω σε στέρεες βάσεις αμοιβαίας κατανόησης και αδελφοσύνης μεταξύ των πολιτών της ίδιας χώρας.[5]

Επαρχίες του Πατριαρχείου

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Μητρόπολη Έδρα Δικαιοδοσία
Ιερά Αρχιεπισκοπή Αντιοχείας και Δαμασκού Δαμασκός Αντιόχεια και Δαμασκός
Ιερά Μητρόπολις Αρκαδίας Χάλμπα Λιβάνου Κυβερνείο Ακάρ του Λιβάνου και Κυβερνείο Ταρτούς της Συρίας
Ιερά Μητρόπολις Χαλεπίου, Αλεξανδρέττας και Εξαρτημένων Περιοχών [6][7] Χαλέπι Κυβερνείο του Χαλεπίου της Συρίας
Ιερά Μητρόπολις Βηρυτού Βηρυτός Βηρυτός
Ιερά Μητρόπολις Βαγδάτης και Κουβέιτ Βαγδάτη Ιράκ, Κουβέιτ και Ομάν
Ιερά Μητρόπολις Βόστρων Ας Σουγουαΐντα Κυβερνείο Ας Σουγουαΐντα της Συρίας
Ιερά Μητρόπολις Βύβλου και Βοτρύων Μπρουμάνα Κυβερνείο Κεσερβάν-Τζμπέιλ και Κυβερνείο της Οροσειράς του Λιβάνου
Ιερά Μητρόπολις Επιφανείας Χάμα Κυβερνείο Χάμα της Συρίας
Ιερά Μητρόπολις Εμμέσης Χομς Κυβερνείο Χομς της Συρίας
Ιερά Μητρόπολις Λαοδικείας Λαττάκεια Κυβερνείο της Λατάκειας της Συρίας
Ιερά Μητρόπολις Τριπόλεως και Χώρας Τρίπολη Λιβάνου Πόλη Τριπόλεως, Περιοχή Χούρα του Βόρειου Κυβερνείου του Λιβάνου
Ιερά Μητρόπολις Τύρου και Σιδώνος Μεραγιούν Λιβάνου Νότιο Κυβερνείο του Λιβάνου
Ιερά Μητρόπολις Ζάχλης και Ηλιουπόλεως Ζάχλε Κυβερνείο Μπεκάα του Λιβάνου
Ιερά Επισκοπή Ταρσού, Αδάνων και Αλεξανδρέττας[8][7] Άδανα Επαρχίες Χάταϊ, Αδάνων και Μερσίνης της Τουρκίας
Ιερά Μητρόπολις Θεοδοσιοπόλεως Ερζερούμ Ανατολική Τουρκία και Αρμενία
Ιερά Μητρόπολις Αυστραλίας, Νέας Ζηλανδίας και Φιλιππίνων Σίδνεϊ Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και Φιλιππίνες
Ιερά Μητρόπολις Βρετανίας και Ιρλανδίας Λονδίνο Μεγάλη Βρετανία και Ιρλανδία
Ιερά Μητρόπολις Γαλλίας, Δυτικής και Νοτίου Ευρώπης Παρίσι Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ελβετία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο και Ολλανδία
Ιερά Μητρόπολις Γερμανίας και Κεντρικής Ευρώπης Κολωνία Γερμανία, Αυστρία, Τσεχία, Σλοβακία και Πολωνία
Ιερά Μητρόπολις Μπουένος Άιρες Μπουένος Άιρες Αργεντινή
Ιερά Μητρόπολις Σάο Πάολο Σάο Πάολο Βραζιλία
Ιερά Μητρόπολις Σαντιάγο Σαντιάγο Χιλή
Ιερά Μητρόπολις Μεξικού Πόλη του Μεξικού Μεξικό, Βενεζουέλα, Πουέρτο Ρίκο και Γουατεμάλα

Αυτόνομος Αρχιεπισκοπή Βορείου Αμερικής

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Επισκοπή Έδρα Δικαιοδοσία
Ιερά Αρχιεπισκοπή Νέας Υόρκης και Μητρόπολη Βορείου Αμερικής Νέα Υόρκη Νέα Υόρκη και Ουάσινγκτον
Ιερά Επισκοπή Τσάρλεστον Τσάρλστον Δυτικής Βιρτζίνια Μεσοατλαντικές Πολιτείες των ΗΠΑ
Ιερά Επισκοπή Ήγκλ Ρίβερ Ήγκλ Ρίβερ Αλάσκας Αλάσκα και Βορειοδυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ
Ιερά Επισκοπή Οττάβας Οττάβα Καναδάς και Βόρειες Πολιτείες των ΗΠΑ
Ιερά Επισκοπή Τολέδου Τολέδο Οχάιο Κεντροδυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ
Ιερά Επισκοπή Γούστερ Γούστερ Μασαχουσέτης Νέα Αγγλία
Ιερά Επισκοπή Λος Άντζελες Λος Άντζελες Δυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ
Ιερά Επισκοπή Ουϊτσίτας Ουίτσιτα Κάνσας Μεσοδυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ
Ιερά Επισκοπή Μαϊάμι Μαϊάμι Νοτιοανατολικές Πολιτείες των ΗΠΑ

Ιεραρχία του Πατριαρχείου

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μητροπολίτες εν ενεργεία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Μητροπολίτης Τιμητικός Τίτλος Ημερομηνία Χειροτονίας
Μητροπολίτης Βηρυτού Ηλίας Υπέρτιμος και Έξαρχος Φοινίκης Παραλίας 18 Νοεμβρίου 1979
Μητροπολίτης Τύρου και Σιδώνος Ηλίας Υπέρτιμος και Έξαρχος Φοινίκης Παραλίας 25 Ιουλίου 1984
Μητροπολίτης Σαντιάγο Σέργιος Υπέρτιμος και Έξαρχος Χιλής 4 Δεκεμβρίου 1988
Μητροπολίτης Σάο Παόλο Δαμασκηνός Υπέρτιμος και Έξαρχος Βραζιλίας 14 Σεπτεμβρίου 1992
Μητροπολίτης Αρκαδίας Βασίλειος Υπέρτιμος και Έξαρχος Όρους Λιβάνου 24 Ιανουαρίου 1995
Μητροπολίτης Βαγδάτης και Κουβέιτ Γαττάς Υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Μεσοποταμίας 26 Οκτωβρίου 1999
Μητροπολίτης Αμίδης Παύλος Υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Μεσοποταμίας και τετάρτης Αρμενίας[9][10][11] 20 Οκτωβρίου 2000
Μητροπολίτης Βύβλου και Βοτρύων Σιλουανός Υπέρτιμος και Έξαρχος Όρους Λιβάνου 15 Οκτωβρίου 2006
Μητροπολίτης Τριπόλεως και Χώρας Εφραίμ Υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Φοινίκης Παραλίας 18 Οκτωβρίου 2009
Μητροπολίτης Γερμανίας και Κεντρώας Ευρώπης Ισαάκ 10 Ιουλίου 2011
Μητροπολίτης Επιφανείας Νικόλαος Υπέρτιμος και Έξαρχος δευτέρας Συρίας 10 Ιουλίου 2011
Μητροπολίτης Μεξικού Ιγνάτιος Υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Κεντρώας Αμερικής 10 Ιουλίου 2011
Μητροπολίτης Λαοδικείας Αθανάσιος Υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Θεοδωριάδος 17 Ιουλίου 2011
Μητροπολίτης Γαλλίας, Δυτικής και Νότιου Ευρώπης Ιγνάτιος 24 Ιουλίου 2011
Μητροπολίτης Χαλεπίου, Αλεξανδρέττας και Εξαρτημένων Περιοχών Εφραίμ[6] Υπέρτιμος και Έξαρχος πρώτης Συρίας 28 Αυγούστου 2011
Μητροπολίτης Εμμέσης Γρηγόριος Υπέρτιμος και Έξαρχος Λιβανικής Φοινίκης 16 Νοεμβρίου 2014
Μητροπολίτης Βρετανίας και Ιρλανδίας Σιλουανός 30 Αυγούστου 2015
Μητροπολίτης Ζάχλης και Ηλιουπόλεως Αντώνιος Υπέρτιμος και Έξαρχος δευτέρας Συρίας 14 Νοεμβρίου 2015
Μητροπολίτης Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας Βασίλειος Υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Ωκεανίας 19 Νοεμβρίου 2017
Μητροπολίτης Μπουένος Άιρες Ιάκωβος Υπέρτιμος και Έξαρχος Αργεντινής 9 Δεκεμβρίου 2018
Μητροπολίτης Βόστρων Αντώνιος Υπέρτιμος και Έξαρχος Πετρώας Αραβίας 16 Δεκεμβρίου 2023

Τιτουλάριος Μητροπολίτης εν τιμητική ενεργεία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Μητροπολίτης Ημερομηνία Χειροτονίας
Μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως Νήφων 13 Νοεμβρίου 1988

Επίσκοποι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Επίσκοπος Ημερομηνία Χειροτονίας Σημειώσεις
Επίσκοπος Νταράγιας Μωυσής 24 Ιανουαρίου 1995
Επίσκοπος Πανειάδος Δημήτριος 17 Ιουλίου 2011 Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Αρκαδίας
Επίσκοπος Αρεθούσης Ηλίας 17 Ιουλίου 2011 Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Αρκαδίας
Επίσκοπος Χρυσουπόλεως Κωνσταντίνος 31 Ιουλίου 2011 Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Προφήτου Ηλιού Σουάγια
Επίσκοπος Παλμύρας Ιωάννης 6 Αυγούστου 2011 Βοηθός Επίσκοπος της Μητροπόλεως Γερμανίας
Επίσκοπος Εδέσσης Ρωμανός 6 Νοεμβρίου 2011 Βοηθός Επίσκοπος της Μητροπόλεως Σάο Πάολο
Επίσκοπος Ερζερούμ Κουαΐς 23 Νοεμβρίου 2014
Επίσκοπος Σεργιουπόλεως Ιωάννης 12 Νοεμβρίου 2017
Επίσκοπος Απαμείας Θεόδωρος 25 Νοεμβρίου 2017
Επίσκοπος Ιεραπόλεως Αρσένιος 20 Νοεμβρίου 2021
Επίσκοπος Λαρίσης Μωυσής 18 Δεκεμβρίου 2021
Επίσκοπος Σελευκείας Ρωμανός 10 Δεκεμβρίου 2022
Επίσκοπος Ταρσού Παύλος Εψηφισμένος Πατριαρχικός Βοηθός Επίσκοπος Ταρσού, Αδάνων και Αλεξανδρέττας[12][8]

Ιεράρχες Αυτόνομης Αρχιεπισκοπής Βορείου Αμερικής

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Μητροπολίτης Ημερομηνία Χειροτονίας
Αρχιεπίσκοπος Νέας Υόρκης και Μητροπολίτης Βορείου Αμερικής Σάββας 20 Δεκεμβρίου 1997
Επίσκοπος Ημερομηνία Χειροτονίας
Επίσκοπος Τσάρλεστον, Όκλαντ και Μεσοατλαντικών Πολιτειών Θωμάς 3 Δεκεμβρίου 2004
Επίσκοπος Οττάβας, Ανατολικού Καναδά και Άνω Νέας Υόρκης Αλέξανδρος 5 Δεκεμβρίου 2004
Επίσκοπος Γούστερ και Νέας Αγγλίας Ιωάννης 11 Δεκεμβρίου 2011
Επίσκοπος Τολέδο και Κεντροδυτικής Αμερικής Αντώνιος 11 Δεκεμβρίου 2011
Επίσκοπος Μαϊάμι και Νοτιοανατολικής Αμερικής Νικόλαος 11 Δεκεμβρίου 2011

Εφησυχάζοντες Αρχιερείς

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Ο Μητροπολίτης πρώην Βύβλου και Βοτρύων Γεώργιος (17 Φεβρουαρίου 1970)
  • Ο Επίσκοπος πρώην Ουϊτσίτας και Κεντρώας Αμερικής Βασίλειος (31 Μαΐου 1992)
  • Ο Επίσκοπος Γαβάλων Δημήτριος (12 Μαρτίου 1995)

Περαιτέρω ανάγνωση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ «Greek Orthodox Patriarchate of Antioch and All the East». Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών accessdate=Δεκεμβρίου 25, 2024.CS1 maint: Missing pipe (link)
  2. ↑ «Αντιοχείας Ιωάννης: «Βρισκόμαστε στο κατώφλι μιας νέας φάσης»». romfea.gr. 15 Δεκεμβρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2024.
  3. ↑ «Στον Λίβανο ο Πρωθυπουργός – Είχε συνάντηση με τον Πατριάρχη Αντιοχείας Ιωάννη». orthodoxianewsagency.gr. 15 Δεκεμβρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2024.
  4. ↑ «Συρία: Με υπογραφή Άσαντ η ίδρυση Πανεπιστημίου "Χριστιανικής Θεολογίας, Θρησκειολογικών και Φιλοσοφικών Σπουδών"». orthodoxianewsagency.gr. 29 Νοεμβρίου 2024. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2024.
  5. ↑ «Ο Πατριάρχης Αντιοχείας στον Πρόεδρο της Συρίας Αχμέντ αλ-Σάρα». romfea.gr. 16 Αυγούστου 2025. Ανακτήθηκε στις 19 Αυγούστου 2025.
  6. 1 2 «Surviving amid chaos: Metropolitan Ephraim of Aleppo on faith, resilience, and the future of Syria». ekathimerini.com. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2025.
  7. 1 2 «Divine Liturgy at the Monastery Our Lady of Balamand Balamand, October 12, 2025». ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2025. line feed character in |title= at position 53 (βοήθεια)
  8. 1 2 «أبرشية طرسوس وأضنة ولواء الاسكندرون (هاتاي)». Antioch Patriarchate. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2025.
  9. ↑ «ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΑΜΙΔΗΣ». Μάρκος Μάρκου. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2025.
  10. ↑ «Ο Μητροπολίτης Αμίδης Παύλος». Μάρκος Μάρκου. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2025.
  11. ↑ «ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ ΤΟ 2025». Μάρκος Μάρκου. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2025.
  12. ↑ «Archimandrite Paul Orduluoğlu appointed patriarchal auxiliary bishop "Bishop of Tarsus"». Antioch Patriarchate. Ανακτήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 2025.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Ελληνορθόδοξο_Πατριαρχείο_Αντιοχείας&oldid=11481453"