Λούκιος Πομπώνιος Φλάκκος
| Λούκιος Πομπώνιος Φλάκκος | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 1ος αιώνας π.Χ. |
| Θάνατος | 33 (πιθανώς) |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός στρατιωτικός |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Βιστιλία |
| Τέκνα | Πόπλιος Πομπώνιος Σεκούνδος Κόιντος Πομπώνιος Σεκούνδος |
| Αδέλφια | Γάιος Πομπώνιος Γραικίνος |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ρωμαίος συγκλητικός legatus Augusti pro praetore Moesiae Ύπατος στην αρχαία Ρώμη legatus Augusti pro praetore Syriae (32–33)[1] |
Ο Λούκιος Πομπώνιος Φλάκκος, λατιν.: Lucius Pomponius Flaccus (πέθανε το 33) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος κατείχε διάφορες αυτοκρατορικές θέσεις κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τιβέριου. Διετέλεσε ύπατος το 17 μ.Χ. με συνάδελφό του τον Γάιο Καίλιο Ρούφο.
Ο Φλάκκος ήταν αδελφός του Γάιου Πομπόνιου Γραικίνου, υπάτου το προηγούμενο έτος, το 16. Είτε αυτός είτε ο αδελφός του μπορεί να νυμφεύτηκε τη Βιστιλία, μητέρα της Μιλωνίας Καισωνίας, τη σύζυγο του Καλιγούλα, και είχε δύο γιους: τον Πόπλιο Πομπόνιο Σεκούνδο και τον Κόιντο Πομπόνιο Σεκούνδο.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η παλαιότερη αναφορά στον Φλάκκο γίνεται από τον ποιητή Π. Οβίδιο Ν., ο οποίος απηύθυνε ένα από τα πρώτα ποιήματα από τις Επιστολές εκ Πόντου στον Φλάκκο. Ο Ρόναλντ Σάυμ χρονολογεί τα τρία πρώτα βιβλία των Επιστολών εκ Πόντου «πριν από το φθινόπωρο του 13». Περισσότερες πληροφορίες για τον Φλάκκο προέρχονται από ένα ποίημα, που ο Οβίδιος απηύθυνε στον αδελφό του Γραικίνο: Ο Σάυμ χρησιμοποιεί τα στοιχεία αυτού του ποιήματος, για να υποστηρίξει ότι ο Φλάκκος ήταν λεγάτος ή βοηθός από το έτος 11 είτε από το 12 του Γάιου Ποππαίου Σαβίνου, τότε κυβερνήτη της Μοισίας.
Αναφέρεται αρκετές φορές από τον Τάκιτο στα Χρονικά του. Η πρώτη φορά είναι στο έτος 16, μετά την επιτυχή δίωξη του Μάρκου Σκριβόνιου Λίβωνα για προδοσία, και την επακόλουθη αυτοκτονία του. Ο Φλάκκος υπέβαλε πρόταση στη Σύγκλητο να οριστούν ημέρες δημόσιας ευχαριστίας, για να τιμήσουν την ακύρωση αυτής της πράξης προδοσίας.
Το επόμενο έτος ο Φλάκκος διορίστηκε κυβερνήτης της αυτοκρατορικής επαρχίας της Μοισίας. Εκεί, σύμφωνα με τον Σάυμ, επέδειξε την διπλωματική του τέχνη. Ο Φλάκκος ξεγέλασε τον Ρησκούπορη Β΄, βασιλιά της Θράκης, ο οποίος είχε σκοτώσει τον ανιψιό του Κότυ Γ΄ και είχε καταλάβει τα εδάφη του. Ο Φλάκκος έπεισε τον Ρησκούπορη Β΄ να εγκαταλείψει το βασίλειό του, και να εισέλθει στη ρωμαϊκή επικράτεια. Εκεί περικυκλώθηκε από αυτό που αρχικά την περιγράφει ως «τιμητική φρουρά», αλλά σύντομα αποκαλύφθηκε ότι ήταν μία ομάδα στρατιωτών που τον κρατούσαν αιχμάλωτο. Ο Ρησκούπορις Β΄ συνοδεύτηκε στη Ρώμη, όπου δικάστηκε για τη δολοφονία τού ανιψιού του. [2]
Η θητεία του ως κυβερνήτη της Συρίας, από το έτος 32 έως το 33, αν και σύντομη, είναι το καλύτερα καταγεγραμμένο μέρος της ζωής του. Σύμφωνα με τον Σουητόνιο, ο Φλάκκος και ο Λεύκιος Καλπούρνιος Πίσων Καισωνίνος ενώθηκαν με τον Αυτοκράτορα Τιβέριο σε ένα συνδυασμένο γεύμα και ποτό, που διήρκεσε δύο ολόκληρες ημέρες και την ενδιάμεση νύχτα. Στο τέλος αυτής της ασυδοσίας, ο Τιβέριος διόρισε τον Φλάκκο κυβερνήτη της Συρίας και τον Πίσωνα έπαρχο της πόλης. Ενώ ήταν κυβερνήτης, ο Φλάκκος παρείχε άσυλο στον Ηρώδη Αγρίππα Α΄ , ο οποίος είχε εκδιωχθεί από την Τετραρχία από τον βασιλιά Ηρώδη Αντίπα. Ο Τάκιτος αναφέρει το τέλος του εν ενεργεία, τον επόμενο χρόνο.
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Edward Dąbrowa: The Governors of Roman Syria from Augustus to Septimius Severus. 1998. ISBN-10 3-7749-2828-2.
- ↑ See also Montaigne, Michel de (1588). «De l'utile & de l'honneste». Essais de Michel seigneur de Montaigne. Cinquiesme edition, augmentée d'un troisiesme livre et de six cens additions aux deux premiers (5 έκδοση). A Paris, Chez Abel L'Angelier, au premier pillier de la grand Salle du Palais. Avec privilege du Roy. σελίδες 147–148. Ανακτήθηκε στις 30 Ιουλίου 2018.
