Πρόεδρος της Δομινικανής Δημοκρατίας
| Πρόεδρος της Δομινικανής Δημοκρατίας Presidente de la República Dominicana | |
|---|---|
 | |
| Εκτελεστικός κλάδος της Κυβέρνησης της Δομινικανής Δημοκρατίας | |
| Προσφώνηση | Η Αυτού/Αυτής Εξοχότης κ./κα Συνταγματικός Πρόεδρος της Δημοκρατίας (Excelentísimo/a Señor/a Presidente/a Constitucional de la República) (επίσημη)
|
| Κατοικία | Εθνικό Παλάτι (κυβερνητικό γραφείο) Προεδρική Κατοικία (επίσημη κατοικία στο Σαντιάγο δε λος Καμπαγιέρος) |
| Έδρα | Σάντο Ντομίνγκο, Εθνική Περιφέρεια |
| Διορισμός από | Εκλογή με καθολική ψηφοφορία |
| Διάρκεια θητείας | Τέσσερα έτη, ανανεώσιμη μία φορά διαδοχικά |
| Αρχικός κάτοχος | Πέδρο Σαντάνα |
| Δημιουργία | 14 Νοεμβρίου 1844 |
| Αναπληρωτής | Αντιπρόεδρος της Δομινικανής Δημοκρατίας |
| Μισθός | 450.000 RD$ [2] (μηνιαίως) |
| Ιστοσελίδα | presidencia.gob.do |
Ο Πρόεδρος της Δομινικανής Δημοκρατίας (ισπανικά: Presidente de la República Dominicana) είναι ταυτόχρονα ο αρχηγός κράτους και ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Δομινικανής Δημοκρατίας. Το προεδρικό σύστημα καθιερώθηκε το 1844, μετά την ανακήρυξη της δημοκρατίας κατά τη διάρκεια του Πολέμου Ανεξαρτησίας της Δομινικανής Δημοκρατίας. Η επίσημη κατοικία του είναι το Εθνικό Παλάτι.
Το άρθρο CXXVIII του συντάγματος εντέλλεται τον πρόεδρο για την «πιστή εκτέλεση του Δομινικανού Νόμου» και του απονέμει τον βαθμό του αρχιστρατήγου των Ενόπλων Δυνάμεων, της Εθνικής Αστυνομίας και όλων των δυνάμεων κρατικής ασφάλειας. Έχει την εξουσία να διορίζει υπουργούς, να απονέμει χάρη, να επιβάλλει μορατόριουμ και έχει το καθήκον να διασφαλίζει την εθνική ασφάλεια και την είσπραξη και πιστή επένδυση των εθνικών εσόδων. Το σύνταγμα τον ορίζει επίσης ως επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής του κράτους και του παρέχει την εξουσία να διορίζει διπλωματικούς εκπροσώπους κατόπιν σύστασης και έγκρισης της Γερουσίας της Δομινικανής Δημοκρατίας. Το σύνταγμα της Δομινικανής Δημοκρατίας δημοσιεύθηκε το 1801.
Ο πρόεδρος εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία για θητεία τεσσάρων ετών. Από το Σύνταγμα της Δομινικανής Δημοκρατίας του 1966, στην τροποποίηση του 2015, κανένα πρόσωπο δεν μπορεί να εκλεγεί στο αξίωμα του προέδρου περισσότερες από δύο φορές. Σε περίπτωση θανάτου, παύσης ή παραίτησης ενός προέδρου, ο αντιπρόεδρος της Δομινικανής Δημοκρατίας αναλαμβάνει την προεδρία. Σε απουσία και των δύο, η εκτελεστική εξουσία μπορεί να οργανώσει μια προσωρινή κυβέρνηση ή να μεταβιβάσει τον έλεγχο της κυβέρνησης στη νομοθετική εξουσία.
Συνολικά 54 άτομα έχουν αναλάβει το αξίωμα. Ο πρώτος πρόεδρος ήταν ο Πέδρο Σαντάνα, ο οποίος ορκίστηκε στις 14 Νοεμβρίου 1844 με απόφαση της Κεντρικής Κυβερνητικής Χούντας. Ο σημερινός πρόεδρος της Δομινικανής Δημοκρατίας είναι ο Λουίς Αμπιναδέρ του Σύγχρονου Επαναστατικού Κόμματος, ο οποίος κέρδισε τις γενικές εκλογές της Δομινικανής Δημοκρατίας του 2020 και ανέλαβε καθήκοντα στις 16 Αυγούστου 2020 από τον Ντανίλο Μεδίνα. Επανεκλέχθηκε για δεύτερη θητεία στις γενικές εκλογές της Δομινικανής Δημοκρατίας του 2024.
Ξεκινώντας από την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, η δομινικανή προεδρία έχει αναλάβει έναν πιο συμμετοχικό ρόλο σε παγκόσμιο επίπεδο, ενισχύοντας τους διπλωματικούς δεσμούς σε όλο τον κόσμο και λειτουργώντας ως μεσολαβητής σε συγκρούσεις τόσο κοντινές όσο το Πραξικόπημα της Ονδούρας το 2009 και τόσο μακρινές όσο η Αραβοϊσραηλινή σύγκρουση.[3]
Προέλευση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η προέλευση της προεδρίας της Δομινικανής Δημοκρατίας ανάγεται στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, όταν η Κεντρική Κυβερνητική Χούντα (JCG) αποτέλεσε την πρώτη μορφή κυβέρνησης που είχε η χώρα σε συνθήκες ανεξάρτητης και δημοκρατικής διαβίωσης.
Οι κύριες δραστηριότητες, σε μια τόσο ταραχώδη στιγμή, ήταν η καθοδήγηση του πολέμου ενάντια στην εισβολή των Αϊτινών, καθώς από αυτό εξαρτιόταν η επιβίωση του νεοσύστατου κράτους, και η εφαρμογή έκτακτων μέτρων προσωρινού χαρακτήρα προκειμένου να τεθεί σε λειτουργία ο κυβερνητικός μηχανισμός, η είσπραξη φόρων, η ενημέρωση των ξένων δυνάμεων για την ύπαρξη του νέου κράτους και η επέκταση της κυριαρχίας του στο νεοαπελευθερωθέν έδαφος. Στην αρχή, η J.C.G. έπρεπε να διατηρήσει σε ισχύ τους αϊτινούς νόμους για ένα διάστημα, καθώς διαφορετικά τα δικαστήρια, η είσπραξη φόρων, οι δήμοι, τα τελωνεία και άλλοι απαραίτητοι οργανισμοί για την ομαλή πορεία της θεσμικής ζωής κάθε κοινωνίας δεν θα λειτουργούσαν. Η J.C.G. κυβέρνησε τη χώρα για μια περίοδο οκτώ μηνών.
Τον Ιούλιο του 1844 ο στρατηγός Πέδρο Σαντάνα, έπειτα από μια σειρά διαδοχικών νικών στο νότιο τμήμα της χώρας, εμφανίστηκε με τον στρατό του στο Σάντο Ντομίνγκο και ανακηρύχθηκε Πρόεδρος της Κεντρικής Κυβερνητικής Χούντας.[4] Τον επόμενο μήνα, ο Σαντάνα έστειλε τους Πατέρες του Έθνους στην εξορία. Στις 14 Νοεμβρίου του ίδιου έτους ανέλαβε καθήκοντα ως ο πρώτος συνταγματικός πρόεδρος της Δομινικανής Δημοκρατίας.
Συνταγματικός ρόλος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα].svg)
Το Σύνταγμα της Δομινικανής Δημοκρατίας, το οποίο τροποποιήθηκε πιο πρόσφατα το 2015, καθορίζει τις απαιτήσεις, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του προέδρου της δημοκρατίας.
Το αξίωμα μπορεί να κατέχεται για έως και δύο διαδοχικές τετραετείς θητείες.[5] Άτομα που έχουν ολοκληρώσει τις προεδρίες τους δεν μπορούν να θέσουν ξανά υποψηφιότητα για πρόεδρο.[5] Η αλλαγή της διοίκησης πραγματοποιείται κάθε τέσσερα χρόνια, στις 16 Αυγούστου, που είναι η ημέρα της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας, μια εθνική εορτή.
Πριν από το 2015, ο πρόεδρος περιοριζόταν σε μία διαδοχική θητεία, αλλά μπορούσε να θέσει ξανά υποψηφιότητα για το αξίωμα έπειτα από τουλάχιστον μία επόμενη θητεία.
Καθήκοντα και εξουσίες του προέδρου της Δομινικανής Δημοκρατίας
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Τα καθήκοντα και οι εξουσίες του προέδρου της Δομινικανής Δημοκρατίας περιέχονται στον τίτλο τέταρτο, κεφάλαιο Ι, ενότητα ΙΙ του Συντάγματος της Δομινικανής Δημοκρατίας παρέχοντας τα ακόλουθα δικαιώματα και υποχρεώσεις:
Υπό την ιδιότητά του ως αρχηγού κράτους του αναλογεί:
Να προεδρεύει σε επίσημες τελετές του έθνους.
Να θεσπίζει και να δημοσιεύει νόμους και ψηφίσματα του Εθνικού Κογκρέσου και να μεριμνά για την πιστή εκτέλεσή τους. Να εκδίδει διατάγματα, κανονισμούς και οδηγίες όταν είναι απαραίτητο.
Να διορίζει ή να παύει μέλη των στρατιωτικών και αστυνομικών δικαιοδοσιών.
Να συνάπτει και να υπογράφει διεθνείς συνθήκες ή συμβάσεις και να τις υποβάλλει προς έγκριση στο Εθνικό Κογκρέσο, χωρίς την οποία δεν έχουν ισχύ ούτε δεσμεύουν τη Δημοκρατία.
Να διοικεί, σύμφωνα με το Νόμο όσον αφορά τις ένοπλες δυνάμεις και την Εθνική αστυνομία, τις οποίες διευθύνει ο ίδιος ή μέσω του Υπουργείου διατηρώντας πάντα την Ανώτατη διοίκηση. Να καθορίζει τη δύναμη αυτών και να τις διαθέτει για το δημόσιο συμφέρον.
Να λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα για την παροχή και διασφάλιση της αυτοάμυνας του έθνους σε περίπτωση τρέχουσας ή επικείμενης ένοπλης επίθεσης από ξένο έθνος ή εξωτερικές δυνάμεις, οφείλοντας να ενημερώνει το Εθνικό Κογκρέσο για τις ρυθμίσεις και να ζητά κήρυξη κατάστασης άμυνας εάν είναι απαραίτητο.
Να κηρύσσει, εάν δεν συνεδριάζει το Εθνικό Κογκρέσο, τις καταστάσεις εξαίρεσης σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 262 έως 266 του Συντάγματος.
Να υιοθετεί προσωρινά μέτρα αστυνόμευσης και ασφάλειας απαραίτητα σε περίπτωση παραβίασης των διατάξεων του άρθρου 62, ενότητα 6 του Συντάγματος, που διαταράσσουν ή απειλούν την έννομη τάξη, την κρατική ασφάλεια, την ομαλή λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών ή τον δημόσιο σκοπό, ή εμποδίζουν την ανάπτυξη οικονομικών δραστηριοτήτων και δεν αποτελούν τα γεγονότα των άρθρων 262 έως 266 του Συντάγματος.
Να διαθέτει, σύμφωνα με το νόμο, τα πάντα σχετικά με τις εναέριες, θαλάσσιες, ποτάμιες, χερσαίες ζώνες, τη στρατιωτική και αστυνομική εθνική ασφάλεια, με τις προηγούμενες μελέτες που διεξάγονται από τα υπουργεία και τις διοικητικές εξαρτήσεις.
Να απονέμει χάρη στις 27 Φεβρουαρίου, 16 Αυγούστου και 23 Δεκεμβρίου κάθε έτους, σύμφωνα με το νόμο και τις διεθνείς συμβάσεις.
Να διατάσσει τη σύλληψη ή απέλαση, βάσει του νόμου, αλλοδαπών των οποίων οι δραστηριότητες είναι ή θα μπορούσαν να είναι επιβλαβείς για τη δημόσια τάξη ή την εθνική ασφάλεια.
Να απαγορεύει, όταν εξυπηρετείται το δημόσιο συμφέρον, την είσοδο αλλοδαπών στη χώρα. Υπό την ιδιότητά του ως επικεφαλής της κυβέρνησης έχει την εξουσία:
Να διορίζει υπουργούς και υφυπουργούς και άλλους δημόσιους υπαλλήλους που κατέχουν θέσεις ελεύθερου διορισμού ή των οποίων ο ορισμός δεν αποδίδεται σε κανένα άλλο όργανο του κράτους αναγνωρισμένο από αυτό το Σύνταγμα ή από τους νόμους, και να αποδέχεται τις παραιτήσεις τους ή να τους παύει.
Να ορίζει τους επικεφαλής αυτόνομων και αποκεντρωμένων οργάνων και οργανισμών του κράτους και να αποδέχεται τις παραιτήσεις τους ή να τους παύει, σύμφωνα με το νόμο.
Να αλλάζει τον τόπο της επίσημης κατοικίας όταν το κρίνει απαραίτητο.
Να συνάπτει συμβάσεις, υποβάλλοντάς τις στην έγκριση του Εθνικού Κογκρέσου όταν περιέχουν διατάξεις που αφορούν τα εθνικά έσοδα, την πώληση κρατικών περιουσιακών στοιχείων, τη σύναψη δανείων ή όταν προβλέπουν φορολογικές απαλλαγές γενικά, σύμφωνα με το Σύνταγμα. Το ποσό για τέτοιες συμβάσεις και απαλλαγές που μπορεί να υπογραφεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας χωρίς κοινοβουλευτική έγκριση, θα είναι έως διακόσιοι κατώτατοι μισθοί του δημόσιου τομέα.
Να διασφαλίζει την καλή είσπραξη και πιστή επένδυση των εθνικών εσόδων.
Να καταθέτει στο Εθνικό Κογκρέσο, κατά την έναρξη της πρώτης τακτικής νομοθετικής συνόδου στις 27 Φεβρουαρίου κάθε έτους, τις εκθέσεις των υπουργείων και τον απολογισμό της διοίκησης του προηγούμενου έτους.
Να υποβάλλει στο Εθνικό Κογκρέσο, το αργότερο μέχρι την 1η Οκτωβρίου κάθε έτους, το νομοσχέδιο του γενικού προϋπολογισμού του κράτους για το επόμενο έτος.
Ως αρχηγός κράτους και κυβέρνησης του αναλογεί:
Να ορίζει, με την έγκριση της Σελήνης της Δημοκρατίας, διαπιστευμένους πρεσβευτές στο εξωτερικό και τους επικεφαλής μόνιμων αποστολών σε διεθνείς οργανισμούς, και να διορίζει τα άλλα μέλη του Διπλωματικού Σώματος, σύμφωνα με το νόμο περί εξωτερικής υπηρεσίας, να αποδέχεται τις παραιτήσεις τους και να τους παύει.
Να διευθύνει τις διπλωματικές διαπραγματεύσεις και να δέχεται τους ξένους αρχηγούς κρατών και τους εκπροσώπους τους.
Να παρέχει ή όχι άδεια σε Δομινικανούς πολίτες ώστε να μπορούν να ασκούν καθήκοντα ή δημόσιες λειτουργίες μιας κυβέρνησης ή διεθνών οργανισμών σε δομινικανό έδαφος, και ώστε να μπορούν να αποδέχονται και να χρησιμοποιούν παράσημα και τίτλους που απονέμονται από ξένες κυβερνήσεις.
Να επιτρέπει ή όχι στους δήμους να πωλούν ακίνητα, να εγκρίνει ή όχι συμβάσεις που συνάπτουν όταν αποτελούν εγγύηση δημοτικών ακινήτων ή εσόδων.
Άλλες εξουσίες βάσει του Συντάγματος και των νόμων.
Απαιτήσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Δομινικανής Δημοκρατίας του 1966, στην τροποποίησή του το έτος 2015 από το Κογκρέσο, ο Πρόεδρος:
Πρέπει να είναι Δομινικανός από τη γέννηση ή την καταγωγή.
Να έχει συμπληρώσει την ηλικία των 30 ετών.
Να βρίσκεται σε πλήρη άσκηση των αστικών και πολιτικών του δικαιωμάτων.
Να μην είναι εν ενεργεία σε στρατιωτική ή αστυνομική υπηρεσία για τουλάχιστον τρία χρόνια πριν από την εκλογή.
Συντάγματα μέχρι τον Τρουχίγιο
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το πρώτο δομινικανό σύνταγμα δημοσιεύθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1844, αμέσως μετά την ανεξαρτησία του έθνους από την Αϊτή. Ήταν ένα φιλελεύθερο έγγραφο με πολλά γνώριμα στοιχεία — διαχωρισμό των εξουσιών, ελέγχους και ισορροπίες, και μια μακρά λίστα βασικών δικαιωμάτων. Ωστόσο, μια αυταρχική κυβέρνηση αντικατέστησε τη φιλελεύθερη, δημοκρατική κυβέρνηση της χώρας κατά το πρώτο έτος. Το νέο καθεστώς προχώρησε στη σύνταξη του δικού του συντάγματος. Αυτό το δεύτερο σύνταγμα ενίσχυσε σημαντικά την εκτελεστική εξουσία, εξασθένησε τη νομοθετική και τη δικαστική εξουσία και έδωσε στον πρόεδρο εκτεταμένες έκτακτες εξουσίες, συμπεριλαμβανομένης της εξουσίας να αναστέλλει βασικά δικαιώματα και να κυβερνά με διατάγματα. Έκτοτε, η διακυβέρνηση της χώρας συχνά εναλλασσόταν μεταξύ φιλελεύθερων και αυταρχικών συνταγματικών συστημάτων.[6]
Ακόμα και ο δικτάτορας Ραφαέλ Τρουχίγιο φρόντιζε πάντα να λειτουργεί υπό το μανδύα του συνταγματισμού. Υπό τον Τρουχίγιο, ωστόσο, το νομοθετικό σώμα ήταν απλώς μια σφραγίδα έγκρισης· τα δικαστήρια δεν ήταν ανεξάρτητα· και τα βασικά δικαιώματα σχεδόν έπαψαν να υπάρχουν. Κυβέρνησε ως τύραννος, αδέσμευτος από συνταγματικούς περιορισμούς.[6]
Συντάγματα μετά τον Τρουχίγιο
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μετά τον θάνατο του Τρουχίγιο το 1961, το σύνταγμα τροποποιήθηκε για να προβλέψει νέες εκλογές και να επιτρέψει τη μεταβίβαση της εξουσίας σε ένα προσωρινό Συμβούλιο του Κράτους. Αν και δημοσιεύθηκε ως νέο έγγραφο, το σύνταγμα του 1962 ήταν στην πραγματικότητα μια συνέχεια του συντάγματος του Τρουχίγιο, και ως εκ τούτου ήταν αντιδημοφιλές.[6]
Το 1964 η ελεύθερα εκλεγμένη, σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Χουάν Μπος συνέταξε ένα νέο και πολύ πιο φιλελεύθερο σύνταγμα. Αυτό διαχώρισε την εκκλησία από το κράτος, έθεσε αυστηρά όρια στις πολιτικές δραστηριότητες των ενόπλων δυνάμεων, καθιέρωσε ένα ευρύ φάσμα πολιτικών ελευθεριών και περιόρισε τα δικαιώματα ιδιοκτησίας σε σχέση με τα ατομικά δικαιώματα. Αυτές οι διατάξεις τρόμαξαν τα πιο συντηρητικά στοιχεία της δομινικανής κοινωνίας, τα οποία συνασπίστηκαν για να ανατρέψουν τον Μπος και το σύνταγμά του τον Σεπτέμβριο του 1963. Στη συνέχεια, αποκαταστάθηκε το πιο συντηρητικό σύνταγμα του 1962. Στο όνομα του συνταγματισμού, ο Μπος και οι οπαδοί του ξεκίνησαν μια επανάσταση το 1965, στόχος της οποίας ήταν η αποκατάσταση του φιλελεύθερου συντάγματος του 1963.[6]
Σε μεγάλο βαθμό ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής επέμβασης των Ηνωμένων Πολιτειών τον Απρίλιο του 1965, ο εμφύλιος πόλεμος είχε καταλαγιάσει μέχρι το 1966. Με τον Χοακίν Μπαλαγκέρ και το κόμμα του στον έλεγχο, οι Δομινικανοί έγραψαν ακόμα ένα σύνταγμα. Αυτό είχε σκοπό να αποτρέψει τις συγκρούσεις και την πόλωση του παρελθόντος συνδυάζοντας χαρακτηριστικά τόσο από τη φιλελεύθερη όσο και από τη συντηρητική παράδοση. Το Σύνταγμα του 1966 ενσωμάτωσε μια μακρά λίστα βασικών δικαιωμάτων και προέβλεπε ένα ενισχυμένο νομοθετικό σώμα· ωστόσο, έδωσε επίσης εκτεταμένες εξουσίες στην εκτελεστική εξουσία, συμπεριλαμβανομένων έκτακτων εξουσιών. Με αυτόν τον τρόπο, η χώρα προσπάθησε να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των δημοκρατικών και των αυταρχικών συνταγμάτων της, συμβιβάζοντας τις διαφορές τους.[6]
Μεταγενέστερα συντάγματα θεσπίστηκαν το 1994 και το 2002.
Κάτοχοι του αξιώματος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Τελευταία εκλογή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κατάλογος προέδρων της Δομινικανής Δημοκρατίας
Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Heads of State, Heads of Government & Ministers for Foreign Affairs». Protocol and Liaison Service. Ηνωμένα Έθνη. H παράμετρος
|url=είναι κενή ή απουσιάζει (βοήθεια) - ↑ «EL CONGRESO NACIONAL: En Nombre de la República. Ley No. 105-13». 8 Αυγούστου 2013. H παράμετρος
|url=είναι κενή ή απουσιάζει (βοήθεια) - ↑ Valdez, Annia (2 Ιουλίου 2011). «Viajes históricos de Leonel». Listin Diario (στα Ισπανικά).
Η παράμετρος |access-date=χρειάζεται|url=(βοήθεια) - ↑ [ Los Dirigentes de la primera República]
- 1 2 «Dominican Republic's Constitution of 2015» (στα Αγγλικά). H παράμετρος
|url=είναι κενή ή απουσιάζει (βοήθεια) - 1 2 3 4 5 Πρότυπο:Csref
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Πρόεδρος της Δομινικανής Δημοκρατίας στο Wikimedia Commons
