Ανγκεράν Ζ΄ του Κουσύ
| Ανγκεράν Ζ΄ του Κουσύ | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Enguerrand VII de Coucy (Γαλλικά) |
| Γέννηση | 1339 |
| Θάνατος | 18 Νοεμβρίου 1397 Προύσα |
| Αιτία θανάτου | πανώλη |
| Συνθήκες θανάτου | φυσικά αίτια |
| Τόπος ταφής | Σουασόν |
| Χώρα πολιτογράφησης | Γαλλία |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Γαλλικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | κοντοτιέρος στρατιωτικός |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Ισαβέλλα της Αγγλίας, κόμισσα του Μπέντφορντ (από 1365)[1] Ισαβέλλας της Αλσατίας (από 1380)[1][2] |
| Τέκνα | Ισαβέλλα του Κουσύ[3] Μαρία Α΄ του Κουσί[3] Φιλίππη του Κουσί[3] |
| Γονείς | Ανγκεράν ΣΤ΄ του Κουσύ[3] και Αικατερίνη της Αυστρίας, κυρία του Κουσύ[3] |
| Στρατιωτική σταδιοδρομία | |
| Βαθμός/στρατός | Στρατάρχης της Γαλλίας |
| Πόλεμοι/μάχες | Εκατονταετής Πόλεμος |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | μέλος της Βουλής των Λόρδων του Ηνωμένου Βασιλείου (έως άγνωστη τιμή) |
| Βραβεύσεις | Ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδας (1366) |
| Θυρεός | |
 | |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Ανγκεράν Ζ΄, Τ.Π., επίσης γνωστός ως Ινγκελράμ ντε Κουσύ και Ινγκελράμ ντε Κουσί (1340 – 18 Φεβρουαρίου 1397) από τον Οίκο του Γκιν, ήταν Γάλλος ευγενής του Μεσαίωνα και ο τελευταίος κύρος του Κουσύ. Έγινε γαμπρός του βασιλιά Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας μετά τον γάμο του με την κόρη τού βασιλιά, Ισαβέλλα της Αγγλίας, και στο ζευγάρι στη συνέχεια δόθηκαν πολλά αγγλικά κτήματα, μεταξύ των οποίων και ο τίτλος του κόμη του Μπέντφορντ. Ο κύριος τού Κουσύ πολέμησε στη μάχη της Νικόπολης το 1396, στο πλαίσιο μίας αποτυχημένης σταυροφορίας εναντίον των Οθωμανών, αλλά συνελήφθη αιχμάλωτος και προσβλήθηκε από βουβωνική πανώλη. Απεβίωσε αιχμάλωτος τον επόμενο χρόνο στην Προύσα.
Ο Κουσύ δεν είχε επιζώντες νόμιμους γιους. Έγιναν έντονες νομικές διαμάχες για τη διαδοχή τής εξουσίας του στο Κουσύ, η οποία, ως αποτέλεσμα, πέρασε στα εδάφη του στέμματος της Γαλλίας.
Πρώτα χρόνια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ανγκεράν Ζ΄ έγινε κύριος του Κουσύ μετά το τέλος τού πατέρα του, Ανγκεράν ΣΤ΄, κατά τη διάρκεια τής εκστρατείας που κορυφώθηκε με τη μάχη του Κρεσύ το 1346. Κέρδισε επίσης τους τίτλους του 4ου κυρίου του Γκιν, κυρίου του Ουαζί, της περιοχής του Μαρλ, και του κυρίου του Λα Φερ. Η μητέρα του Αικατερίνη των Αψβούργων, μεγαλύτερη κόρη του Λεοπόλδου Α΄ δούκα της Αυστρίας, είχε αποβιώσει το 1349, κατά τη διάρκεια μίας επιδημίας της Μαύρης Πανώλης. Ο κύριος τού Κουσύ ενεπλάκη για πρώτη φορά στον πόλεμο κατά της Αγγλίας σε ηλικία δεκαπέντε ετών, υπηρετώντας ανάμεσα στους βαρόνους της Πικαρδίας στο τάγμα του Μορώ ντε Φιέν. Το 1358, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, ο Κουσύ βοήθησε στην καταστολή της αγροτικής εξέγερσης, γνωστής ως Ζακερί.
Μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο νεαρός Κουσύ συνάντησε για πρώτη φορά τον βασιλιά Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας το 1359, ως ένας από τους σαράντα βασιλικούς και ευγενείς ομήρους, που ανταλλάχθηκαν για την μελλοντική απελευθέρωση του αιχμαλώτου βασιλιά Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας. Κρατήθηκε ως όμηρος το 1360, όταν η συνθήκη του Μπρετινύ καθιέρωσε εδαφικές προσαρμογές μεταξύ των δύο χωρών, και όρισε τις χρηματικές πληρωμές για την απελευθέρωση του βασιλιά Ιωάννη Β΄. Οι όμηροι έφθασαν τελικά στην Αγγλία τον Νοέμβριο του 1360. Ο Κουσύ επρόκειτο να περάσει τα επόμενα πέντε χρόνια ως φιλοξενούμενος τής Βασιλικής Αυλής. Ο χρονικογράφος Ζαν Φρουασάρ καταγράφει, ότι «ο νεαρός κύριος του Κουσύ έλαμπε στον χορό και στο τραγούδι όποτε ερχόταν η σειρά του. Ήταν πολύ ευνοημένος τόσο από τους Γάλλους, όσο και από τους Άγγλους...»
Το 1365, ο πλούσιος κύριος τού Κουσύ αρραβωνιάστηκε και νυμφεύτηκε την 33χρονη Ισαβέλλα της Αγγλίας, η οποία έχει περιγραφεί ως μία υπερβολικά εγωκεντρική, ισχυρογνώμων και εξαιρετικά σπάταλη πριγκίπισσα. Για να φροντίσει τις προσωπικές της ανάγκες, ο πατέρας της τής έδωσε ένα σημαντικό ετήσιο εισόδημα εφ' όρου ζωής, καθώς και δώρα από ακριβά κοσμήματα και ακίνητα που περιλάμβαναν φέουδα, κάστρα και μοναστήρια. Ο κύριος τού Κουσύ ήταν η επιλογή της ως συζύγου, καθώς επιθυμούσε να παντρευτεί από έρωτα μετά την αποτυχία προηγούμενων διαπραγματεύσεων αρραβώνων με αρκετούς ευγενείς οίκους της Ευρώπης. Ο Κουσύ έλαβε, ως μέρος του γαμήλιου διακανονισμού, την αποκατάσταση των πρώην εδαφών των Κουσύ στο Γιόρκσιρ, το Λάνκαστερ, το Γουέστμορλαντ και το Κάμπερλαντ τής Αγγλίας. Επίσης, αφέθηκε ελεύθερος ως όμηρος από τις απαιτήσεις της γαλλικής συνθήκης, χωρίς την καταβολή λύτρων. Τον Νοέμβριο του 1365, μετά τον γάμο τους στις 27 Ιουλίου, στο ζευγάρι δόθηκε άδεια να ταξιδέψει στη Γαλλία. Η κόρη τους, Μαρία Α΄ του Κουσί, γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1366 στο Κουσύ στην Πικαρδία της Γαλλίας. Κατά τη διάρκεια μίας επακόλουθης επίσκεψης στην Αγγλία με τη νέα του οικογένεια, ο Κουσύ διορίστηκε κόμης του Μπέντφορντ, και εντάχθηκε στο Τάγμα της Περικνημίδας (Τ.Π.). [4] Το 1367 η δεύτερη κόρη τού Κουσύ, Φιλίππη του Κουσύ, γεννήθηκε στην Αγγλία. Εκείνη την εποχή ο Κουσύ έλαβε επιπλέον γαλλικές γαίες, λαμβάνοντας τον τίτλο τού κόμη του Σουασόν, ο οποίος είχε περιέλθει στον βασιλιά Εδουάρδο Γ΄ μέσω της καταβολής λύτρων.
Ο Κουσύ και η Αγγλίδα σύζυγός του πέρασαν μεγάλο μέρος τής ζωής τους στο κτήμα τους στη βόρεια Γαλλία, αν και η Ισαβέλλα έκανε συχνά ταξίδια στην Αγγλία, ιδιαίτερα όσο ο Κουσύ έλειπε στην υπηρεσία της Γαλλίας. Κατείχε το αξίωμα τού κυβερνήτη της Βρετάνης το 1380. Κατείχε επίσης τα αξιώματα του μεγάλου οινοχόου της Γαλλίας και του μαρεσάλη της Γαλλίας. Θεωρούμενος ένας από τους πιο ικανούς και έμπειρους ιππότες της Γαλλίας, ο Κουσύ αρνήθηκε δύο φορές τη θέση του κοντόσταυλου της Γαλλίας, το υψηλότερο και πιο επικερδές στρατιωτικό αξίωμα του βασιλείου.
Πάντα διπλωματικός, ο κύριος του Κουσύ κατάφερε να διατηρήσει τόσο την υποταγή του στον βασιλιά της Γαλλίας, όσο και στον Άγγλο πεθερό του κατά την περίοδο των -με διακοπές- ένοπλων συγκρούσεων μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας, γνωστών ως Εκατονταετή Πολέμου (ΕΕΠ). Σε διάφορες χρονικές στιγμές, ενήργησε ως διοικητής, απεσταλμένος, σύμβουλος και μεσολαβητής κατά τη διάρκεια τής σύγκρουσης. Ωστόσο ο κόμης τού Κουσύ παραιτήθηκε από όλες τις αγγλικές τιμές του, με την άνοδο στον θρόνο του βασιλιά Ριχάρδου Β' στις 26 Αυγούστου 1377.
Γάλλος κύριος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το φθινόπωρο του 1375, ο Ανγκεράν Ζ΄ προσέλαβε μία σειρά από Ελεύθερες Εταιρείες (Μισθοφόρων), συμπεριλαμβανομένης μίας με επικεφαλής τον Owain Lawgoch, για να καταλάβουν ορισμένες γαίες των Αψβούργων, τις οποίες διεκδικούσε μέσω τής μητέρας του. Ωστόσο, στον πόλεμο των Gugler που προέκυψε, τα στρατεύματα του Ανγκεράν Ζ΄ δέχτηκαν επίθεση κατά τη διέλευσή τους από την Ελβετία, και μετά από αρκετές αποτυχίες, η εκστρατεία αναγκάστηκε να εγκαταλειφθεί.
Το 1379, μετά το τέλος τής Ισαβέλλας της Αγγλίας, ο Ανγκεράν Ζ΄ νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα το 1386, κόρη του Ιωάννη Α΄ δούκα της Λωρραίνης και της Σοφίας της Βυρτεμβέργης. Απέκτησαν μία κόρη, την Ισαβέλλα του Κουσύ (άγνωστη ημερομηνία γέννησης· απεβ. το 1411). [5] Ο Ανγκεράν Ζ΄ συμμετείχε στη Σταυροφορία των Βερβερίνων το 1390.
Ο κύριος του Κουσύ απεβίωσε σε ηλικία 56 ετών, στις 18 Φεβρουαρίου 1397, στην Προύσα του εμιράτου των Οθωμανών, αφού συμμετείχε στην τελευταία μεσαιωνική σταυροφορία εναντίον τού οθωμανικού στρατού τού Βαγιαζήτ Α΄ και των συμμάχων του. Η σταυροφορία κορυφώθηκε με την καταστροφική μάχη της Νικόπολης στις 28 Σεπτεμβρίου 1396, μία από τις πιο συντριπτικές στρατιωτικές ήττες στην μεσαιωνική ευρωπαϊκή ιστορία. Μετά από μία επιτυχημένη αρχική μάχη εναντίον μέρους τής οθωμανικής δύναμης, ο Ανγκεράν Ζ΄ και άλλοι ανώτεροι ιππότες συνέστησαν παύση για να ανασυνταχθούν, αλλά αυτό απορρίφθηκε από τους παρορμητικούς νεότερους ιππότες, οι οποίοι πίστευαν λανθασμένα, ότι μόλις είχαν νικήσει την κύρια δύναμη τού στρατού τού Βαγιαζήτ Α΄. Διψασμένοι για δόξα, αυτοί οι ιππότες οδήγησαν στη συνέχεια τις δυνάμεις τους σε μία απερίσκεπτη καταδίωξη των Τούρκων που έφευγαν, μόνο και μόνο για να συναντήσουν ένα νέο σώμα Τούρκων σπαχήδων (ιππέων), που ο Βαγιαζήτ είχε κρατήσει σε εφεδρεία. Ακολούθησε μία απεγνωσμένη μάχη, αλλά στο αποκορύφωμα τής μάχης ο Σέρβος σύμμαχος τού Βαγιαζήτ Α΄ έφθασε με ενισχύσεις, μετατρέποντας την κατάσταση υπέρ των Τούρκων. Οι χριστιανικές δυνάμεις ηττήθηκαν ολοκληρωτικά: χιλιάδες Σταυροφόροι στρατιώτες σκοτώθηκαν στο πεδίο τής μάχης, και σχεδόν όλοι οι ιππότες που διοικούσαν τον στρατό των Σταυροφόρων, συμπεριλαμβανομένου τού Ανγκεράν Ζ΄, είτε σκοτώθηκαν είτε αιχμαλωτίστηκαν.
Ο κύριος του Κουσύ και πολλοί άλλοι κορυφαίοι ευγενείς συνελήφθησαν αιχμάλωτοι, και την επόμενη ημέρα ο Βαγιαζήτ Α΄ ανάγκασε τους ιππότες να παρακολουθήσουν τον ολοήμερο μαζικό αποκεφαλισμό εκατοντάδων (πιθανώς έως και 3000) Σταυροφόρων στρατιωτών, που είχαν αιχμαλωτιστεί από τους Οθωμανούς. Οι αιχμάλωτοι στη συνέχεια απογυμνώθηκαν από τα περισσότερα ρούχα τους, και στις περισσότερες περιπτώσεις ακόμη και από τα παπούτσια τους, και βάδισαν με τη βία 350 χλμ. προς την Καλλίπολη. Κατά τη διάρκεια τής πορείας, ο Ανγκεράν Ζ΄ φέρεται να κόντεψε να πεθάνει από την κακουχία, αλλά σώθηκε από έναν άλλο αιχμάλωτο, ο οποίος τού έδωσε το παλτό του. Από την Καλλίπολη οι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν στη συνέχεια στη Μ. Ασία, και κρατήθηκαν αιχμάλωτοι περιμένοντας την καταβολή λύτρων. Αν και καταβλήθηκαν έντονες προσπάθειες στη Γαλλία τους επόμενους μήνες για να διευθετηθεί η απελευθέρωση των αιχμαλώτων, ο Ανγκεράν Ζ΄ απεβίωσε πριν καταβληθεί η αμοιβή του, λόγω μίας επιδημίας βουβωνικής πανώλης μεταξύ των Οθωμανών, αν και είναι πιθανό ότι είχε ήδη εξασθενήσει πολύ, από τα τραύματα που υπέστη στη Νικόπολη και τις κακουχίες τής επακόλουθης αναγκαστικής πορείας. Η σορός του επιστράφηκε στην Ευρώπη, και τάφηκε στο αβαείο του Βιλνέβ, κοντά στο Σουασόν της Γαλλίας.
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ανγκεράν Ζ΄ νυμφεύτηκε ως πρώτη σύζυγό του την Ισαβέλλα, κόρη του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας[6], και απέκτησε δύο παιδιά μαζί της:
- Mαρία (1366–1405), [7] παντρεύτηκε τον Ερρίκο του Μπαρ, μαρκήσιο του Ποντ-α-Μουσόν και κύριο του Mαρλ.
- Φιλίππη (1367–1411), [7] παντρεύτηκε τον Ροβέρτο ντε Βερ, 9ο κόμη της Οξφόρδης.
Ο κύριος του Κουσύ νυμφεύτηκε ως δεύτερη σύζυγό του την Ισαβέλλα της Λωρραίνης, [8] κόρη του Ιωάννη Α΄ δούκα της Λωρραίνης και της Σοφίας της Βυρτεμβέργης, και απέκτησε ένα παιδί μαζί της:
- Ισαβέλλα (1386–1411), παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ κόμη του Νεβέρ [9]
Οι εκστρατείες του Κουσύ
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ανγκεράν Ζ΄ συμμετείχε στις ακόλουθες εκστρατείες:
- 1358 καταστολή της Ζακερί
- εκστρατεία της Αλσατίας του 1369
- 1372-3 εκστρατεία του πάπα Βισκόντι
- 1375 Πόλεμος των Γκούγκλερ
- 1378 εκστρατεία Νορμανδίας, Εκατονταετής Πόλεμος (ΕΕΠ)
- 1379 Άμυνα της Πικαρδίας, (ΕΕΠ)
- 1382 Καταστολή της Φλαμανδικής εξέγερσης
- Ιταλική εκστρατεία του 1384
- 1386 Προετοιμασία για εισβολή στην Αγγλία, (ΕΕΠ)
- Εκστρατεία του Χέλρε το 1388
- 1390 Σταυροφορία των Βερβέρων
- 1395 Εκστρατεία κατά της Γένοβας
- 1396 Μάχη της Νικόπολης
Η ιδιοκτησία του Κουσύ
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο Ανγκεράν Ζ΄ κληρονόμησε το πιο εντυπωσιακό φρούριο της Ευρώπης μετά το τέλος τού πατέρα του, Ανγκεράν ΣΤ΄, το 1346. Το κάστρο είναι γνωστό ως Σατώ ντε Κουσύ και θεωρείται ένα εντυπωσιακό αρχιτεκτονικό επίτευγμα για την εποχή του. Ο κύριος του Κουσύ ήταν υπεύθυνος για τη συντήρηση τού κάστρου και τις πρόσθετες κατασκευές στα οικογενειακά του κτήματα, τα οποία αποτελούνταν από το φρούριο, 150 πόλεις και χωριά, διάσημα δάση και λίμνες, μαζί με σημαντικά έσοδα. Το κτήμα βρισκόταν στο κέντρο της κοινότητας Κουσύ-λε-Σατώ-Ωφρίκ, στο σύγχρονο διαμέρισμα Aιν της Γαλλίας.
Ο κύριος του Κουσύ βρήκε την περιουσία του σε δύσκολες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, όταν επέστρεψε από την Αγγλία το 1366. Κατά τη διάρκεια τής απουσίας του, οι εγκαταστάσεις και οι γεωργικές εκτάσεις στις κοινότητες των κτημάτων είχαν υποστεί ζημιές, από τους δύο στρατούς που συμμετείχαν στον πόλεμο. Μύλοι, σιταποθήκες, ζυθοποιεία και άλλες κατασκευές έπρεπε να ξανακτιστούν. Η μισθωτή εργασία ήταν σε έλλειψη, λόγω τόσο της Μαύρης Πανώλης όσο και των θυμάτων του πολέμου. Επιπλέον, οι δουλοπάροικοι που ήταν μόνιμα συνδεδεμένοι με την περιουσία είχαν καταφύγει σε απομακρυσμένες κοινότητες, αναζητώντας εργασία και ασφάλεια. Τον Αύγουστο του 1368, ο Ανγκεράν Ζ΄ εξέδωσε συλλογική παραχώρηση ελευθερίας σε 22 πόλεις και χωριά υπό τον έλεγχό του. Σημείωσε στο καταστατικό, ότι ο εκλιπών πατέρας του είχε σκοπό να παραχωρήσει στους υπηκόους του την ελευθερία τους, αλλά ότι η ενέργεια αυτή εμποδίστηκε από το πρόωρο τέλος του. Ο κύριος του Κουσύ καθιέρωσε ένα σύστημα ενοικίων και εσόδων, που αποσκοπούσε στην επαναφορά τής περιουσίας στην ευημερία, και στην προσέλκυση εργαζομένων.
Μετά το τέλος τού Ανγκεράν Ζ΄, ο πρώην γαιοκτήμονάς του και εξάδελφός του, ο Ωμπέρ, νόθος γιος τού αδελφού τού πατέρα του, νομιμοποιήθηκε από τον Κάρολο ΣΤ΄ της Γαλλίας. Ο Ωμπέρ του Κουσύ, ωστόσο, δεν ενεπλάκη σε παρατεταμένη διαμάχη για την περιουσία του Κουσύ μεταξύ της μεγαλύτερης κόρης του Ανγκεράν Ζ΄, Μαρίας Α΄, και τής δεύτερης συζύγου εκείνου, Ισαβέλλας της Λωρραίνης (απεβ. το 1423). Μετά το αιφνίδιο τέλος της Μαρίας το 1405, οι τεράστιες εκτάσεις του Κουσύ έγιναν μέρος των βασιλικών ιδιοκτησιών της Γαλλίας.
Το διάσημο κάστρο ανακαινίστηκε από τον αρχιτέκτονα Ευγένιο Βιολέ-λε-Ντυκ τον 19ο αι. Ωστόσο το 1917 ανατινάχθηκε σκόπιμα με 28 τόνους εκρηκτικών, με εντολή του Γερμανού στρατηγού Έριχ Λούντεντορφ. [10] Αυτό προφανώς δεν έγινε για κανέναν άλλο λόγο, παρά για να εκνευριστεί ο πρίγκιπας Ρούπρεχτ της Βαυαρίας, ο οποίος είχε ζητήσει από τον Λούντεντορφ να προστατεύσει το κάστρο από ζημιές πολέμου.
Στη μετέπειτα λογοτεχνία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η ερωτοτροπία τού Ανγκεράν Ζ΄ και τής πρώτης συζύγου του αποτελεί μεγάλο μέρος της πλοκής του μυθιστορήματος The Lady Royal της Molly Costain Haycraft. Μία μυθιστορηματική αφήγηση τής ζωής τής πριγκίπισσας Ισαβέλλας της Αγγλίας, σκιαγραφεί ένα εξαιρετικά ρομαντικό πορτρέτο του ζευγαριού. Ο κύριος τού Κουσύ και η πρώτη σύζυγός του Ισαβέλλα της Αγγλίας είναι δευτερεύοντες χαρακτήρες στο ιστορικό μυθιστόρημα The First Princess of Wales, της Karen Harper. Η ζωή τού Ανγκεράν Ζ΄ είναι το κεντρικό θέμα τού ιστορικού μυθιστορήματος τής Barbara Tuchman, A Distant Mirror: The Calamitous 14th century, που εκδόθηκε το 1978.
Πρόγονοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Ανγκεράν Ε΄ του Κουσύ | ||||||||||||||||
| Γουλιέλμος Α΄ του Κουσύ | ||||||||||||||||
| Κριστίν ντε Λιντσαί | ||||||||||||||||
| Ανγκεράν ΣΤ΄ του Κουσύ | ||||||||||||||||
| Γκυ Δ΄ του Σαιν-Πολ | ||||||||||||||||
| Ισαβέλλα του Σατιγιόν-Σαιν-Πολ | ||||||||||||||||
| Μαρία της Βρετάνης (1268-1339) | ||||||||||||||||
| Ανγκεράν Ζ΄ κύριος του Κουσύ | ||||||||||||||||
| Αλβέρτος Α΄ της Γερμανίας | ||||||||||||||||
| Λεοπόλδος Α΄ της Αυστρίας | ||||||||||||||||
| Ελισάβετ της Καρινθίας, βασίλισσα της Γερμανίας | ||||||||||||||||
| Αικατερίνη της Αυστρίας, κυρία του Κουσύ | ||||||||||||||||
| Αμεδαίος Ε΄ της Σαβοΐας | ||||||||||||||||
| Αικατερίνη της Σαβοΐας | ||||||||||||||||
| Μαρία της Βραβάντης (1280-1340) | ||||||||||||||||
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 p10206.htm#i102057. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2020.
- ↑ Charles Cawley: «Medieval Lands». (Αγγλικά) Medieval Lands.
- 1 2 3 4 5 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage.
- ↑ Shaw, Wm. A. (1971). The Knights of England: A Complete Record from the Earliest Time to the Present Day of the Knights of All the Orders of Chivalry in England, Scotland, and Ireland, and of the Knights Bachelors. 1. Baltimore: Genealogical Publishing Company. σελ. 3.
- ↑ Tuchman, Barbara (1978). A Distant Mirror. New York: Knopf. σελίδες 399.
- ↑ Lutkin 2010, σελ. 138.
- 1 2 Lutkin 2010, σελ. 139.
- ↑ Bradbury 2004, σελ. 31.
- ↑ Cokayne 1926, σελ. 228-229.
- ↑ Glendinning 2013, σελ. 191.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Bradbury, Jim (2004). Medieval Warfare. Routledge.
- Cokayne, George Edward (1926). The Complete Peerage of England, Scotland, Ireland, Great Britain. 6. St. Catherine Press, Limited.
- Glendinning, Miles (2013). The Conservation Movement: A History of Architectural Preservation, Antiquity to Modernity. Routledge.
- Lutkin, Jessica (2010). «Isabella de Coucy, daughter of Edward III: The Exception Who Proves the Rule». Στο: Given-Wilson, επιμ. Fourteenth Century England VI. The Boydell Press.
Περαιτέρω ανάγνωση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- " Coucy–Le Château ." Encyclopædia Britannica 11η έκδοση. Τόμος 7. Cambridge University Press, 1910: σελίδα 307.
- Tuchman Barbara. Ένας μακρινός καθρέφτης: Ο καταστροφικός 14ος αιώνας . Knopf, 1978. ISBN 978-0394400266
