Ανίκιος Ερμογενιανός Ολύβριος
| Ανίκιος Ερμογενιανός Ολύβριος | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Anicia Juliana |
| Τέκνα | Ανίκιος Πρόβος Δημητριάς (κόρη Ανίκιου Ερμογενιανού Ολύβριου)[1] |
| Γονείς | Σέξτος Κλαύδιος Πετρόνιος Πρόβος και Ανικία Φαλτονία Πρόβα |
| Αδέλφια | Ανίκιος Προβίνος |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ρωμαίος συγκλητικός Ύπατος στην αρχαία Ρώμη |
Ο Ανίκιος Ερμογενιανός Ολύβριος, λατιν.: Anicius Hermogenianus Olybrius ( άκμασε το 395–397) ήταν πολιτικός και αριστοκράτης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ολύβριος ήταν γιος του Σέξτου Πετρόνιου Πρόβου, ενός από τους πιο σημαντικούς άνδρες τής εποχής του και υπάτου το 371, και τής συζύγου και εξαδέλφης του Ανικίας Φαλτονίας Πρόβας. Αδέλφια του ήταν ο Ανίκιος Προβίνος και ο Aνίκιος Πετρόνιος Πρόβος. Αδελφή του ήταν η Ανικία Πρόβα.
Ο Ολύβριος μεγάλωσε με τον αδελφό του Προβίνο στη Ρώμη, όπου και γεννήθηκε.[2] Αυτός και ο αδελφός του Ανίκιος Προβίνος μοιράστηκαν την ύπατη διακονία το 395, ενώ και οι δύο ήταν πολύ νέοι.[3] Ο Κλαυδιανός αφιέρωσε το Panegyricus de consulatu Probini et Olybrii στους αδελφούς με αυτή την ευκαιρία. Αν και ανήκαν σε μία παραδοσιακά παγανιστική συγκλητική οικογένεια, ο Ολύβριος και ο Προβίνος ήταν Χριστιανοί.
Ο Aρουσιανός Μέσιος αφιέρωσε το Exemla elocutionem του και στους δύο αδελφούς, και ο Κόιντος Αυρήλιος Σύμμαχος απηύθυνε επιστολή και στους δύο το 397 (Επιστολές, v).
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]ΠNymfεύτηκε την εξαδέλφη του Ανικία Ιουλιανή, στην οποία ο εκκλησιαστικός πατέρας Ιωάννης Χρυσόστομος έγραψε μία επιστολή, και ο εκκλησιαστικός πατέρας Αυγουστίνος επίσκοπος Ιππώνος έγραψε δύο επιστολές. Ο Αυγουστίνος έγραψε επίσης μία πραγματεία με τη μορφή επιστολής για τη χηρεία, η οποία απευθυνόταν στην Ιουλιανή.[4]
Ο Ολύβριος και η Ιουλιανή απέκτησαν:
- έναν γιο, τον Ανίκιο Πρόβο (άκμασε το 424-459), πραίτωρα το 424 και άνδρα εκλαμπρότατο (vir illustris) το 459, που νυμφεύτηκε την Αδελφία, κόρη του Βαλέριου Αδέλφιου, εγγονή του Βαλέριου Αδέλφιου Bάσου (άκμασε το 383-392), vir consularis και consul. Venet. το 383 και το 392, και δισεγγονή του Λεύκιου Βαλέριου Σεπτίμιου Βάσου και της πιθανής συζύγου του Aδελφίας, όπως υποδηλώνουν το επώνυμο (nomina) και το επίθετο (cognomen) τού γιου τους, και:
- μία κόρη, τη Δημητριάδα[5]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ archive
.org ./stream /prosopography-later-roman-empire /PLRE-II _djvu .txt - ↑ Claudian, Panegyricus de consulatu Probini et Olybrii, 143-146.
- ↑ Claudian, 143-67-70.
- ↑ Nunn, Christopher A. (2024). Der Bischof und die Asketinnen. Augustins Korrespondenz mit Frauen [The bishop and the ascetic women. Augustine's correspondence with women]. Jahrbuch für Antike und Christentum, Ergänzungsband Kleine Reihe 18. Münster: Aschendorff, (ISBN 978-3-402-10927-4), pp. 286-337.
- ↑ Anne Kurdok, "Demetrias ancilla dei: Anicia Demetrias and the problem of the missing patron", in Kate Cooper, Julia Hillner, Religion, dynasty and patronage in early Christian Rome, 300-900, Cambridge University Press, 2007, (ISBN 0-521-87641-9), pp. 190-224.
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Arnold Hugh Martin Jones, John Martindale, John Morris, The Prosopography of the Later Roman Empire (PLRE). vol. 1, Cambridge 1971, p. 639.
- Hartmut Leppin, Theodosius der Große. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2003, p. 222.
