Λυγουριό Αργολίδας
Συντεταγμένες: 37°36′52″N 23°2′10″E / 37.61444°N 23.03611°E
| Λυγουριό | |
|---|---|
 | |
| Διοίκηση | |
| Χώρα | Ελλάδα[1] |
| Αποκεντρωμένη Διοίκηση | Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου |
| Περιφέρεια | Πελοποννήσου |
| Περιφερειακή Ενότητα | Αργολίδας |
| Δήμος | Επιδαύρου |
| Δημοτική Ενότητα | Ασκληπιείου |
| Γεωγραφία | |
| Γεωγραφικό διαμέρισμα | Πελοπόννησος |
| Νομός | Αργολίδας |
| Υψόμετρο | 340 μέτρα |
| Πληθυσμός | |
| Μόνιμος | 2.197 |
| Έτος απογραφής | 2021 |
| Πληροφορίες | |
| Ταχ. κώδικας | 21054 |
| Τηλ. κωδικός | 2753 |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Το Λυγουριό (και Λιγουριό) είναι κωμόπολη του νομού Αργολίδας.[2] Βρίσκεται στην ενδοχώρα του νομού, στην επαρχία Ναυπλίας, μεταξύ Ναυπλίου και Επιδαύρου. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 354 μέτρων[3] στους πρόποδες του όρους Αραχναίο. Το Λυγουριό αποτελούσε έδρα του τέως Δήμου Ασκληπιείου ενώ σήμερα είναι έδρα του Δήμου Επιδαύρου και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είναι 2.197 κάτοικοι[4].
Ιστορικά στοιχεία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Λυγουριό είναι χτισμένο κοντά στη Λήσσα, αρχαία πόλη των Επιδαύριων.[5] Στην πόλη αυτή υπήρχε ναός της θεάς Αθηνάς όπως αναφέρει ο Παυσανίας. Τα ίχνη της Λήσσας χάνονται στον χρόνο. Σταδιακά κατά τον μεσαίωνα η περιοχή δέχτηκε νέους πληθυσμούς και δημιουργήθηκε το Λυγουριό. Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά τον 14ο αιώνα αλλά όπως μαρτυρούν οι βυζαντινές εκκλησίες της περιοχής κατοικούταν αρκετά χρόνια πριν. Η προέλευση της ονομασίας του είναι άγνωστη.
Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ το αναφέρει ως JLigourio στο «Ταξίδι στην Ελλάδα» (Voyage dans la Grece V, 234) να υπάγεται στην Επαρχία Ναυπλίου (Nauplie) με συνολικό πληθυσμό 150 ενώ την αναφέρει και ο Άγγλος περιηγητής Ουίλιαμ Λήκ ως Lykourió (II, 449). Στην Εκστρατεία του Μοριά καταγράφεται με την ονομασία Ligourio να υπάγεται στην Επαρχία Ναυπλίου (Nauplie). Στο Αρχείο Ιωάννου Καποδίστρια αναφέρεται ως Λιγουριόν στην Επαρχία Ναυπλίου με συνολικό πληθυσμό: 304.[6]
Το Λυγουριό συμμετείχε στην επανάσταση του 1821 και κάτοικοι από το Λυγουριό έλαβαν μέρος στην πολιορκία του Παλαμηδίου. Σύμφωνα με τον Αντώνιο Μηλιαράκη, τη δεκαετία του 1880 ζούσαν στο Λιγουριό 170 οικογένειες.[7]
Αξιοθέατα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Λυγουριό είναι ο κοντινότερος οικισμός στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου και στον αρχαιολογικό χώρο του Ασκληπιείου της Επιδαύρου. Απέχει από τον αρχαιολογικό χώρο ένα περίπου χιλιόμετρο και κατά την διάρκεια της καλοκαιρινής περιόδου που διεξάγεται το Φεστιβάλ Επιδαύρου, το Λυγουριό δέχεται πολλούς επισκέπτες. Αξιοθέατο επίσης της περιοχής του Λυγουριού είναι τα δώδεκα βυζαντινά εκκλησάκια που είναι χτισμένα μέσα στα όρια του οικισμού και στην ευρύτερη περιοχή,[8] αλλά και τα ερείπια της πυραμίδας του Λυγουριού, μία από τις τρεις πυραμίδες που αναφέρει ο Παυσανίας, στην περιοχή της Αργολίδας.[9]
Το Λυγουριό διαθέτει επίσης το «Μουσείο Κωτσιομύτη Φυσικής Ιστορίας» που ιδρύθηκε το 1993 από τους Βασίλειο Ν. Κωτσιομύτη και Αναστασία Σαρρή-Κωτσιομύτη, το 1993. Διαθέτει συλλογές των απολιθωμάτων των αμμωνιτών και των ιππουριτών. Μεγάλο μέρος των απολιθωμάτων των αμμωνιτών προέρχονται από την περιοχή του Λυγουριού.
Πληθυσμός
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Λυγουριό είχε σημαντική πληθυσμιακή αύξηση από το 1879 μέχρι και το 1920, ύστερα είδε μία μεγάλη μείωση το 1928 και από το 1940 και μέχρι και το 2001 είχε πάλι αύξηση. Στην τελευταία απογραφή ο πληθυσμός του μειώθηκε ελαφρά.
Διάγραμμα ιστορικής εξέλιξης πληθυσμού από το 1879
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ (Ελληνικά) Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής.
- ↑ Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή. 20. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 245.
- ↑ «ΛΥΓΟΥΡΙΟ (Κωμόπολη) ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ - Greek Travel Pages». www.gtp.gr. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2025.
- ↑ «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού 2021», σελ. 21892 (σελ. 310 του pdf)
- ↑ «Περιοδικό Αρχαιολογία, άρθρο της αρχαιολόγου Σοφίας Σαρρή» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 23 Σεπτεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2010.
- ↑ «Λυγουριό, Το οικιστικό δίκτυο της Πελοποννήσου στα χρόνια της Επανάστασης». Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών / Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.
- ↑ Αντωνίου Μηλιαράκη, Γεωγραφία πολιτική νέα και αρχαία του νομού Αργολίδος και Κορινθίας. Μετά γεωγραφικού πίνακος του νομού, Βιβλιοπωλείον Εστίας, Εν Αθήναις 1886, σελ. 86.
- ↑ Δήμος Ασκληπιείου: τα βυζαντινά ξωκκλήσια[νεκρός σύνδεσμος]
- ↑ Δήμος Ασκληπιείου: η πυραμίδα του Λυγουριού[νεκρός σύνδεσμος]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Δήμος Ασκληπιείου Αρχειοθετήθηκε 2021-01-19 στο Wayback Machine.
- Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λυγουριού
