Παλαιό Ελευθεροχώρι Πιερίας
 |
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. |
Συντεταγμένες: 40°26′18″N 22°34′30″E / 40.43833°N 22.57500°E
| Παλαιό Ελευθεροχώρι | |
|---|---|
| Διοίκηση | |
| Χώρα | Ελλάδα |
| Αποκεντρωμένη Διοίκηση | Μακεδονίας-Θράκης |
| Περιφέρεια | Κεντρικής Μακεδονίας |
| Περιφερειακή Ενότητα | Πιερίας |
| Δήμος | Πύδνας - Κολινδρού |
| Δημοτική Ενότητα | Μεθώνης |
| Γεωγραφία | |
| Νομός | Πιερίας |
| Υψόμετρο | 130 μέτρα |
| Πληθυσμός | |
| Μόνιμος | 377 |
| Έτος απογραφής | 2021 |
| Πληροφορίες | |
| Παλαιά ονομασία | Ελευθεροχώρι |
| Ταχ. κώδικας | 600 66 |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Το Παλαιό Ελευθεροχώρι είναι χωριό της Πιερίας, με 631 κατοίκους (2001). Οι κάτοικοι του χωριού (κυρίως Πόντιοι πρόσφυγες) καλλιεργούν καπνά, σιτηρά, Ελιές, βαμβάκι και Αμπέλια. Ελάχιστες οικογένειες ασχολούνται με την Μελισσοκομία την Κτηνοτροφία και την πτηνοτροφία. Υπάρχει αγροτικό ιατρείο, γεωργικός συνεταιρισμός και διθέσιο Δημοτικό Σχολείο καθώς και νηπιαγωγείο. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Παρασκευή, ενώ υπάρχουν και παρεκκλήσια-ξωκλήσια (Άγιος Αθανάσιος). Τοπική γιορτή γίνεται στις 26 Ιουλίου. Απέχει 23 χιλιόμετρα από την Κατερίνη.
Ιστορικά στοιχεία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στο Ελευθεροχώρι υπήρχαν αρκετές οικογένειες γηγενών, οι λεγόμενοι ντόπιοι. Τα πρώτα χρόνια κατοικούσαν εκεί και πολλές οικογένειες Τούρκων, οι οποίοι μετά τη Συνθήκη της Λωζάννης και την ανταλλαγή των πληθυσμών έφυγαν για την Τουρκία. Αργότερα ήρθαν περίπου 10 οικογένειες, πρόσφυγες από τη Θράκη.[1]
Η ονομασία «Παλαιό Ελευθεροχώρι» προήλθε αργότερα, για να φαίνεται η διαφορά από το Νέο Ελευθεροχώρι. Το Ελευθεροχώρι αναφέρεται ότι είχε 13 οικίες με 51 κατοίκους (Ορθόδοξος πληθυσμός) το 1913, σε Πίνακα του Πληθυσμού της Υποδιοικήσεως της Κατερίνης (από το Δήμο Κατερίνης). Το 1916 έγινε ένας από τους 6 σταθμούς της ενωτικής σιδηροδρομικής γραμμής Παπαπούλι-Πλατύ που ένωσε την Αθήνα με την Θεσσαλονίκη μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και που ήταν οι εξής: Λιτόχωρο, Κατερίνη, Τζέζνα, Ελευθεροχώρι, Λιβάνοβο και Μέλοβο.[2] Σε έκθεση της δεκαετίας του '30 βρίσκουμε ότι το Δημοτικό Σχολείο στο χωριό είχε έναν δάσκαλο και 163 μαθητές. Μετά τη δεκαετία του '70 υπήρξε υψηλό κύμα μετανάστευσης.
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Καζταρίδης Ι. Φ., Κατερίνη: Από τη μικρή κώμη στην πολύτροπη πόλη, εκδόσεις ΜΑΤΙ, 2006
