Η λεωφόρος του μίσους
| Η λεωφόρος του μίσους | |
|---|---|
.jpg) | |
| Σκηνοθεσία | Νίκος Φώσκολος |
| Παραγωγή | Φιλοποίμην Φίνος |
| Σενάριο | Νίκος Φώσκολος |
| Πρωταγωνιστές | Κώστας Καζάκος, Μαίρη Χρονοπούλου, Μάνος Κατράκης, Νίκος Γαλανός, Νόνικα Γαληνέα, Αλέκος Τζανετάκος, Δημήτρης Μπισλάνης, Σπύρος Κωνσταντόπουλος, Σπύρος Καλογήρου, Ελένη Ζαφειρίου, Μιράντα Ζαφειροπούλου, Βάσος Ανδρονίδης, Θόδωρος Ντόβας, Έλλη Λοΐζου, Τζένη Ζαχαροπούλου, Χρήστος Πολίτης, Βάσω Βουλγαράκη και Νικόλαος Πασχαλίδης |
| Μουσική | Νίκος Μαμαγκάκης |
| Σκηνογραφία | Μάρκος Ζέρβας |
| Εταιρεία παραγωγής | Φίνος Φιλμ |
| Πρώτη προβολή | 14 Οκτωβρίου 1968 |
| Προέλευση | Ελλάδα |
| Γλώσσα | Ελληνικά |
| δεδομένα () | |
Η λεωφόρος του μίσους είναι ασπρόμαυρη ελληνική αστυνομική δραματική ταινία του 1968 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Νίκου Φώσκολου. Πρωταγωνιστούν οι Κώστας Καζάκος, Μαίρη Χρονοπούλου, Νίκος Γαλανός, Νόνικα Γαληνέα, Μάνος Κατράκης και ο Σπύρος Κωνσταντόπουλος.[1]
Πλοκή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στις 18 Φεβρουαρίου 1962, η Νατάσα Κυριαζή, σύζυγος του ανακριτή Κώστα Κυριαζή, σκοτώνεται σε τροχαίο, όταν παρασέρνεται πεζή από αυτοκίνητο. Ο ασυνείδητος οδηγός εγκαταλείπει το θύμα του και δεν συλλαμβάνεται ποτέ. Το συμβάν αυτό βρίσκει φανερά απαρηγόρητο τον ανακριτή Κυριαζή, και καθώς δεν μπορεί να ξεπεράσει εύκολα την απώλεια της συζύγου του, το ρίχνει στο πιοτό.
Μερικά χρόνια αργότερα, ο Κυριαζής καλείται ξανά να διαλευκάνει ένα παρόμοιο τροχαίο δυστύχημα. Αυτή τη φορά το θύμα είναι η Ελένη Καρύπη, όταν πάλι ένας ασυνείδητος οδηγός την παρασύρει και την σκοτώνει με το ΙΧ του, σε μεταμεσονύκτια ώρα, και μετά εξαφανίζεται. Το νέο τροχαίο συμβάν σημειώθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1968, ακριβώς έξι χρόνια μετά το θάνατο της συζύγου του Κυριαζή. Εξαιτίας αυτής της «περίεργης σύμπτωσης», ο Κυριαζής αισθάνεται για πρώτη φορά ότι δεν θα μπορέσει να επιτελέσει ανεπηρέαστος το καθήκον του, χωρίς να έχει συναισθηματική εμπλοκή. Αρχικά μάλιστα, για τον λόγο αυτό, αρνείται να αναλάβει την υπόθεση (προς στιγμήν, όταν η γραμματέας του, Σοφία, του ανέφερε την υπόθεση, σκέφτηκε ακόμα και παραίτηση από την καριέρα του) και τελικώς πείθεται με μεγάλη δυσκολία.
Καθώς προχωράει η ανάκριση, αρχικά φαίνεται ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου δεν είναι άλλος από τον Πέλλο Γεωργίου, γιο της διάσημης τραγουδίστριας Σάσας Βενέτη, η οποία όμως τον έχει εγκαταλείψει για χάρη της καριέρας της. Αυτό το γεγονός έχει τραυματίσει βαθιά τον Πέλλο, ο οποίος τη μισεί κι έχει πάρει το «κακό δρόμο». Τελικά ο ανακριτής Κυριαζής μαζί με αστυνομικούς θα εντοπίσουν τον Πέλλο, που μόλις είχε δραπετεύσει, κυνηγώντας τον στην Ομόνοια. Η καταδίωξη θα συνεχιστεί υπογείως, όπου ο Πέλλος κατεβαίνοντας στις ράγες του σταθμού Ομόνοια με σκοπό να διαφύγει στα τούνελ των ΗΣΑΠ παθαίνει ηλεκτροπληξία και συλλαμβάνεται. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα, όταν ο Κυριαζής συνειδητοποιεί έντρομος πως ίσως να είναι ο ίδιος ένοχος, έχοντας πιθανώς παρασύρει την Καρύπη με το αυτοκίνητο του την ίδια νύχτα, που ο ίδιος ήταν μεθυσμένος, λόγω του θρήνου επειδή ήταν η νύχτα της 6ης επετείου από την προσωπική του τραγωδία – και χωρίς ο ίδιος να θυμάται τίποτα.
Κάτω από αυτές τις εξελίξεις, η δαιμόνια γραμματέας του Κυριαζή, Σοφία, και ο βοηθός του, Τσεβάς, αναλαμβάνουν την έρευνα και καταφέρνουν να αποδείξουν τελικά την αθωότητα του Κυριαζή, όταν βρίσκουν «χώμα με βωξίτη» στα πεντάλ του αμαξιού, όπου πατάνε τα παπούτσια του οδηγού. Αποδεικνύεται ότι το αυτοκίνητο του Κυριαζή, τη στιγμή του τροχαίου, το οδηγούσε ένας εργάτης των ορυχείων βωξίτη, ο οποίος ήταν και ο δράστης του τροχαίου της 18ης Φεβρουαρίου 1968. Αυτός δεν είναι άλλος από τον Σωτήρη Καρύπη, τον σύζυγο του θύματος.
Τη νύχτα του τροχαίου, ο ανακριτής Κυριαζής είχε βγει από το αμάξι του μεθυσμένος, λόγω του θρήνου του για την 6η επέτειο από την προσωπική του τραγωδία, και είχε καταρρεύσει σε ένα παρτέρι. Εκεί κοντά ήταν ο Καρύπης που κυνηγούσε πεζός τη γυναίκα του, που τον είχε εγκαταλείψει νωρίτερα επειδή ήταν σε διάσταση και, βρίσκοντας ο ίδιος το αυτοκίνητο του Κυριαζή ξεκλείδωτο και με ανοιχτή την πόρτα του οδηγού, το πήρε για να την προλάβει και με αυτό έπεσε πάνω στην άτυχη σύζυγό του. Αν και δεν ήθελε να τη χτυπήσει (στην ταινία φαίνεται εμφανώς ότι έπεσε πάνω της λόγω απώλειας ελέγχου της επιτάχυνσης του αυτοκινήτου, πιθανώς λόγω υψηλής ιπποδύναμης), μετά φοβήθηκε ότι θα τον κατηγορούσαν ότι επίτηδες τη σκότωσε, επειδή ήταν ήδη δημόσια γνωστό ότι το ανδρόγυνο ήταν σε διάσταση, και ότι δεν θα είχε τρόπο να αποδείξει ότι ήταν ατύχημα, κάτι που σήμαινε ότι μετά θα αντιμετώπιζε ισόβια κάθειρξη ή ακόμα και θανατική ποινή.[Σημ. 1] Στον τρόμο της στιγμής, την εγκατέλειψε και γύρισε το αυτοκίνητο πίσω στην αρχική του θέση, σκούπισε τα δακτυλικά του αποτυπώματα από τη χειρολαβή της πόρτας και το σαλόνι του αυτοκινήτου, και έφυγε πεζός. Ωστόσο, όπως ανέφερε η Σοφία μέσα στο δικαστήριο: «ευτυχώς, είχε μείνει ο βωξίτης».
Διανομή ρόλων
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Κώστας Καζάκος - Κώστας Κυριαζής, ανακριτής[2]
- Μαίρη Χρονοπούλου - Σοφία, γραμματέας του Κυριαζή
- Νίκος Γαλανός - Πέλος Γεωργίου, ασυνείδητος οδηγός
- Μιράντα Ζαφειροπούλου - Νατάσα Κυριαζή
- Νόνικα Γαληνέα - Σάσα Βενέτη, τραγουδίστρια
- Σπύρος Κωνσταντόπουλος - Τσεβάς, βοηθός του Κυριαζή
- Μάνος Κατράκης - εισαγγελέας Λεγάτος
- Βάσος Ανδρονίδης - δικαστής
- Θόδωρος Ντόβας - ανακριτής
- Αλέκος Τζανετάκος - Στάμος
- Ελένη Ζαφειρίου - μητέρα του Στάμου
- Σπύρος Καλογήρου - οδηγός πούλμαν
- Έλλη Λοΐζου - Ελένη Καρίπη
- Δημήτρης Μπισλάνης - Σωτήρης Καρίπης
- Τζένη Ζαχαροπούλου - φίλη του Πέλου
- Βάσω Βουλγαράκη - φίλη του Πέλου
- Νίκος Πασχαλίδης - μηχανικός
- Χρήστος Πολίτης - Έρικ (σύντομη εμφάνιση)
Υποδοχή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το δικαστικό δράμα Η λεωφόρος του μίσους[3] έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες της Αθήνας στις 14 Οκτωβρίου 1968, με ταυτόχρονη κυκλοφορία σε κινηματογράφους του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, της Λάρισας και των Σερρών.[4]
Η εφημερίδα Έθνος έδωσε μια θετική κριτική στην ταινία επικεντρωμένη κυρίως στην ερμηνεία των ηθοποιών Καζάκου, Χρονοπούλου, Κατράκη, Ζαφειρίου, Καλογήρου, Ζαφειροπούλου, Γαλανού, Γαληνέα και Τζανετάκου, σημειώνοντας πως παίζουν μετρημένα και σύμφωνα με τις απαιτήσεις του κινηματογράφου. Η εφημερίδα δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στη σκηνοθεσία του Φώσκολου, κάνοντας λόγο για τα ίδια λάθη του σκηνοθέτη, καθώς έχει παραγεμίσει το φιλμ με σκηνές πάθους που θα μπορούσαν να περικοπούν. Παρ' όλα αυτά όμως η ταινία προσεγγίζει την αρτιότητα στο είδος του.[4]
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Το 1968 ίσχυε ακόμα η θανατική ποινή στην Ελλάδα και η τελευταία φορά που εφαρμόστηκε ήταν το 1972. Στη συνέχεια, η εφαρμογή της ατόνησε και τελικώς καταργήθηκε επίσημα τον Δεκέμβριο του 1993.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Η λεωφόρος του μίσους». tainiothiki.gr. Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2024.
- ↑ Κολιοδήμος, Δημήτρης (2001). Λεξικό Ελληνικών ταινιών. Εκδόσεις Γένους. σελ. 263. ISBN 978-960-8460-41-6.
- ↑ Πολίτη, Χριστίνα (5 Δεκεμβρίου 2024). ««Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα» της Φίνος Φιλμ: Ιστορίες & παραλειπόμενα». Ανακτήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2024.
- 1 2 «ΓΡΑΜΜΑΤΑ-ΤΕΧΝΕΣ- ΘΕΑΤΡΟ-ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ» (PDF). Ψηφιακό Αρχείο Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου - Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος. Εφημερίδα Έθνος. 14 Οκτωβρίου 1968. σελ. 2η. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2024.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Η λεωφόρος του μίσους στην IMDb (Αγγλικά)
- Η λεωφόρος του μίσους στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
 |
Αυτό το λήμμα σχετικά με τον κινηματογράφο χρειάζεται επέκταση. Μπορείτε να βοηθήσετε την Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το. |
