Παπαδιόκαμπος Λασιθίου
Συντεταγμένες: 35°13′31.080″N 26°2′20.400″E / 35.22530000°N 26.03900000°E
| Παπαδιόκαμπος | |
|---|---|
| Διοίκηση | |
| Χώρα | Ελλάδα[1] |
| Αποκεντρωμένη Διοίκηση | Κρήτης |
| Περιφέρεια | Κρήτης |
| Περιφερειακή Ενότητα | Λασιθίου |
| Δήμος | Σητείας |
| Δημοτική Ενότητα | Σητείας |
| Γεωγραφία | |
| Νομός | Λασιθίου |
| Υψόμετρο | 15 |
| Πληθυσμός | |
| Μόνιμος | 12 |
| Έτος απογραφής | 2021 |
| Πληροφορίες | |
| Ταχ. κώδικας | 723 00 |
Ο Παπαδιόκαμπος είναι πολύ μικρός οικισμός της Κρήτης στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου και τον Δήμο Σητείας ο οποίος απογράφεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991[2]
Γεωγραφικά στοιχεία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Παπαδιόκαμπος βρίσκεται στα παράλια του Βόρειου Κρητικού Πελάγους και τον ομώνυμο κόλπο, σε υψόμετρο 15 μέτρων ενώ απέχει περίπου 12 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από την Σητεία (έδρα του δήμου). Η ακτή του έχει μεγάλες πέτρες και βραχώδη βυθό και είναι προορισμός για τους windsurfers για εξ' αιτίας του δυνατού αέρα και των μεγάλων κυμάτων. Βόρεια του οικισμού σχηματίζεται μικρό λιμανάκι με βότσαλα (ο Βαρκότοπος) όπου μπορεί κάποιος να κολυμπήσει ευκολότερα ενώ στο βορειότερο άκρο είναι το εκκλησάκι της Αναλήψεως.[3]
Μαζί με τη Σκοπή, τον Ξερόκαμπο, την Παναγία Φανερωμένη και τον Σαραντάπηχο αποτελούν την Κοινότητα Σκοπής της Δημοτικής Ενότητας Σητείας και σύμφωνα με την απογραφή 2021 απογράφησαν 12 κάτοικοι[4] ενώ με αυτήν του 2011 ήταν 55[5].
Αρχαιολογία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στη θέση Λινάρες, κοντά στον ναό του Αγίου Ιωάννη, έχουν βρεθεί κατάλοιπα πρώιμου μινωικού οικισμού και οικιακού τάφου. Σημαντικότερα οικιστικά κατάλοιπα κατά μήκος των ακτών, σε μήκος 300 μέτρων, χρονολογούνται από τους μεσομινωικούς-πρωτοανακτορικούς χρόνους (ΜΜΙΙ) και συμπίπτουν χρονικά με τη πρώτη φάση κατασκευής του κοντινού ανακτόρου Πετρά. Τα αρχαιολογικά ευρήματα υποδεικνύουν την καλλιέργεια σταφυλιών, σιτηρών και οσπρίων, καθώς και την παραγωγή πορφύρας. Επίσης έχουν βρεθεί πολλά αγγεία, κάποια εισηγμένα από την περιοχή του Μιραμπέλλου και άλλες περιοχές της ανατολικής Κρήτης.[6]
Ο οικισμός αυτός φαίνεται ότι καταστράφηκε κατά το τέλος των μεσομινωικών χρόνων και ξανακτίστηκε στη νεοανακτορική περίοδο (ΥΜΙΒ), αλλά εγκαταλείφθηκε προς το τέλος της εποχής του Χαλκού, με εξαίρεση μια ταφή στην οικία Β1 από την ΥΜΙΙΙ. Τα οικιστικά κατάλοιπα που έχουν βρεθεί από την υστερομινωική περίοδο ΥΜΙΒ υποδεικνύουν ότι τα σπίτια ήταν αραιά και περιβάλλονταν από αναβαθμίδες και κήπους, σε αντίθεση με άλλους μινωικούς οικισμούς της ανατολικής Κρήτης, όπως ο Ρουσόλακκος και η Γουρνιά, που είναι πιο πυκνοδομημένοι. Οι οικίες Α.1 και Β.1 ήταν διώροφες και κτισμένες με ασβεστόλιθο. Η οικία Α.1 αποτελείται από δύο ομάδες τριών δωματίων εκατέρωθεν κλιμακοστασίου. Φαίνεται να λειτουργούσαν σαν αποθήκες τροφίμων και κουζίνα, όπου βρέθηκαν πολλά όστρακα θαλασσινών.[6]
Η οικία Β.1 είναι μεγαλύτερη και οι υπάρχουν ενδείξεις ότι σε αυτήν στεγαζόταν βιοτεχνία παραγωγής υφασμάτων, κρασιού και μεταλλικών αντικειμένων. Διαθέτει ένα μεγάλο δωμάτιο με κεντρικό πιλώνα, με τετράγωνες πλάκες οι οποίες δεν είναι γνωστό τι λειτουργία εξυπηρετούσαν, και κλιμακοστάσιο που χωρίζει την οικία σε δύο πτέρυγες με συνολικά 12 δωμάτια. Λόγω της θέσης δίπλα στην παραλία, τμήμα της έχει διαβρωθεί από τη θάλασσα.[7] Τα αγγεία αυτής της περιόδου φαίνεται ότι προέρχονται από άλλες περιοχές, όπως το Παλαίκαστρο. Τα πέτρινα σκεύη είναι λιγοστά.[6]
Ένα μινωικό ιερό έχει βρεθεί δυτικά της χερσονήσου του Τράχηλα, όπου έχουν βρεθεί βότσαλα, κύπελλα, μαγειρικά σκεύη και ειδώλια.[6]
Οι ανασκαφές στον Παπαδιόκαμπο ξεκίνησαν το 2004 και πρώτη αποκαλύφθηκε η οικία Α.1, ενώ το 2010 ολοκληρώθηκε η ανασκαφή στην οικία Β.1.[7]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ (Ελληνικά) Βάση δεδομένων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής.
- ↑ «Παπαδιόκαμπος». Διοικητικές μεταβολές των ΟΤΑ. Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2026.
- ↑ «Ταξιδιωτικός Οδηγός Κρήτης - Παραλία Παπαδιόκαμπος». www.cretanbeaches.com. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2026.
- ↑ «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού απογραφής 2021». σελ. 22029 (σελ. 447 του pdf).
- ↑ «ΦΕΚ αποτελεσμάτων ΜΟΝΙΜΟΥ πληθυσμού», σελ. 10881 (σελ. 407 του pdf)
- 1 2 3 4 Σοφιανού, Χρύσα· Brogan, Thomas M. «Papadiokampos and the Siteia Bay in the second millennium BC: exploring patterns of regional hierarchy and exchange in eastern Crete». Petras, Siteia – 25 years of excavations and studies. Αθήνα: The Danish Institute at Athens. σελ. 327-340. ISBN 978-87-7124-053-5.
- 1 2 Σοφιανού, Χρύσα· Brogan, Thomas M. (2012). «ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΠΑΠΑΔΙΟΚΑΜΠΟΥ 2009-2010: Η ΟΙΚΙΑ Β.1». Αρχαιολογικό έργο Κρήτης 2 : πρακτικά της 2ης συνάντησης, Ρέθυμνο, 26-28 Νοεμβρίου 2010. Ρέθυμνο: Εκδόσεις Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Κρήτης. σελ. 70-76. ISBN 9789609430074.
