Γναίος Δομίτιος Άφερ
| Γναίος Δομίτιος Άφρος | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 16 π.Χ. Nemausus |
| Θάνατος | 59[1] Ρώμη |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Λατινικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός στρατιωτικός συγγραφέας[2] ποιητής[3] |
| Οικογένεια | |
| Τέκνα | Γναίος Δομίτιος Τούλος Gnaeus Domitius Lucanus |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ρωμαίος συγκλητικός Πραίτορας[1] Ύπατος στην αρχαία Ρώμη |
Ο Γναίος Δομίτιος Άφερ, λατιν.: Gnaeus Domitius Afer (απεβ. το 59) ήταν Ρωμαίος ρήτορας και δικηγόρος, γεννημένος στο Nημαυσό (Νιμ) της Ναρβωνικής Γαλατίας. Άκμασε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Τιβέριου, του Καλιγούλα, του Κλαύδιου και του Νέρωνα. [4] Διετέλεσε ύπατος στο διάστημα υπατείας του (nundinium) Σεπτ;embriow έως τις 39 Δεκεμβρίου, ως συνάδελφος του Aύλου Δίδιου Γάλλου.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Άφερ έγινε πραίτωρ το 25 μ.Χ. και κέρδισε την εύνοια του Τιβέριου, κατηγορώντας την Κλαυδία Πούλχρα, δεύτερη εξαδέλφη της Αγριππίνας της Πρεσβύτερης, για μοιχεία και χρήση μαγικών τεχνών εναντίον του Αυτοκράτορα, το 26 μ.Χ. Από τότε έγινε ένας από τους πιο φημισμένους ρήτορες στη Ρώμη, αλλά θυσίασε τον χαρακτήρα του απαγγέλλοντας κατηγορίες για την κυβέρνηση. Το επόμενο έτος, το 27 μ.Χ., αναφέρεται ξανά από τον Τάκιτο ως κατήγορος του Κουινκτίλιου Βάρου, γιου της Κλαυδίας Πούλχρας. Ως συνέπεια της κατηγορίας της Κλαυδίας Πούλχρας και για κάποια προσβολή που είχε προκαλέσει στον Καλιγούλα, κατηγορήθηκε από τον Αυτοκράτορα στη Σύγκλητο, αλλά αποκρύπτοντας την ικανότητά του στην ομιλία, και προσποιούμενος ότι τον κατατρόπωσε η ευγλωττία του Καλιγούλα, ο Άφερ, όχι μόνο διέφυγε τον κίνδυνο, αλλά διορίστηκε και αντικαταστάτης ύπατος το 39 μ.Χ.
Στα γεράματά του, ο Άφερ έχασε μεγάλο μέρος της φήμης του συνεχίζοντας να μιλάει δημόσια, όταν οι δυνάμεις του είχαν εξαντληθεί. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νέρωνα έγινε επιμελητής ύδρευσης (curator aquarum), ή αλλιώς επιθεωρητής των υδραγωγείων της πόλης, αλλά απεβίωσε λίγο αργότερα, το 59 μ.Χ., αφού είχε φάει τον εαυτό του μέχρι θανάτου, σύμφωνα με τον Ιερώνυμο στο Χρονικό του Ευσέβιου.
Ο Κουϊντιλιανός, όταν ήταν νέος, άκουσε τον Άφερ , και συχνά τον αποκαλεί τον πιο διακεκριμένο ρήτορα της εποχής του. Λέει ότι ο Άφερ και ο Ιούλιος Αφρικανός ήταν οι καλύτεροι ρήτορες που είχε ακούσει, και ότι προτιμά τον πρώτο από τον δεύτερο, Ο Κουϊντιλιανός αναφέρεται σε ένα έργο του Περί Μαρτυρίας, σε έναν με τίτλο Dicta, και σε μερικούς από τους λόγους του, από τους οποίους εκείνοι που εκφωνήθηκαν εκ μέρους της Δομιτίλλας, ή Κλοαντίλλας, και του Λεύκιου Βολουσηνού Κάτουλου φαίνεται να ήταν οι πιο φημισμένοι.
Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Νεότερο, στη διαθήκη του ο Άφερ είχε κάνει κληρονόμους του τον Tίτιο Μάρκελο Κούρβιο Λουκανό και τον Tίτιο Μάρκελο Κούρβιο Τούλο με την προϋπόθεση ότι θα πάρουν το όνομά του. Είχε διώξει τον πατέρα τους, Σέξτο Κούρβιο Τούλο, αφαιρώντας του τον πλούτο και την υπηκοότητά του. Ο Πλίνιος σχολιάζει, ότι η διαθήκη του Άφερ είχε συνταχθεί 18 χρόνια νωρίτερα, υπονοώντας ότι ο Άφερ και ο Τούλος ο πρεσβύτερος ήταν κάποτε φίλοι.
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 «Afer» (Ρωσικά)
- ↑ Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2019.
- ↑ Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2019.
- ↑ Smith, William (1870), «Afer, Domitius», στο: Smith, William, επιμ., Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, 1, Boston, σελ. 54, http://www.ancientlibrary.com/smith-bio/0063.html
Περαιτέρω ανάγνωση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Smith, William, ed. (1870). "Afer, Domitius". Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. 1. p. 54.
