Αλ-Αμπάς ιμπν Αχμάντ ιμπν Τουλούν
| Αλ-Αμπας ιμπν Αχμάντ ιμπν Τουλούν | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 9ος αιώνας[1] |
| Θάνατος | 884[2] |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Οικογένεια | |
| Γονείς | Αχμάντ ιμπν Τουλούν |
| Οικογένεια | Κράτος Τουλουνιδών |
Ο αλ-Αμπάς ιμπν Αχμάντ ιμπν Τουλούν ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού ιδρυτή τής δυναστείας των Τουλουνιδών, Αχμάντ ιμπν Τουλούν, και διάδοχος μέχρι την αποτυχημένη προσπάθειά του να σφετεριστεί τον πατέρα του το 879. Μετά από μία αποτυχημένη προσπάθεια να καταλάβει την Ιφρικίγια, φυλακίστηκε στην Αίγυπτο, και εκτελέστηκε λίγο μετά τη διαδοχή τού νεότερου αδελφού του, Χουμαραβαΐ, τον Μάιο του 884.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο αλ-Αμπάς ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού Αχμάντ ιμπν Τουλούν, [3], γιου ενός Τούρκου σκλάβου που κυβερνούσε την Αίγυπτο από το 868. Εκμεταλλευόμενος τις διαφωνίες στο χαλιφάτο των Αββασιδών μεταξύ τού χαλίφη αλ-Μουταμίτ και τού αδελφού του αλ-Μουβαφάκ, ο Αχμάντ Ιμπν Τουλούν σύντομα κατάφερε να εδραιώσει την αυτονομία του από την κυβέρνηση των Αββασιδών και προχώρησε στην επέκταση τού ελέγχου του και στη Συρία. [4] Απορροφημένος με την κατάκτηση τής Συρίας, ο Αχμάντ Ιμπν Τουλούν διόρισε τον αλ-Αμπάς ως αναπληρωτή του στην Αίγυπτο. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, ωστόσο, η συνοδεία του τον έπεισε να προσπαθήσει να καταλάβει την εξουσία. Προειδοποιημένος από τον βεζίρη αλ-Ουασιτί, ο ιμπν Τουλούν επέστρεψε από τη Συρία τον Απρίλιο του 879, και ματαίωσε τις φιλοδοξίες τού γιου του. Παίρνοντας μαζί του το θησαυροφυλάκιο, ο αλ-Αμπάς και οι υποστηρικτές του -καθώς και μία ένοπλη δύναμη περίπου 800 ιππέων και 10.000 μαύρων Αφρικανών πεζών- κατέφυγαν πρώτα στην Αλεξάνδρεια, και στη συνέχεια στη Μπάρκα. Ο ιμπν Τουλούν προσπάθησε να τον πείσει να επιστρέψει, και μάλιστα τού πρόσφερε χάρη, αλλά ο αλ-Αμπάς αρνήθηκε. [3] [5]
Αντ' αυτού, αποφάσισε να καταλάβει την Ιφρικίγια εισβάλλοντας σε αυτήν με τον στρατό του, ενισχυμένο από τοπικές δυνάμεις καθ' οδόν, και εκθρονίζοντας την τοπική δυναστεία των Αγλαβιδών. Για να νομιμοποιήσει την κίνησή του, ο αλ-Αμπάς ισχυρίστηκε ότι είχε διοριστεί κυβερνήτης τής Ιφρικίγια από τον αλ-Μουταμίντ, αλλά ο Αγλαβίδης εμίρης Ιμπραήμ Β' απάντησε στέλνοντας ιππικό για να τον αντιμετωπίσει. [3] [5] Ο αλ-Αμπάς νίκησε τον τοπικό Αγλαβίδη κυβερνήτη, Μουχαμάντ ιμπν Κουρχούμπ, λεηλάτησε την πόλη Λάμπντα, και βάδισε προς την Τρίπολη. Ο Ιμπαδίτης ηγέτης και κυβερνήτης τής Τρίπολης και των Ορέων Ναφούσα, Ιλιάς ιμπν Μανσούρ αλ-Ναφουσί, κινητοποίησε αντίσταση στον εισβολέα. Ο στρατός του, που αριθμούσε 12.000 άνδρες, νίκησε τον αλ-Αμπάς τον χειμώνα του 880/1. [3] [6]
Ο αλ-Αμπάς, με τα απομεινάρια τού στρατού του, διέφυγε ανατολικά, όπου ηττήθηκε και συνελήφθη έξω από την Αλεξάνδρεια από στρατεύματα πιστά στον πατέρα του. Μεταφέρθηκε ως αιχμάλωτος στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα, Φουστάτ, παρήλασε δημόσια καθισμένος σε μουλάρι, και διατάχθηκε να εκτελέσει ή να ακρωτηριάσει τούς πιο εξέχοντες από τούς οπαδούς του, οι οποίοι θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για το ότι τον παρότρυναν σε επανάσταση, βγάζοντάς τους τα μάτια και κόβοντάς τους τα χέρια. Ο ιμπν Τουλούν φέρεται να ήλπιζε, ότι ο γιος του θα μπορούσε να αρνηθεί αυτή την εντολή, και απογοητεύτηκε, όταν ο αλ-Αμπάς συμμορφώθηκε. [3] [7] Κλαίοντας για τη σκληρότητα και την αναξιοπιστία τού αλ-Αμπάς, ο ιμπν Τουλούν διέταξε να τον μαστιγώσουν και να τον φυλακίσουν. Τη θέση του στη διαδοχή ανέλαβε ο νεότερος αδελφός του Χουμαραβαΐ το 882. [7] [8] Όταν ο ιμπν Τουλούν απεβίωσε τον Μάιο του 884, ο Χουμαραβαΐ, απολαμβάνοντας την υποστήριξη των ελίτ των Τουλουνιδών, τον διαδέχθηκε χωρίς προβλήματα, και ο αλ-Αμπάς εκτελέστηκε. [8] [9]
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2018.
- ↑ Ανακτήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2018.
- 1 2 3 4 5 Bearman και άλλοι 2004, σελ. 1.
- ↑ Kennedy 2004.
- 1 2 Bianquis 1998, σελ. 96.
- ↑ Bianquis 1998.
- 1 2 Bianquis 1998, σελ. 97.
- 1 2 Sobernheim 1987, σελ. 973.
- ↑ Bianquis 1998, σελ. 104.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- * Bearman, P. J., επιμ. (2004). «al-ʿAbbās b. Aḥmad b. Ṭūlūn» (στα αγγλικά). The Encyclopaedia of Islam, New Edition, Volume XII: Supplement. Λάιντεν: E. J. Brill, σελ. 1. ISBN 90-04-13974-5. http://referenceworks.brillonline.com/entries/encyclopaedia-of-islam-2/al-abbas-b-ahmad-b-tulun-SIM_8218.
- Bianquis, Thierry (1998). «Autonomous Egypt from Ibn Ṭūlūn to Kāfūr, 868–969». Στο: Petry, Carl F., επιμ. The Cambridge History of Egypt, Volume 1: Islamic Egypt, 640–1517. Cambridge: Cambridge University Press. σελίδες 86–119. ISBN 0-521-47137-0.
- Kennedy, Hugh (2004). The Prophet and the Age of the Caliphates: The Islamic Near East from the 6th to the 11th Century (Second έκδοση). Harlow: Longman. ISBN 978-0-582-40525-7.
- Sobernheim, Moritz (1987). «Khumārawaih». Στο: Houtsma, Martijn Theodoor, επιμ. E.J. Brill's First Encyclopaedia of Islam, 1913–1936, Volume IV: 'Itk–Kwaṭṭa. Leiden: BRILL, σσ. 973. ISBN 90-04-08265-4. https://books.google.com/books?id=7CP7fYghBFQC&pg=PA973.
