Αυτοκινητόδρομοι στην Ιταλία
 |
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς παραπομπές. |
Η Ιταλία διαθέτει ένα από τα πιο εκτενή αυτοκινητοδρομικά δίκτυα στην Ευρώπη και το πιο παλιό οδικό δίκτυο στην Ευρώπη. Το δίκτυο αυτοκινητόδρομων της, ονομάζεται Autostrade και εκτείνεται σε μήκος 7.016 χιλιομέτρων, νούμερο που το έφτασε το 2022.[1].
Ιστορία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Η Ιταλία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που άρχισε να κατασκευάζει αυτοκινητόδρομους, δηλαδή δρόμους ταχείας κυκλοφορίας μόνο για αυτοκίνητα, αν και αρχικά δεν ήταν αντίστοιχοι με αυτούς των σημερινών προδιαγραφών. Ο αυτοκινητόδρομος Μιλάνο – Λάγκι (που συνέδεε το Μιλάνο με το Βαρέζε) επινοήθηκε από τον Πιέρο Πουριτσέλι, πολιτικό μηχανικό και επιχειρηματία.[2] Πήρε τις πρώτες άδειες να κατασκευάσει έναν δημόσιας χρήσης δρόμο ταχείας κυκλοφορίας το 1921 και ολοκλήρωσε την κατασκευή του (μιας λωρίδας ανά κατεύθυνση) μεταξύ 1924 και 1926.[3] Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920 είχαν κατασκευασθεί πάνω από 4.000 χιλιόμετρα αυτοκινητοδρόμων πολλών λωρίδων σε όλη την Ιταλία, συνδέοντας τις Ιταλικές μεγαλουπόλεις και τις μικρές αγροτικές πόλεις. Οι αυτοκινητόδρομοι προπαγανδίστηκαν από τον Μπενίτο Μουσολίνι το 1930 ως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του καθεστώτος του και ως απόδειξη της δέσμευσης του στην πρόοδο και στον εκσυγχρονισμό.[4]
Όρια ταχύτητας
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Στην Ιταλία, το μέγιστο όριο ταχύτητας στον αυτοκινητόδρομο, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά, είναι 130 km/h. Σε κατάσταση βροχόπτωσης το όριο ταχύτητας δεν μπορεί να υπερβαίνει τα 110 km/h και σε ομίχλη το μέγιστο όριο ταχύτητας είναι 50 km/h όπου υπάρχει σήμα μέγιστου ορίου ταχύτητας 50 km/h που συμπληρώνεται από το συμπληρωματικό πλαίσιο που φέρει την επιγραφή της ομίχλης. Οι αρχάριοι οδηγοί στην Ιταλία πρέπει να συμμορφώνονται με το όριο των 100 km/h για τρία χρόνια από την απόκτηση της άδειας τους.
Ο κώδικας οδικής κυκλοφορίας προβλέπει ότι σε ορισμένα τμήματα αυτοκινητοδρόμων το ανώτατο όριο μπορεί να αυξηθεί έως τα 150 km/h με βάση τα ακόλουθα κριτήρια:
- ότι ο αυτοκινητόδρομος έχει τρεις ή περισσότερες λωρίδες συν μια λωρίδα έκτακτης ανάγκης (ΛΕΑ) σε κάθε κατεύθυνση
- τον σχεδιασμό και τα πραγματικά χαρακτηριστικά της διαδρομής
- την πυκνότητα της κυκλοφορίας
- τις επικρατούσες καιρικές συνθήκες
- δεδομένα ατυχημάτων για την τελευταία πενταετία
- την παρουσία του ηλεκτρονικού συστήματος ελέγχου ταχύτητας Tutor.
Προς το παρόν, ωστόσο, δεν φαίνεται να έχει εφαρμοστεί ποτέ η δυνατότητα αύξησης του ορίου ταχύτητας.
Μέχρι το 1973, δεν υπήρχε γενικό όριο ταχύτητας στη χώρα, παρά μόνο σε κάποια τοπικά σημεία. Μεταξύ 1973 και 1974, επιβλήθηκε γενικό όριο ταχύτητας 120 km/h, καθώς και απαγόρευση οδήγησης τις Κυριακές στο γενικότερο οδικό δίκτυο, για λόγους οικονομίας καυσίμων, λόγω της πρώτης πετρελαϊκής κρίσης που ξέσπασε τον Οκτώβριο του 1973.
Κατάλογος Αυτοκινητοδρόμων
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα].svg)
| Νο | Μήκος | Διαδρομή | Ευρωπαϊκή οδός |
|---|---|---|---|
 | 754 km | Μιλάνο - Ρώμη - Νάπολη |   |
 | 494.9 km | Νάπολη - Ρήγιο | - |
 | 517 km | Τορίνο - Μιλάνο - Τεργέστη |  |
 | 143.4 km | Τορίνο - Κοιλάδα της Αόστης | - |
 | 124.3 km | Τορίνο - Σαβόνα | |
 | 135.5 km | Μιλάνο - Γένοβα | - |
 | 43.6 km | Μιλάνο - Βαρέζε |  |
 | 31.5 km | Lainate - Ponte Chiasso | |
 | 158.1 km | Γένοβα - Βεντιμίγιλα |    |
 | 81.7 km | Φλωρεντία - Πίζα |  |
 | 210 + 65,4 km | Γένοβα - Πίζα / Τσιβιτατσέλια - Ρώμη | |
 | 116,7 km | Πάντοβα - Μπολόνια | - |
 | 743.4 km | Μπολόνια - Τάραντας |   |
 | 108.5 km | Πάρμα - Λα Σπέζια |  |
 | 172.5 km | Νάπολη - Canosa di Puglia |  |
 | 76,8 + 40,0 km | Μεσσήνη - Ροσολίνι | |
 | 191.6 km | Κατάνη - Παλέρμο |   |
 | 183 km | Μεσσήνη - Παλέρμο | |
 | 238.3 km | Τορίνο - Μπρέσια |  |
 | 315 km | Μόντενα - Passo del Brennero | - |
 | 119.9 km | Παλμανόβα - Ταρβίσιο | |
 | 166.5 km | Ρώμη - Λ' Άκουιλα - Τεράμο | |
 | 115 km | Πεσκάρα - Τοράνο | |
 | 197.1 km | Γένοβα - Gravellona Toce | |
 | 82.5 km | Βενετία - Μπελούνο | - |
 | 48.7 km | Κογκελιάνο - Πορτογρουάρο | |
 | 114.8 km | Παλέρμο - Mazara del Vallo |   |
 | 55.3 km | Καζέρτα - Σαλέρνο | - |
 | 42.1 km | Piovene Rocchette - Βισένζα | - |
 | 73 km | Τορίνο - Bardonecchia | |
 | 42,35 + 12,31[1] km | Άστι - Κουνέο |  |
 | 33 km | Δυτική παράκαμψη Μιλάνου | |
 | 29.4 km | Ανατολική παράκαμψη Μιλάνου | - |
 | 13 km | Βόρεια παράκαμψη Μιλάνου | - |
 | 8.4 km | Περιφερειακός Παβίας | - |
 | 57.5 km | Βόρεια παράκαμψη Τορίνου | |
 | 68.2 km | Περιφερειακός Ρώμης | - |
 | 18.5 km | Ρώμη - Φιουμιτσίνο | |
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Aggiornamenti sull'evoluzione del regolamento europeo (AFIR) per la modifica della direttiva europea in materia di combustibili alternativi (DAFI)» [Updates on the evolution of the European regulation (AFIR) for the amendment of the European directive on alternative fuels (DAFI)] (PDF) (στα Ιταλικά). AISCAT. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2024.
- ↑ «PURICELLI, Piero in "Enciclopedia Italiana"». www.treccani.it (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2019.
- ↑ «Scheda senatore PURICELLI Piero». notes9.senato.it. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2019.
- ↑ Ontario. Ministry of Transportation and Communications. Historical Committee. Footpaths to freeways : the story of Ontario's roads : Ontario's bicentennial, 1784-1984. [Toronto]: Ontario Ministry of Transportation and Communications. ISBN 0-7743-9388-2. 12554626.
