Ιμπραχίμ ιμπν Σαλίχ
| Ιμπραχίμ ιμπν Σαλίχ | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Θάνατος | 792 Αίγυπτος |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | Βαλής |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Αμπασά μπιντ αλ-Μαχντί (έως 792) |
| Γονείς | Σαλίχ ιμπν Αλί |
| Αδέλφια | Ισμαΐλ ιμπν Σαλίχ ιμπν Αλί αλ-Χασιμί Αλ-Φαντλ ιμπν Σαλίχ Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Σαλίχ |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Governor of Egypt for the Abbasid Caliphate (781–784) Governor of Egypt for the Abbasid Caliphate (792) |
Ο Ιμπραχίμ ιμπν Σαλίχ ιμπν Αλί αλ-Χασιμί , αραβ.: إبراهيم بن صالح بن علي الهاشمي (απεβ. το 792) ήταν μέλος τής Δυναστείας των Αββασιδών (Μπανού αλ-Αμπάς), που υπηρέτησε ως κυβερνήτης διαφόρων επαρχιών στη Συρία και την Αίγυπτο στα τέλη του όγδοου αιώνα.
Σταδιοδρομία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ιμπραχίμ ήταν γιος τού Σαλίχ ιμπν Αλί, στρατιωτικού διοικητή που συμμετείχε στην κατάκτηση τής Συρίας και τής Αιγύπτου κατά τη διάρκεια τής Αββασιδικής Επανάστασης, και αργότερα έγινε κυβερνήτης και των δύο περιοχών. [1] Ως μέλος τού Οίκου των Αββασιδών, ήταν εξάδελφος των δύο πρώτων Αββασιδών χαλιφών αλ-Σαφάχ (βασ. 750–754 ) και αλ-Μανσούρ (βασ. 754–775 ), και ήταν επιπλέον γαμπρός τού 3ου χαλίφη αλ-Μαχντί (βασ. 775–785 ) λόγω τού γάμου του με την κόρη τού τελευταίου, Αμπασά. [2]
Το 781 ο Ιμπραχίμ διορίστηκε από τον αλ-Μαχντί κυβερνήτης τής Αιγύπτου, με δικαιοδοσία τόσο για τις στρατιωτικές, όσο και για τις οικονομικές υποθέσεις εντός τής επαρχίας. Κατά τη διάρκεια τής διοίκησής του, κάποιος Ντιγιάχ ιμπν Μουσάμπ, απόγονος του Ομεϋάδη Αμπντ αλ-Αζίζ ιμπν Μαρουάν, ξεκίνησε μία εξέγερση κατά των φόρων στην Άνω Αίγυπτο, και αυτοανακηρύχθηκε χαλίφης. Ο Ιμπραχίμ προφανώς δεν είχε ενθουσιώδη αντίδραση στην υπόθεση, και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, μεγάλο μέρος τής Άνω Αιγύπτου είχε περιέλθει στον έλεγχο του Ντιγιάχ. Ως αποτέλεσμα της αποτυχίας του να καταπνίξει τον επαναστάτη, ο εξοργισμένος αλ-Μαχντί τον απομάκρυνε από το αξίωμά του το 784, και οι βοηθοί του αναγκάστηκαν να δώσουν πρόστιμο 300.000 δηναρίων στον διάδοχό του Μουσά ιμπν Μουσάμπ αλ-Χαθαμί, πριν προλάβει να επιστρέψει στη Βαγδάτη. [3]
Κατά τη δεκαετία τού 780, ο Ιμπραχίμ κατείχε αρκετές κυβερνητικές θέσεις στην παλαιά βάση εξουσίας τού πατέρα του στη Συρία. Ήδη από το 780, αναφέρεται ως κυβερνήτης τής Παλαιστίνης, [4] και μέχρι το τέλος τής βασιλείας τού αλ-Μαχντί, ήταν υπεύθυνος για τις περιοχές τής Δαμασκού και τής Ιορδανίας. Υπό τον αλ-Χαντί (βασ. 785–786 ), διατηρήθηκε σε αυτές τις θέσεις, και του παραχωρήθηκαν επιπλέον η Κύπρος και η Τζαζίρα. Μετά την άνοδο στον θρόνο τού Χαρούν αλ-Ρασίντ, έχασε τα αξιώματά του, αλλά το 788, αποκαταστάθηκε στη διακυβέρνηαη τής Δαμασκού. [5]
Κατά τη διάρκεια τής μεταγενέστερης θητείας του στη Δαμασκό, ο Ιμπραχίμ αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει μία βίαιη σύγκρουση, που είχε ξεκινήσει μεταξύ των φυλών Καϊς και Γιαμάν τής περιοχής. Τελικά κατάφερε να διαπραγματευτεί μία εκεχειρία μεταξύ των δύο παρατάξεων το 791, μετά την οποία ηγήθηκε μίας αντιπροσωπείας Σύριων ashraf, για να συναντήσει τον χαλίφη στο Ιράκ. Παρά τις προσπάθειές του, ωστόσο, η παύση των εχθροπραξιών αποδείχθηκε βραχύβια, καθώς η εξέγερση τού Αμπού αλ-Χαϊντάμ ξεκίνησε λίγο μετά την αναχώρησή του από την επαρχία. [6]
Ο Ιμπραχίμ απεβίωσε το 792, λίγο αφότου διορίστηκε κυβερνήτης τής Αιγύπτου για δεύτερη φορά. [7]
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ On Salih ibn Ali, see Grohmann & Kennedy 1995, σελ. 985.
- ↑ Kennedy 1990, σελίδες 40 n. 92, 102 n. 315; Gil 1997, σελ. 284; Ibn Qutaybah n.d., σελ. 380.
- ↑ Al-Kindi 1912, σελίδες 123–24; Ibn Taghribirdi 1930, σελ. 49; Kennedy 1998, σελ. 78; Kennedy 1990, σελίδες 219, 222, 235.
- ↑ Gil 1997, σελ. 284; Kennedy 1990, σελ. 215.
- ↑ Cobb 2001, σελ. 28; Ibn 'Asakir 1995, σελίδες 445–46.
- ↑ Cobb 2001, σελ. 28; Ibn 'Asakir 1995, σελίδες 445–46.
- ↑ Al-Kindi 1912, σελ. 135; Ibn Taghribirdi 1930, σελ. 83; Ibn 'Asakir 1995, σελ. 447.
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Cobb, Paul M (2001). White Banners: Contention in 'Abbasid Syria, 750-880. Albany, NY: State University of New York Press. ISBN 0-7914-4879-7.
- Gil, Moshe (1997) [1983]. A History of Palestine, 634–1099. Translated by Ethel Broido. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-59984-9.
- Grohmann, Adolph & Kennedy, Hugh (1995). "Ṣāliḥ b. ʿAlī". In Bosworth, C. E.; van Donzel, E.; Heinrichs, W. P. & Lecomte, G. (eds.). The Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Volume VIII: Ned–Sam. Leiden: E. J. Brill. p. 985. ISBN 978-90-04-09834-3.
- Ibn 'Asakir, Abu al-Qasim 'Ali ibn al-Hasan ibn Hibat Allah (1995). al-'Amrawi, 'Umar ibn Gharama, επιμ. Tarikh Madinat Dimashq (στα Αραβικά). 6. Beirut: Dar al-Fikr.
- Ibn Qutaybah, Abu Muhammad Abdallah ibn Muslim (n.d.). Ukashah, Tharwat, επιμ. Al-Ma'arif (στα Αραβικά) (4th έκδοση). Cairo: al-Dar Ma'arif.
- Ibn Taghribirdi, Jamal al-Din Abu al-Mahasin Yusuf (1930). Nujum al-zahira fi muluk Misr wa'l-Qahira, Volume II (στα Αραβικά). Cairo: Dar al-Kutub al-Misriyya.
- Kennedy, Hugh, ed. (1990). The History of al-Ṭabarī, Volume XXIX: Al-Mansūr and al-Mahdī, A.D. 763–786/A.H. 146–169. SUNY Series in Near Eastern Studies. Albany, New York: State University of New York Press. ISBN 978-0-7914-0142-2.
- Kennedy, Hugh (1998). "Egypt as a Province in the Islamic Caliphate, 641-868". In Petry, Carl F. (ed.). The Cambridge History of Egypt, Volume 1: Islamic Egypt, 640–1517. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 62–85. ISBN 0-521-47137-0.
- Khalifah ibn Khayyat (1985). al-Umari, Akram Diya', επιμ. Tarikh Khalifah ibn Khayyat, 3rd ed (στα Αραβικά). Al-Riyadh: Dar Taybah.
- Al-Kindi, Muhammad ibn Yusuf (1912). Guest, Rhuvon (ed.). The Governors and Judges of Egypt (in Arabic). Leyden and London: E. J. Brill.
