Η Τέχνη του Πολέμου
 |
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς παραπομπές. |
 | |
| Συγγραφέας | Σουν Τσου |
|---|---|
| Τίτλος | 孫子兵法 |
| Γλώσσα | Κλασικά κινέζικα Κινεζικά |
| Θέμα | military art |
| Σειρά | Τα επτά κλασσικά στρατιωτικά βιβλία |
| LC Class | OL278851W |
| LΤ ID | 70021 |
 Σχετικά πολυμέσα | |
| δεδομένα () | |
Η Τέχνη του Πολέμου (κινέζικα: 孫子兵法, πινγίν: Σουν Ζι Μπινγκ Φα) είναι μια κινεζική στρατιωτική πραγματεία που γράφτηκε κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα π.Χ. από τον Σουν Τσου. Αποτελείται από 13 κεφάλαια, καθένα από τα οποία καταπιάνεται με μια πτυχή του πολέμου, έχει χαρακτηριστεί ως καθοριστικό έργο για τις στρατιωτικές στρατηγικές και τακτικές της εποχής του.
Η Τέχνη του Πολέμου είναι επίσης ένα από τα αρχαιότερα βιβλία στρατιωτικής στρατηγικής στον κόσμο. Είναι το πρώτο κι ένα από τα πιο επίτυχημένα έργα για τη στρατηγική και άσκησε τεράστια επιρροή στην Ανατολική και Δυτική στρατιωτική σκέψη, επιχειρηματικές τακτικές αλλά ακόμα και σε άλλους τομείς. Ο Σουν Τσου ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε την σημασία της θέσης στην στρατηγική και ότι η θέση επηρεάζεται και από αντικειμενικές συνθήκες στο φυσικό περιβάλλον και από τις υποκειμενικές απόψεις των ανταγωνιστικών δρώντων σε αυτό το περιβάλλον. Δίδαξε ότι η στρατηγική δεν ήταν ένας σχεδιασμός με την έννοια της εφαρμογής ενός καταλόγου ενεργειών αλλά μάλλον απαιτεί κατάλληλη και ταχεία ανταπόκριση σε μεταβαλλόμενες συνθήκες. Οι σχεδιασμοί φέρνουν αποτελέσματα σε ένα ελεγχόμενο αλλά ανταγωνιστικό περιβάλλον και αντιμαχόμενοι σχεδιασμοί συγκρούονται δημιουργώντας συνθήκες τις οποίες κανείς δεν είχε σχεδιάσει.
Το βιβλίο μεταφράστηκε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκή γλώσσα το 1772 από τον Γάλλο Ιησουίτη Ζαν Ζοζέφ Μαρί Αμιό[1] και επανεκδόθηκε το 1782.[2] Η μετάφραση αυτή είχε πιθανόν επηρεάσει τον Ναπολέοντα, ακόμα και το σχεδιασμό της Επιχείρησης Καταιγίδα της Ερήμου.
Μία άλλη μετάφραση, η οποία πλέον θεωρείται κλασική, είναι αυτή του Χέρμπερτ Τζάιλς(1910) καθώς χάρις σε αυτήν καθιερώθηκε ο τίτλος "Η Τέχνη του Πολέμου" -φράση που αποτελεί ελκυστική αλλά αρκετά ελεύθερη απόδοση του κινεζικού τίτλου.
Ηγέτες τόσο διαφορετικοί όπως ο Μάο Τσετούνγκ, ο στρατηγός Βο Νγκιέν Γκιάπ και ο στρατηγός Ντάγκλας Μακάρθουρ ισχυρίστηκαν ότι άντλησαν έμπνευση από το έργο.
Η τέχνη του πολέμου έχει επίσης εφαρμοστεί σε επιχειρηματικές και διευθυντικές στρατηγικές.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Lau, D. C. (1965). «Some Notes on the ‘Sun Tzu’ 孫子». Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London 28 (2): 319.
- ↑ Corneli, Alessandro (1987). «Sun Tzu and the Indirect Strategy». Rivista Di Studi Politici Internazionali. 3 54 (215): 420. https://www.jstor.org/stable/42738671?seq=2. Ανακτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2025.
