Δεχουναίικα Αχαΐας
Συντεταγμένες: 37°50′13.13″N 21°56′59.21″E / 37.8369806°N 21.9497806°E
| Δεχουναίικα Αχαΐας | |
|---|---|
| Διοίκηση | |
| Χώρα | Ελλάδα[1] |
| Αποκεντρωμένη Διοίκηση | Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου |
| Περιφέρεια | Δυτικής Ελλάδας |
| Περιφερειακή Ενότητα | Αχαΐας |
| Δήμος | Καλαβρύτων |
| Δημοτική Ενότητα | Παΐων |
| Δημοτική Κοινότητα | Πάου |
| Γεωγραφία | |
| Γεωγραφικό διαμέρισμα | Πελοπόννησος |
| Νομός | Αχαΐας |
| Υψόμετρο | 618 μέτρα |
| Πληθυσμός | |
| Μόνιμος | 10 |
| Έτος απογραφής | 2021 |
| Πληροφορίες | |
| Ταχ. κώδικας | 250 04 |
| Τηλ. κωδικός | 2692 |
Τα Δεχουναίικα είναι ένας σχετικά καινούριος, μικρός κτηνοτροφικός οικισμός με λίγα σπίτια[2], "δημιουργηθείς δι΄ ανοικοδομήσεως"[3]. Δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 με την μετακίνηση στην εκεί πιο πεδινή περιοχή των κατοίκων του παρακείμενου Δεχουνίου το οποιο και εγκαταλήφθηκε[4].
Τοποθεσία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 618 μέτρων, στον "Σκουπέικο Κάμπο", πολύ κοντά στην Εθνική Οδό Πατρών-Τριπόλεως. Eγγύς του βρίσκονται οι οικισμοί της Δημοτικής Κοινότητας Σειρών στην Δημοτική Ενότητα Αροανίας, τα χαλάσματα του Δεχουνίου, ο μικρός οικισμός Μπάφι και ο καινούριος οικισμός της Πάου (επίσημα: Παλαιός Πάος).
Διοικητική εξέλιξη
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πήρε το όνομά του από το χωριό Δεχούνι απ' όπου προήλθαν οι κάτοικοί του[4]. Την 14/03/1971 αναγνωρίστηκε ως οικισμός με την ονομασία "Δεχουναίικα" και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Δεχουνίου ενώ από την 05/04/1981 αποτελεί διοικητική συνέχεια του εγκαταλελειμμένου Δεχουνίου έχοντας ήδη υπαχθεί με το ΦΕΚ 71Α της 27/03/1973 στην τότε Κοινότητα Πάου[5].
Ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Πάου της Δημοτικής ενότητας Παΐων του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011[5]. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν οικισμός της Κοινότητας Πάου ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Πάου του «Καποδιστριακού» Δήμου Παΐων[5][6].
Δημογραφικά στοιχεία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές[7][8] είναι η εξής:
| 1971 | 1981 | 1991 | 2001 | 2011 |
|---|---|---|---|---|
| 47[3] | 58[3] | 43[3] | 31[3][9] | 18[10] |
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Βεσίνι (παραδοσιακός οικισμός)
- Δεχούνι (εγκαταλελειμμένο)
- Πάος (πρώην: Σκούπι) (εγκαταλελειμμένο)
- Παλαιός Πάος (πρώην: Νέος Πάος)
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ (Ελληνικά) Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής.
- ↑ Δεχουναίικα, exploring-greece.gr. Ανακτήθηκε: 19/09/2016.
- 1 2 3 4 5 Λουλούδης 2010, σελ. 660
- 1 2 Λουλούδης 2010, σελ. 661
- 1 2 3 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δεχουναίικων Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/09/2016.
- ↑ Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πάου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/09/2016.
- ↑ Ψηφιακή βιβλιοθήκη της Ε.Σ.Υ.Ε./ΕΛ.ΣΤΑΤ., dlib.statistics.gr. Ανακτήθηκε: 12/09/2016.
- ↑ Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές στην Τ.Α. - Δημοσιεύματα απογραφών, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/09/2016.
- ↑ Μόνιμος πληθυσμός: 19 κάτοικοι. Βλ. Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001
- ↑ ΕΛ.ΣΤΑΤ. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2011
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
- Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9.
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Λουλούδης, Θεόδωρος Η. (2010). Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση. Πάτρα: Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δεχουναίικων Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/09/2016.
- Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πάου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/09/2016.
- Δεχουναίικα, exploring-greece.gr. Ανακτήθηκε: 19/09/2016.
