Όντο Α΄ του Σαξονικού Όστμαρκ
| Όντο Α΄ του Σαξονικού Όστμαρκ | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 930 (περίπου) |
| Θάνατος | 13 Μαρτίου 993 |
| Τόπος ταφής | Σαξονία-Άνχαλτ |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | ηγεμόνας |
| Οικογένεια | |
| Τέκνα | Hidda von der Lausitz |
| Γονείς | Χριστιανός της Θουριγγίας και Χίντα |
Ο Όντο (ή Χόντο ) Α΄ (επίσης Χουόντο ή Χουότο ), γερμ.: Hodo I. Graf aus dem Nordthüringgau, Markgraf der Mark Lausitz (π. 930 – 13 Μαρτίου 993 [1] ) ήταν μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ της Γερμανίας από το 965 μέχρι το τέλος του.
Ο Όντο Α΄ ήταν, αν τα ονομαστικά στοιχεία είναι σωστά, γιος (ή ίσως ανιψιός) του Χριστιανού (απεβ. 950), ενός Σάξονα κόμη στη Βόρεια Θουριγγία και στο Σβάμπενγκαου της Εστφαλίας. Ο Χριστιανός, πιθανώς απόγονος του Οίκου του Μπίλουνγκ, είχε νυμφευτεί τη Χίντα (απεβ. 970), αδελφή του Γκέρο του Μεγάλου, μαργράβου της τεράστιας marca Geronis στις χώρες που είχαν εγκατασταθεί οι Πολαβοί Σλάβοι. Από το 945 κυβέρνησε επίσης το παρακείμενο γκάου του Ζέριμουντ πέρα από τον ποταμό Ζάαλε.
Το 965, ο μάργραβος Γκέρο απεβίωσε και η μεγάλη του marca Geronis χωρίστηκε σε πέντε μικρότερες μαρκιωνίες. Ο κόμης Τήτμαρ, γνωστός γιος της Χίντα, και ο Όντο Α΄ κληρονόμησαν μεγάλα τμήματα της μαρκιωνίας του: Ο Όντο έλαβε την λεγόμενη Ανατολική μαρκιωνία (marca Orientalis), [2] που εκτεινόταν από το γκάου Ζέριμουντ στα δυτικά, μέχρι τα πιο απομακρυσμένα φυλάκια στον ποταμό Μπουμπρ στα ανατολικά, ενώ ο Τήτμαρ εμφανίστηκε ως μάργραβος του νότιου Μάισεν μετά το 970. Και οι δύο είναι θαμμένοι στο αβαείο του Νίμπουργκ, ένα ίδρυμα του Τήτμαρ και τού αδελφού του, Γκέρο αρχιεπισκόπου της Κολωνίας, γεγονός που επίσης παρέχει ενδείξεις για την πιθανή σχέση τους. Ως νεαρός άνδρας, ο μάργραβος Όντο Α΄ είχε μοιραστεί την κηδεμονία τού γιου τού Όθωνα (αργότερα Όθωνα Β΄) με τον θετό θείο τού αγοριού , Γουλιέλμο αρχιεπίσκοπο του Μάιντς. Ο Γουλιέλμος δίδαξε λογοτεχνία και πολιτισμό· ο μάργραβος Όντο δίδαξε πόλεμο και νομικά έθιμα.
Ο Όντο Α΄ πέρασε τα πρώτα χρόνια της εξουσίας του υποτάσσοντας τις σλαβικές φυλές, που εγκαταστάθηκαν στα ανατολικά μέρη του Σαξονικού Όστμαρκ. Κατείχε δικαιώματα κομητικά στο γκάου του Νίτσιτσι, το οποίο περιλάμβανε τις εκτάσεις μεταξύ των ποταμών Μούλντε, Έλβα και Μαύρου Έλστερ, και εμφανίστηκε με τον τίτλο marchio (μάργραβος) μόνο το 974, αν και είχε στην κατοχή του περαιτέρω περιοχές μαρκιωνιών (επίσημα ως κομητεία) από το 965. Την ίδια χρονιά (974), ο Όντο Α΄ διορίστηκε κόμης στη Σαξονική Βόρεια Θουριγγία, ανταγωνιζόμενος ακόμα τον μάργραβο Τήτμαρ.
Ο Όντο Α΄ είναι κυρίως γνωστός για τις διαμάχες του με τον Πολωνό δούκα Μιέσκο Α΄. Οι Δυτικο-σλάβοι Πολωνοί είχαν ιδρύσει ένα κράτος ανατολικά των σαξονικών μαρκιωνιών, και με στόχο να προωθηθούν στα εδάφη της Πομερανίας βόρεια του ποταμού Βάρτα, είχαν καταλήξει σε συμφωνία με τον εκλιπόντα μάργραβο Γκέρο και τον Όθωνα Α΄ της Γερμανίας: ο δουκικός τίτλος του Μιέσκο Α΄ επικυρώθηκε, και οι Πολωνοί πλήρωναν έναν επαναλαμβανόμενο φόρο υποτέλειας στον βασιλιά, τον οποίο εισέπραττε ο μάργραβος Όντο Α΄.
Ο μεσαιωνικός χρονικογράφος Τήτμαρ του Μέρσεμπουργκ, προφανώς με μεγάλη χαρά, αναφέρει ότι η φήμη του Όντο Α΄ με τον Μιέσκο Α΄ ήταν τέτοια που ο δούκας της Πολωνίας «δεν θα τολμούσε φορώντας το γούνινο παλτό του να μπει σε ένα σπίτι, όπου γνώριζε ότι βρισκόταν ο μάργραβος, ή να παραμείνει καθιστός όταν ο μαργράβος σηκωνόταν όρθιος». [3]
Όταν το 972 οι Πολωνοί βάδισαν ξανά για το εμπορικό κέντρο της Βαλτικής, το Βόλιν, ήρθαν σε ανοιχτή σύγκρουση με τον Όντο Α΄. Ο μάργραβος, σκοπεύοντας να αναγκάσει τον Μιέσκο να πληρώσει φόρο υποτέλειας για την Πομερανική περιοχή μεταξύ των ποταμών Όντερ και Βάρτα, εισέβαλε στην περιοχή. Ο ηλικιωμένος βασιλιάς Όθων, έχοντας αρραβωνιάσει τον γιο του Όθωνα Β΄ με την πριγκίπισσα Θεοφανώ στη μακρινή Ρώμη, διέταξε να σταματήσουν, μέχρι να μπορέσει ο ίδιος να επιλύσει τη διαφορά τους. [3]
Ωστόσο, ο Όντο Α΄ επιτέθηκε στις δυνάμεις του Μιέσκο Α΄, και ηττήθηκε στις 24 Ιουνίου στη μάχη της Κεντύνια. [4] Οι εμπόλεμοι συμφιλιώθηκαν στη βασιλική Δίαιτα στο Κβέντλινμπουργκ έναν χρόνο αργότερα.
Το 983 ο Όντο Α΄ συμμετείχε στις προσπάθειες καταστολής της Μεγάλης Σλαβικής Εξέγερσης των φυλών των Πολαβίων Λουσικών, αλλά δεν μπόρεσε να αποτρέψει την απώλεια τού Σαξονικού Νόρντμαρκ. Επίσης, απέτυχε να διαδεχθεί τον Τήτμαρ στο μαργραβάτο του Μάισεν το 979.
Ο Όντο Α΄ άφησε πίσω του έναν γιο, τον Ζήγκφρηντ (απεβ. το 1030), ο οποίος έγινε μοναχός στο Νήμπουργκ, αλλά έφυγε από το μοναστήρι μετά το τέλος τού πατέρα του, για να διεκδικήσει την κληρονομιά του. Ωστόσο δεν κατάφερε να επικρατήσει έναντι τού γιου τού Τήτμαρ Β΄, Γκέρο Β΄, ο οποίος έγινε μάργραβος του Σαξονικού Όστμαρκ το 993. Ο Ζήγκφρηντ εμφανίστηκε ξανά ως κόμης από το 1015, όταν διεκδίκησε το Σαξονικό Όστμαρκ από τον γιο τού Γκέρο, Τήτμαρ Δ΄, και συμμάχησε με τον Μιέσκο Β΄ δούκα της Πολωνίας στον Γερμανο-Πολωνικό Πόλεμο. Ο Τήτμαρ Δ΄ επικράτησε με την υποστήριξη του βασιλιά Ερρίκου Β΄, αλλά έχασε τα ανατολικά τμήματα της μαρκιωνίας του από τον Μιέσκο Β΄ με την ειρήνη του Μπάουτσεν του 1018.
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Flathe, Heinrich Theodor (1880). Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 12: Hodo I. Leipzig: Duncker & Humblot. σελ. 541.
- ↑ Reuter (1991)
- 1 2 Reuter (1991)
- ↑ Thompson (1928)
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Reuter, Timothy (1991). Germany in the Early Middle Ages 800–1056. New York: Longman.
- Thompson, James Westfall (1928). Feudal Germany. II. New York: Frederick Ungar Publishing Co.
