Λεύκιος Δομίτιος Απολλινάρις

Λεύκιος Δομίτιος Απολλινάρις
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση	1ος αιώνας
Χώρα πολιτογράφησης	Αρχαία Ρώμη
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες	Λατινικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα	πολιτικός
Οικογένεια
Σύζυγος	Valeria Vettilla
Τέκνα	Domitius Seneca Domitia Vettilla Domitius Patruinus
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα	Ρωμαίος συγκλητικός Πραίτορας (82) curator uiarum (83–84) legatus legionis XVI Flaviae Firmae (84–87) legatus legionis VI Ferratae (87–90) praefectus aerarii militaris (91–93) legatus Augusti pro praetore Lyciae et Pamphyliae (93–96) consul suffectus (Ιουλίου 97 – Αύγουστος 97)

Ο Λεύκιος Δομίτιος Απολλινάρις, λατιν.: Lucius Domitius Apollinaris ήταν Ρωμαίος συγκλητικός στα τέλη του 1ου αι. Είναι περισσότερο γνωστός για τις λογοτεχνικές του δραστηριότητες, ως γνωστός του Πλίνιου του Νεότερου και προστάτης του ποιητή Μαρτιάλι . Διορίστηκε αντικαταστάτης ύπατος στο διάστημα (nundinium) από τον Ιούλιο έως τον Αύγουστο του 97 με συνάδελφό του τον Σέξτο Ερμεντίδιο Καμπανό.

Ο Μαρτιάλις αφιέρωσε τρία από τα βιβλία των επιγραμμάτων του στον Απολλινάρι: το 4ο, το 7ο και το 11ο.

Βιογραφία

Η οικογενειακή προέλευση του Aπολλινάρι βρίσκεται στις Βερκέλλες στη βορειοδυτική Ιταλία. Χάρη στην εύστοχη ταύτιση του Απολλινάρι με το θέμα μίας ακέφαλης επιγραφής που βρέθηκε στη Μικρά Ασία από τον Βέρνερ Εκκ, γνωρίζουμε τα περισσότερα από τα πρώτα βήματα της σειράς αξιωμάτων (cursus honorum) αυτού. Το πρώτο καταγεγραμμένο δημοκρατικό αξίωμα του Απολλινάρι ήταν αυτό του ταμία (quaestor), ακολουθούμενο από αυτό του τριβούνου των πληβείων και του πραίτορα. Στη συνέχεια διορίστηκε ως ένας από τους εννέα επιμελητές οδών (curatores viarum), ή επιμελητή των δημόσιων δρόμων, στην Ιταλία. Ακολούθησαν δύο θητείες ως λεγάτου λεγεώνας (legatus legionis) ή διοικητή, πρώτα στη Λεγεώνα XVI Flavia Firma και στη συνέχεια στη VI Ferrata, η οποία ήταν σταθμευμένη στη Συρία. Ο Εκκ υποψιάζεται ότι η διοίκηση της Λεγεώνας VI ήταν κατά τη διάρκεια της θητείας του Πόπλιου Βαλέριου Πατρουίνου (87–91 μ.Χ.), καθώς ο Πατρουίνος ήταν ο πατέρας τής συζύγου τού Απολλινάριου, Βαλερίας Βετίλλας. Αφού ολοκλήρωσε τη διοίκηση της Λεγεώνας VI Ferrata, ο Απολλινάρις επέστρεψε στη Ρώμη, για να υπηρετήσει ως διοικητής του στρατιωτικού θησαυροφυλακίου (aerarium militare) για τρία χρόνια.

Μέχρι στιγμής γνωρίζουμε για τη σταδιοδορμία του από άλλες πηγές. Είναι γνωστό εδώ και καιρό, ότι ο Απολλινάρις ήταν κυβερνήτης της Λυκίας και Παμφυλίας από το 93 έως το 96. Μία επιγραφή που ανακτήθηκε από την Ξάνθο από τον A. Μπαλάρντ καταγράφει το όνομά του και τα άλλα μέλη τής οικογένειάς του, τα οποία εικάζεται ότι ζούσαν στη Λυκία μαζί του. Μετά την επιστροφή του από τη Λυκία, ο Απολλινάρις επέστρεψε στη Ρώμη. Αυτή είναι η εποχή που έχουμε μία από τις πρώτες μας ματιές μαζί του. Σε μία επιστολή προς τον Κουαδράτο (Epistulae, IX.13), ο Πλίνιος υπενθυμίζει τη δίωξή του μετά τη δολοφονία του Δομιτιανού του κατηγόρου (delator) ή πληροφοριοδότη Ποπλίκιου Κέρτου. Ένας από τους πέντε συγκλητικούς, που είχαν μιλήσει κατά αυτής της δίωξης, ήταν ο Απολλινάρις· η περιγραφή του από τον Πλίνιο ως «διορισμένου υπάτου» τον τοποθετεί κατηγορηματικά σε αυτή την περίοδο. Παρά την ομιλία του Απολλινάρι, ο Πλίνιος κατάφερε να πείσει τη Σύγκλητο να εγκρίνει την δίωξη. Αν και ο Αυτοκράτορας Νέρβα δεν ενήργησε στην πρόταση δίωξης, ο Κέρτος δεν έλαβε υπόψη τη θέση του υπάτου και, σε κάθε περίπτωση, αρρώστησε και απεβίωσε λίγο αργότερα.

Η επόμενη ματιά μας στον Απολλινάρι προέρχεται από ένα από τα ποιήματα του Μαρτιάλι (10.12), που απευθύνεται σε αυτόν μετά την παραίτησή του από τη θέση τού υπάτου.

Προφανώς η διαφωνία σχετικά με τον Ποπλίκιο Κέρτο δεν ήταν αρκετά έντονη, για να δηλητηριάσει τη φιλία μεταξύ του Απολλινάρι και του Πλίνιου, καθώς περίπου την εποχή της θητείας του ως υπάτου, ο Πλίνιος τού έγραψε επιστολή υποστηρίζοντας την υποψηφιότητα του Σέξτιου Ερούκιου για τριβούνο των πληβείων. Δυστυχώς, αυτή είναι η τελευταία φορά που μπορούμε να ορίσουμε ημερομηνία για οποιαδήποτε αναφορά στις δραστηριότητές του.

Ο Πλίνιος απηύθυνε άλλη μία επιστολή στον Απολλινάρι. Προφανώς ο Πλίνιος του έγραψε για να πάει διακοπές στο κτήμα του στην Τοσκάνη, και ο Απολλινάριος απάντησε σε αυτά τα νέα με ανησυχία για την υγεία του Πλίνιου. Η υπάρχουσα επιστολή αποτελεί απάντηση, που εξηγεί ότι το κτήμα του βρίσκεται σε μία επιθυμητή περιοχή της Ετρουρίας, και περιλαμβάνει μία εκτενή περιγραφή της βίλας του Πλίνιου στο Τιφέρνον (τη σύγχρονη Τσιτά ντι Καστέλο). Σε αυτή την επιστολή, ο Πλίνιος κάνει μία σαφή νύξη στην τοποθεσία των τριών αγροτικών κτημάτων του, καθώς γνωρίζουμε μέσω ενός από τα ποιήματα του Μαρτιάλι, ότι ο Απολλινάριος κατείχε βίλες σε αρκετές, πιο δημοφιλείς τοποθεσίες, όπως το Τούσκουλον, ο Αλγίδος, η Πραινέστη και το Άντιον.

Οικογένεια

Η οικογένεια του Απολλινάρι είναι καλύτερα τεκμηριωμένη από εκείνη των περισσότερων συγχρόνων του. Γνωρίζουμε το όνομα της συζύγου του, Βαλερίας Βετίλλας, κόρης του Πόπλιου Βαλέριου Πατρουίνου, ο οποίος ήταν ύπατος το έτος 82. Δύο από τα παιδιά τους μαρτυρούνται από επιγραφές σε μία σειρά αγαλμάτων, που βρέθηκαν στην Ξάνθο. Ένα τρίτο εικάζεται από τον Ρόναλντ Σάυμ.

Μαζί απέκτησαν τουλάχιστον τρία παιδιά:

• Δομίτιος Πατρουίνος, του οποίου η κόρη Δομιτία Βετίλλα παντρεύτηκε τον Λεύκιο Ρόσκιο Πάκουλο, αντικαταστάτη ύπατο γύρω στο 136.
• Δομίτιος Σενέκας, ο οποίος παντρεύτηκε την Κλαυδία Δεκμίνα. Ο γιος τους Δομίτιος Σενέκας ήταν κυβερνήτης της Λυκίας και της Παμφυλίας π. το 136.
• Δομιτία Βετίλλα, κόρη ή πιθανώς εγγονή. Ήταν η 2η σύζυγος τού Λεύκιου Νεράτιου Μάρκελου, αντικαταστάτη υπάτου το 95, και κανονικού υπάτου το 129. Ο γάμος τους ένωσε την οικογένεια με το ισχυρότερο γένος των Νερατίων.