Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Σαλίχ
| Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Σαλίχ | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 750 |
| Θάνατος | 812 Ράκα |
| Χώρα πολιτογράφησης | Χαλιφάτο των Αββασιδών |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Οικογένεια | |
| Γονείς | Σαλίχ ιμπν Αλί |
| Αδέλφια | Ιμπραχίμ ιμπν Σαλίχ |
| Στρατιωτική σταδιοδρομία | |
| Βαθμός/στρατός | στρατηγός |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Governor of Egypt for the Abbasid Caliphate (795) |
Ο Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Σαλίχ ιμπν Αλί, αραβ.: Abd al-Malik ibn Salih , Ἀβιμέλεχ, σε ελληνικές πηγές· (750 – 812 μ.Χ.) ήταν μέλος τής Δυναστείας των Αββασιδών (Banu Abbas), που υπηρέτησε ως στρατηγός και κυβερνήτης στη Συρία και την Αίγυπτο. Διακρίθηκε σε αρκετές επιδρομές εναντίον τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά η μεγάλη επιρροή και εξουσία του στη Συρία είχε ως αποτέλεσμα τη φυλάκισή του από τον χαλίφη Χαρούν αλ-Ρασίντ το 803. Απελευθερώθηκε το 809, και στάλθηκε το 812 από τον χαλίφη αλ-Αμίν για να συγκεντρώσει στρατεύματα εναντίον τού αδελφού του αλ-Μαμούν, στον συνεχιζόμενο εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των δύο αδελφών, αλλά απεβίωσε από ασθένεια.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η οικογένεια τού Αμπντ αλ-Μαλίκ ήταν από τις πιο ισχυρές φυλές κατά την πρώιμη εποχή των Αββασιδών. Έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην τελική ανατροπή των Ομεϋαδών στη Συρία, η οποία στη συνέχεια έγινε η ιδιαίτερη βάση εξουσίας τους. Ήταν ανιψιός τού Αμπντ Αλάχ ιμπν Αλί, του πρώτου Αββασίδη κυβερνήτη ήης Συρίας, και γιος τού Σαλίχ ιμπν Αλί, τού πρώτου Αββασίδη κυβερνήτη τής Αιγύπτου και διαδόχου τού Αμπνταλάχ στη Συρία, μετά την αποτυχημένη εξέγερση τού τελευταίου το 754. Οι μεγαλύτεροι αδελφοί τού Αμπντ αλ-Μαλίκ, αλ-Φαντλ και Ιμπραχίμ, υπηρέτησαν επίσης ως κυβερνήτες στη Συρία και την Αίγυπτο. [1] Από την πλευρά τού πατέρα του, ήταν εξάδελφος των χαλιφών αλ-Σαφάχ (βασ. 750–754 ) και αλ-Μανσούρ (βασ. 754–775). [2] Η μητέρα του ήταν μία από τις παλλακίδες τού τελευταίου χαλίφη των Ομεϋαδών, Μαρουάν Β΄ (βασ. 744–750 ). Μετά το τέλος τού Μαρουάν, αυτή αγοράστηκε από τον Σαλίχ. Ορισμένες πηγές ανέφεραν ότι η παλλακίδα ήταν ήδη έγκυος εκείνη την εποχή, πράγμα που σημαίνει ότι ο Αμπντ αλ-Μαλίκ ήταν γιος τού Μαρουάν Β΄. [3]
Υπό τον Χαρούν αλ-Ρασίντ (bas. 786–809), ο Αμπντ αλ-Μαλίκ κατείχε τις πρώτες σημαντικές διοικήσεις του: από π. 789 έως το 793 ήταν κυβερνήτης τής στρατηγικά κρίσιμης Τζουντ Κινασρίν (μ;iας περιοχής στη βόρεια Συρία) και τ;hς νεοσύστατης τζουντ αλ-Αβασίμ, η οποία περιλάμβανε τα σύνορα τού χαλιφάτου με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. [4] Από αυτή τη θέση, ηγήθηκε εκστρατειών στη Ρωμαϊκή Μ. Ασία το 790/791 και πιθανώς και το 792/793, όταν ο γιος του Αμπντ αλ-Ραχμάν κατέλαβε το φρούριο τής Θηβάσα. [2] [5]
Το 792, μετά το τέλος τού Ιμπραήμ, ο Αμπντ αλ-Μαλίκ έγινε επικεφαλής τής φυλής του, και το 794 διορίστηκε κυβερνήτης τής Τζουντ Ντιμάσκ (μίας συριακής περιοχής που περιλάμβανε τη Δαμασκό), με τον αδελφό του Αμπνταλάχ να τον διαδέχεται στη διακυβέρνηση των παραμεθόριων περιοχών με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. [4] Κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ετών, υπηρέτησε επίσης για σύντομες θητείες ως κυβερνήτης τής Μεδίνας και τής Αιγύπτου, [2] αλλά σύντομα επέστρεψε στα Ρωμαϊκά σύνορα: στα τέλη τού 797 ηγήθηκε επιδρομών στην Καππαδοκία και τη Γαλατία, φτάνοντας μέχρι την Άγκυρα, όπου έλαβε πρεσβεία από την Αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία (βασ. 797–802 ), η οποία ζήτησε συμφωνία ειρήνης, την οποία όμως απέρριψε. Το 798 ηγήθηκε μίας άλλης εκστρατείας, που έφθασε και λεηλάτησε τη μεγάλη Ρωμαϊκή στρατιωτική βάση και τούς αυτοκρατορικούς στάβλους στα Μαλάγινα τής Βιθυνίας. Άρπαξε πολλά λάφυρα, συμπεριλαμβανομένων των αυτοκρατορικών αλόγων παρέλασης και τής συνοδείας αποσκευών. Κατά την επιστροφή του, δέχθηκε επίθεση από τις δυνάμεις των θεμάτων Οψικίου και Οπτιμάτων, αλλά τούς νίκησε. Ταυτόχρονα, ο γιος του λεηλάτησε την πόλη τής Εφέσου. [6]
Το π. 800, ο Αμπντ αλ-Μαλίκ διορίστηκε επίσης διδάσκαλος τού γιού τού Χαρούν, αλ-Κασίμ. Η εξέχουσα θέση και η επιρροή του στον στρατό, οδήγησαν τον Χαρούν να μην τον εμπιστευτεί, και το 803 συνελήφθη και φυλακίστηκε. Ο πραγματικός λόγος παραμένει ασαφής, αν και οι περισσότερες πηγές συμφωνούν, ότι ο ίδιος ο γιος του, Αμπντ αρ-Ραχμάν, ενημέρωσε τον χαλίφη, ότι φέρεται να σχεδίαζε να τον ανατρέψει. Ο Αμπντ αλ-Μαλίκ παρέμεινε φυλακισμένος μέχρι το τέλος τού Χαρούν έξι χρόνια αργότερα, όταν ο χαλίφης αλ-Αμίν (βασ. 809–813 ) τον απελευθέρωσε. [2] [7] Η διαδοχή τού Αλ-Αμίν αμφισβητήθηκε από τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του, αλ-Μαμούν, και υπήρξε αναταραχή στη Συρία. Ο Αμπντ αλ-Μαλίκ εξακολουθούσε να ασκεί σημαντική επιρροή στα στρατεύματα των συνόρων, και ως εκ τούτου διορίστηκε κυβερνήτης τής Συρίας και τής αλ-Τζαζίρα (Άνω Μεσοποταμίας) και τού ανατέθηκε η εξασφάλιση αυτών των περιοχών για τον αλ-Αμίν, και η συγκέντρωση στρατευμάτων για την αντιμετώπιση τού αλ-Μαμούν. Ωστόσο, λίγο μετά την άφιξή του στη Ράκα, ο Αμπντ αλ-Μαλίκ αρρώστησε και απεβίωσε. [2] [7] Ο τάφος του κατεδαφίστηκε λίγα χρόνια αργότερα από τον νικητή αλ-Μαμούν, επειδή -όπως λέγεται- ο Αμπντ αλ-Μαλίκ είχε ορκιστεί να μην αποδεχτεί ποτέ την κυριαρχία τού αλ-Μαμούν. [2]
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Cobb 2001, σελίδες 23–28.
- 1 2 3 4 5 6 Zetterstéen 1960, σελίδες 77–78.
- ↑ Slane 1843, σελ. 316.
- 1 2 Cobb 2001, σελ. 28.
- ↑ Lilie 1996, σελ. 158.
- ↑ Theophanes the Confessor. Chronicle, AM 6290 and 6291 (Mango & Scott 1997, σελίδες 650–652); Lilie 1996, σελίδες 161–162; PmbZ, σελ. 8.
- 1 2 Cobb 2001, σελ. 29.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Cobb, Paul M. (2001). White Banners: Contention in 'Abbāsid Syria, 750–880. Albany, NY: State University of New York Press. ISBN 0-7914-4880-0.
- Lilie, Ralph-Johannes (1996). Byzanz unter Eirene und Konstantin VI. (780–802) (στα German). Frankfurt am Main: Peter Lang. ISBN 3-631-30582-6.
- Mango, Cyril· Scott, Roger, επιμ. (1997). The Chronicle of Theophanes Confessor. Byzantine and Near Eastern History, AD 284–813. Oxford: Clarendon Press. ISBN 0-19-822568-7.
- Slane, William MacGuckin (1843). Ibn Khallikan's Biographical Dictionary, Volume 1. Paris: Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.
- Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (1999). «‘Abd al-Malik ibn Ṣāliḥ (#19)» (στα γερμανικά). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit: 1. Abteilung (641–867), Band 1: Aaron (# 1) – Georgios (# 2182). Βερολίνο και Βοστόνη: De Gruyter, σελ. 8. ISBN 978-3-11-015179-4. https://books.google.com/books?id=Kr7oMOBPqZYC&lpg=PP1&pg=PA8.
- Zetterstéen, K. V. (1960). «‘Abd al-Malik ibn Sāliḥ». Στο: Gibb, H. A. R., επιμ (στα αγγλικά). The Encyclopaedia of Islam, New Edition, Volume I: A–B. Λάιντεν: E. J. Brill, σσ. 77–78. ISBN 90-04-08114-3.
