close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Λεύκιος Κορνήλιος Κίννας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Λεύκιος Κορνήλιος Κίννας
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα		Lucius Cornelius Cinna (Λατινικά)
Γέννηση135 π.Χ.
Αρχαία Ρώμη
Θάνατος84 π.Χ.[1]
Ανκόνα
Αιτία θανάτουεγκεφαλικό επεισόδιο
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια
Χώρα πολιτογράφησηςΑρχαία Ρώμη
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΛατινικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
στρατιωτικός
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημαpopulares
Οικογένεια
ΣύζυγοςAnnia[2][3]
ΤέκναLucius Cornelius Cinna
Κορνηλία η Πρεσβύτερη
Κορνηλία[2][4]
Cornelius Cinna
ΓονείςΛεύκιος Κορνήλιος Κίννας (ύπατος το 127 π.Χ.)[2][5]
ΟικογένειαCornelii Cinnae
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΡωμαίος συγκλητικός (άγνωστη τιμή)[6]
Ύπατος στην αρχαία Ρώμη (87 π.Χ.–84 π.Χ.)[6]
δεδομένα

Ο Λεύκιος Κορνήλιος Κίννας (πριν το 130 π.Χ. - 84 π.Χ.) διήρκησε 4 φορές Ύπατος στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Με την σύγκρουση του με τον διάσημο Σύλλα προχώρησε σε προέλαση στην Ρώμη και εξελέγη Πρόξενος (87 π.Χ.), ξεκίνησε σκληρή σύγκρουση με τον συν-πρόξενο του Γνάιο Οκτάβιο στην οποία βγήκε νικητής. Ο Κίννας και ο σύμμαχος του Γάιος Μάριος ξεκίνησαν τις εκκαθαρίσεις με την σφαγή μεγάλου αριθμού πολιτικών τους αντιπάλων. Οι δύο άντρες εξελέγησαν Ύπατοι, ο Γάιος Μάριος πέθανε αμέσως μετά ενώ ο Κίννας παρέμεινε στην εξουσία του Υπάτου για τρία χρόνια. Ο Κίννας αρκέστηκε στην διανομή της Υπατικής εξουσίας στην οικογένεια και τους συμμάχους του, η διακυβέρνηση του έφερε ένα "κρίσιμο προηγούμενο" στους μεταγενέστερους άνδρες της Δημοκρατίας.[7] Ο Σύλλας επέστρεψε στην Ρώμη με την λήξη του Α΄ Μιθριδατικού Πολέμου έτοιμος για πόλεμο με τον Κίννα μέχρι τελικής πτώσεως. Ο Κίννας δολοφονήθηκε τελικά από τα ίδια τα στρατεύματα του που επαναστάτησαν εναντίον του την εποχή που ο στόλος του διέσχιζε την Αδριατική Θάλασσα στην περιοχή της Ανκόνας (84 π.Χ.).

Πρώτα χρόνια

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λεύκιος Κορνήλιος Κίννας γεννήθηκε λίγο πριν το 130 π.Χ. από μια οικογένεια που ανήκε στην τάξη των Πατρικίων.[8] Η μεγαλύτερη κόρη του Κορνηλία παντρεύτηκε τον Ιούλιο Καίσαρα πιθανότατα κατά την διάρκεια της δεύτερης Υπατείας του Κίννα (86 π.Χ.), η μικρότερη κόρη του παντρεύτηκε τον Γναίο Δομίτιο Αηνόβαρβο.[9] Ο ομώνυμος γιος του δραπέτευσε, τον υποδέχτηκε ο Κόιντος Σερτώριος, ένας από τους συντρόφους του πατέρα του όταν ξέσπασε ο Εμφύλιος Πόλεμος του Σύλλα, μόλις έληξε επέστρεψε στην Ρώμη, του δόθηκε αμνηστία και εξελέγη Πραίτορας (44 π.Χ.).[10] Ο ίδιος ο Κίννας πιθανότατα εξελέγη Πραίτορας πριν το 90 π.Χ., υπηρέτησε επίσης όταν ξέσπασε ο Συμμαχικός Πόλεμος (91-87 π.Χ.).[11] Ο Μπρόουτον πιστεύει ότι ήταν ένας από τους Λεγάτους που ηγήθηκαν στην επιτυχημένη επίθεση εναντίον των Μαρσί κατά την διάρκεια του πολέμου (89 π.Χ.).[12][13] Δεν υπάρχουν άλλες σοβαρές πληροφορίες για τον ίδιο μέχρι την εποχή που εξελέγη Ύπαρχος.[14][15]

Η πορεία του Σύλλα στην Ρώμη και πρώτη εκλογή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την εποχή εκείνη (86 π.Χ.) είχε προκύψει στην Ρωμαϊκή δημοκρατία το Ιταλικό ζήτημα, στην διάρκεια του Κοινωνικού Πολέμου είχε χορηγηθεί η Ρωμαϊκή υπηκοότητα σε όλους τους Ιταλούς συμμάχους. Ο Τριβούνος των πληβείων Πόπλιος Σουλπίκιος Ρούφος προσπάθησε να εγγράψει 35 νέες φυλές αλλά συνάντησε αντίσταση από πολιτικούς που επιθυμούσαν την είσοδο περιορισμένου αριθμού φυλών.[16] Ο Βασιλεύς του Πόντου Μιθριδάτης ΣΤ΄ Ευπάτωρ εισέβαλε ταυτόχρονα στην επαρχία της Ασίας, ο διοικητής του Ρωμαϊκού στρατού είχε την μεγάλη ευκαιρία να κερδίσει πλούτο και δόξα. Ο Σουλπίκιος υποστήριξε την μετάβαση της ηγεσίας του εναντίον των Περσών την οποία κατείχε ο Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας στον ηλικιωμένο στρατηγό Γάιο Μάριο, σε αντάλλαγμα ο Μάριος θα τον υποστήριζε για τα αιτήματα του στις Ιταλικές επαρχίες.[17][18] Ο Σύλλας αντέδρασε έντονα, βάδισε προς την Ρώμη, ανέτρεψε και ακύρωσε τους νόμους του Σουλπίκιου, κατόπιν έστειλε στην εξορία 12 άνδρες, ανάμεσα τους ο Σουλπίκιος και ο Μάριος.[19] Ο Σύλλας δικαιολογήθηκε κατόπιν στον Ρωμαϊκό λαό ότι ήθελε να απαλλάξει την πόλη ως Ύπατος από επικίνδυνους δημαγωγούς.[19] Η νομοθεσία η οποία ψήφισε (88 π.Χ.) η οποία είχε στόχο να ελαττώσει την εξουσία των Πληβείων Τριβούνων ήταν ενέργεια που είχε επαναλάβει τα προηγούμενα χρόνια ως δικτάτωρ.[20] Οι ενέργειες του Σύλλα προκάλεσαν μεγάλη αποστροφή στις Υπατικές εκλογές από τον λαό της Ρώμης.[21] Ο Κίννας κατηγόρησε τον Σύλλα ως νομικά υπεύθυνο για την πορεία στην Ρώμη, υποσχέθηκε ότι θα τον έστελνε με την εκλογή του εξορία.[15] Ο Πόπλιος Σερουίλιος Βατία Ισαυρικός που είχε εκτελέσει πρόσφατα Ρωμαϊκό θρίαμβο προτάθηκε από τον σύμμαχο του Σύλλα ως Συνύπατος. Η Γερουσία ωστόσο που είχε αγανακτήσει από την πορεία του Σύλλα στην Ρώμη και την εξορία του Σουλπίκιου και του Μάριου επέλεξε ως Συνύπατο τον Γνάιο Οκτάβιο.[15][22] Ο Σύλλας που ήθελε να δείξει ότι δεν επεμβαίνει στις εκλογές προσπάθησε να επιδιώξει μια θρησκευτική λύση.[23] Ο Σύλλας έβαλε κατόπιν τον Οκτάβιο και τον Κίννα ως νέο Ύπατο να ορκιστούν ότι δεν θα ανατρέψουν τις μεταρρυθμίσεις του, οι δύο άντρες το έκαναν επειδή είχε ο Σύλλας την εξουσία να ανατρέψει τα αποτελέσματα, ο Κίννας δεν πήρε τον όρκο στα σοβαρά όπως ο Οκτάβιος.[24]

Πόλεμος του Οκτάβιου

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πρώτη πράξη του Κίννα ως Υπάτου ήταν να αναθέσει σε έναν Τριβούνο των Πληβείων την ποινική δίωξη του Σύλλα για την δολοφονία του Σουλπίκιου ο οποίος ήταν ιερός Τριβούνος των Πληβείων.[25] Ο στόχος ήταν να εμποδίσει τον Σύλλα να ηγηθεί στον Ρωμαϊκό στρατό εναντίον του Μιθριδάτη, ο Σύλλας τον αγνόησε και αναχώρησε με τον στρατό του για την Ελλάδα.[26] O Κίννας σύμφωνα με τον Αππιανό υποστήριξε την ισότιμη εγγραφή νέων Ιταλών πολιτών στις 35 φυλές, είτε δωροδοκήθηκε είτε όχι οι προσπάθειες αυτές τον έφεραν σε σύγκρουση με τον Συνύπατο Γνάιο Οκτάβιο. Στις προσπάθειες του Κίννα για εισδοχή νέων Ιταλών πολιτών στις 35 φυλές οι Τριβούνοι του Οκτάβιου έθεσαν βέτο και κατόπιν εξεγέρθηκαν. Με ένα τελικό Συγκλητικό διάταγμα εναντίον των στασιαστών που αναγκάστηκε να εκτελέσει αμέσως ο Οκτάβιος οι οπαδοί του οδηγήθηκαν στην Βία Σάκρα και εκτελέστηκαν.[26] Ο Κίννας έφυγε σώος από την ταραχή μαζί με τους βασικούς υποστηρικτές του όπως ο Κόιντος Σερτώριος, έφυγε για περιοδεία στις Ιταλικές πόλεις με στόχο να συγκεντρώσει στρατό και χρήματα. Η Γερουσία κατόπιν του αφαίρεσε παράνομα την Υπατική ιδιότητα και ανακήρυξε νέο Ύπατο τον Λεύκιο Κορνήλιο Μερούλα.[27] Ο Οκτάβιος λόγω των ιερατικών του καθηκόντων και του Ταμπού κυβέρνησε κατόπιν ως μοναδικός Ύπατος.[28]

Η πορεία του Κίννα στην Ρώμη

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κίννας έφτασε στην Νώλα, μια Ιταλική πόλη που αντιστεκόταν στην Ρωμαϊκή πολιορκία, εμφανίστηκε με στολή Ανθύπατου, τους προσφώνησε υποτιμητικά και χλεύασε την λαϊκή κυριαρχία. Ο στρατός αναγκάστηκε να δηλώσει την υποστήριξη του, στην συνέχεια έδωσε ο ίδιος ο Κίννας όρκο πίστης στους αξιωματικούς και τους άνδρες, στην συνέχεια ταξίδευσε σε όλες τις Ιταλικές πόλεις για να αναζητήσει υποστήριξη.[29] Ο Γάιος Μάριος ένας από τους εξόριστους επέστρεψε στην Ιταλία και ορκίστηκε στον Κίννα που τον όρισε Ανθύπατο, ο Μάριος αρνήθηκε τον τίτλο μέχρι την εποχή που επέστρεψε με την συνοδεία 6.000 Ιταλών ανδρών.[29] Ο βόρειος διοικητής Πομπήιος Στράβων πήρε εντολή να επιστρέψει και να υπερασπιστεί την πόλη με τον στρατό του, αρχικά καμιά από τις δύο πλευρές δεν επιθυμούσε να ξεκινήσει επίθεση.[30] Οι δυνάμεις του Κίννα ξεκίνησαν την πολιορκία της Ρώμης, ο ίδιος ηγήθηκε το κύριο σώμα έξω από την Πύλη Κολλίνα, άλλα δύο αποσπάσματα υπό τον Σεπτώριο και τον Μάριο βρέθηκαν αντίστοιχα στα βόρεια και τα νότια.[31] Οι Σαμνίτες απαιτούσαν να αποκτήσουν την Ρωμαϊκή υπηκοότητα, να απελευθερωθούν όλοι οι αιχμάλωτοι και επιστροφή των λαφύρων, η Σύγκλητος και ο Μέτελλος το αρνήθηκαν αλλά το δέχτηκαν ο Κίννας και ο Μάριος και τους απέκτησαν συμμάχους.[31] Ένας από τους Χιλίαρχους άνοιξε τις πύλες του λόφου του Τζανίκολο, ο Κίννας και ο Μάριος εισήλθαν στην Ρώμη και ακινητοποίησαν τον στρατό του Στράβων. Ο Στράβων προσπάθησε να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τον Κίννα αλλά πέθανε από επιδημία πανώλης.[32]

Με την επέκταση της πολιορκίας οι δυνάμεις του Κίννα διέκοψαν την πολιορκία της Ρώμης από την ύπαιθρο, η Σύγκλητος έστειλε απεσταλμένους και δήλωσε τελικά την υποταγή της, ο Μερούλας παραιτήθηκε.[33] Ο Κίννας συμφώνησε ότι δεν θα εκτελέσει κανέναν αλλά ο ηλικιωμένος Μάριος στεκόταν σιωπηλός από πίσω του, κατόπιν εισήλθε κατόπιν στην Ρώμη και με έναν νόμο εξασφάλισε την επιστροφή του Μάριου και των υπόλοιπων εξόριστων. Ο αρχηγός του ιππικού Γάιος Μάρκιος Κενσορίνος αποκεφάλισε τον Γνάιο Οκτάβιο που αρνήθηκε να πάει εξορία, παρουσίασε κατόπιν το κεφάλι του στον Κίννα, ήταν η πρώτη φορά που το κεφάλι ενός συμβούλου του έγινε έπαθλο από έναν άλλο Ρωμαίο.[34] Ο Γάιος Μάρκος και ο Κίννας ξεκίνησαν μια μεγάλη σειρά από εκτελέσεις των πολιτικών τους αντιπάλων. Ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρ Στράβων, ο Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρ, ο Πόπλιος Λικίνιος Κράσσος και ο Μάρκος Αντώνιος ο ρήτορας εκτελέστηκαν χωρίς δίκη.[35] Ο πρόσφατα εκλεγείς Ύπατος Μερούλας και ο παλιός αντίπαλος του Γάιου Μάριου ]Κόιντος Λουτάτιος Κάτουλος εισήχθηκαν σε δίκη με την κατηγορία του σφετερισμού του αξιώματος του Υπάτου αλλά αυτοκτόνησαν πριν την ετυμηγορία.[35][36] Οι δολοφονίες δεν ήταν ευρύτατες αλλά είχαν περισσότερο στόχο τις αντιπάθειες του Μάριου ακόμα και αν τα θύματα δεν ήταν οπαδοί του Σύλλα.[35] Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι οι εκτελέσεις είχαν στόχο και τις οικογένειες των θυμάτων.[37] Οι μεταγενέστεροι ιστορικοί όπως ο Δίων Κάσσιος, ο Τίτος Λίβιος και ο Διόδωρος Σικελιώτης έγραψαν για εκτεταμένη σφαγή των κατοίκων της Ρώμης πέντε μέρες, αυτό ήταν πιθανότατα προπαγάνδα του Σύλλα.[38] Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων που στηρίχτηκε σε ανθρώπους της εποχής έγραψε ότι οι εκτελέσεις είχαν στόχο μόνο τους πολιτικούς τους αντιπάλους, δεν είχαν την σφαγή των κατοίκων ή την λεηλασία της πόλης.[38]

Οι τελευταίες Υπατείες και επιστροφή του Κίννα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την επιστροφή του στην Ρώμη κυριάρχησε στις δημόσιες υποθέσεις και έλαβε μέτρα εναντίον του Σύλλα, του αφαιρέθηκε η ιερατική ιδιότητα, κατασχέθηκε η περιουσία του, κατεδαφίστηκε το σπίτι του και οι νόμοι του καταργήθηκαν. Η σύζυγος και τα παιδιά του Κίννα επέστρεψαν στην Ρώμη για να προστατευτούν από τον στρατό του Σύλλα στην Ελλάδα. Στις Υπατικές εκλογές στα τέλη του 87 π.Χ. Ο Κίννας και ο Μάριος εξελέγησαν Ύπατοι για το 86 π.Χ., πιθανότατα ήταν οι μόνοι υποψήφιοι χωρίς αντιπάλους.[39] Ο Γάιος Μάριος πέθανε μόλις σε 13 μέρες πιθανότατα από πνευμονία, στην θέση του εξελέγη ο Λεύκιος Βαλέριος Φλάκκος.[40][41] Σε απογραφή (86 π.Χ.) που έγινε από τον Λεύκιο Μάρκο Φίλιππο και τον Μάρκο Περπέρνα ο πληθυσμός της πόλης καταγράφηκε στους 463.000. Ο αριθμός αυτός θεωρείται αρκετά μικρός υποδηλώνοντας ότι οι περισσότεροι Ιταλοί δεν είχαν πάρει ακόμα την Ρωμαϊκή υπηκοότητα όπως είχε υποσχεθεί ο Κίννας. Ο Συνύπατος του Κίννα Λεύκιος Βαλέριος Φλάκκος ψήφισε νόμο με τον οποίο μείωσε όλα τα χρέη που εκκρεμούσαν κατά 3/4.[42] Ο Φλάκκος αναχώρησε στα τέλη του έτους για την Ελλάδα με στόχο να αναλάβει την αρχηγία κατά του Μιθριδάτη η οποία παρέμεινε κενή μετά την καθαίρεση του Σύλλα, ένας από τους Λεγάτους του ο Γάιος Φλάβιος Φιμβρίας τον δολοφόνησε και ανέλαβε την διοίκηση.[43]

Ο Σύλλας έδιωξε τελικά τους Πόντιους από την Μικρά Ασία και εξασφάλισε την ειρήνη με την Συνθήκη του Δαρδάνου και με ευνοϊκούς όρους για τον Μιθριδάτη (85 π.Χ.).[44] Ο Κίννας επέλεξε κατόπιν ως Συνύπατο του για το έτος 85 π.Χ. τον Γνάιο Παπίριο Κάρβων. Η ειρήνη που έκλεισε ο Σύλλας με τον Πόντο και η γενναιοδωρία που έδειξε του εξασφάλισαν μεγάλες ελευθερίες κινήσεων εναντίον των εχθρών του στην Ιταλία, επέστρεψε ένοπλος.[45] Ο Κίννας και ο Κάρβων κινητοποιήθηκαν έντονα, συγκέντρωσαν στρατό και προμήθειες από όλες τις Ιταλικές πόλεις, προειδοποίησε επίσης τους κατοίκους ότι αν νικούσε ο Σύλλας θα ακύρωνε όλες τις ελευθερίες τους.[44] Οι προειδοποιήσεις αυτές είχαν κάποια ισχυρή βάση αν κρίνουμε την βίαιη συμπεριφορά του Σύλλα εναντίον του Σουλπίκιου.[46] Στα τέλη του 85 π.Χ. ο Σύλλας έστειλε επιστολή στην Γερουσία, τους ανέφερε τα επιτεύγματα του στον Μιθριδατικό Πόλεμο και διαμαρτυρήθηκε για το καθεστώς που επικρατούσε στην Ρώμη. Ο Σύλλας υποσχέθηκε επίσης ότι θα εκδικηθεί για λογαριασμό των φίλων του που εκτελέστηκαν, της εξόριστης οικογένειας του και ότι δεν θα θίξει τα δικαιώματα των Ιταλών πολιτών. Η Γερουσία έστειλε κατόπιν επιστολές με την οποία επιχείρησε να συμφιλιώσει τις δύο πλευρές, τους ζήτησε να διακόψουν τις στρατιωτικές προετοιμασίες.[46] Οι δύο πλευρές συμφώνησαν αλλά κατόπιν αθέτησαν τις υποσχέσεις τους και ξεκίνησαν ξανά τις στρατιωτικές προετοιμασίες. Ο στόχος του Κίννα ήταν να εισβάλει με τον στρατό του στην Ελλάδα για να πολεμήσει εκεί τον Σύλλα.[47]

Δολοφονία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κίννας και ο Κάρβων εκλέχτηκαν ξανά Ύπατοι (84 π.Χ.), ο Κίννας επιβίβασε τους άνδρες του στην βόρεια Αδριατική στην περιοχή της Λιβυρνίας, προτίμησε να πολεμήσει τον Σύλλα εκεί και όχι στην Ελλάδα.[48] Η πρώτη ομάδα των πλοίων του διέσχισε την θάλασσα με ασφάλεια αλλά η δεύτερη αντιμετώπισε τρικυμία, πολλά πλοία βυθίστηκαν και πολλοί άλλοι άνδρες λιποτάκτησαν, οι υπόλοιποι αρνήθηκαν να αποβιβαστούν για την Ανκόνα. Ο Κίννας συγκάλεσε Σύνοδο με στόχο την επιστράτευση των ανδρών του με την βία, ο στρατός του εξεγέρθηκε με αποκορύφωμα την δολοφονία του.[47] Ο Κάρβων επέστρεψε στην Ρώμη για να εκλέξει νέο Συνύπατο αλλά δύο κακοί οιωνοί ακύρωσαν τις εκλογές με αποτέλεσμα να παραμείνει ο Κάρβων μόνος Ύπατος για το υπόλοιπο του έτους.[49] Οι απεσταλμένοι του Κίννα έστειλαν επιστολή στον Σύλλα με την οποία του ανακοίνωσαν τον θάνατο του, απέρριψε τις προτάσεις της Γερουσίας και ζήτησε την αποκατάσταση των αξιωμάτων του.[49] Ο Σύλλας εξοργίστηκε με την απόρριψη των αιτημάτων του, εισέβαλε στην Ιταλία (83 π.Χ.) με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο Εμφύλιος Πόλεμος του Σύλλα που τον επόμενο χρόνο τον βρήκε νικητή.[50]

Δείτε επίσης

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Alexander, Michael (1990). Trials in the late Roman republic, 149 BC to 50 BC. Phoenix. Τομ. 26. University of Toronto Press.
  • Broughton, Thomas Robert Shannon (1952). The magistrates of the Roman republic. Vol. 2. New York: American Philological Association.
  • Broughton, Thomas Robert Shannon (1986). The magistrates of the Roman republic. Vol. 3. Atlanta, GA: Scholars Press.
  • Flower, Harriet (2010). Roman republics. Princeton University Press.
  • Hornblower, Simon; et al., eds. (2012). The Oxford classical dictionary (4th ed.). Oxford University Press.
  • Badian, Ernst (2012a). "Cornelius Cinna (1), Lucius". In OCD4 (2012).
  • Badian, Ernst (2012b). "Cornelius Sulla Felix, Lucius". In OCD4 (2012).
  • Keaveney, Arthur (2005) [First ed. 1982]. Sulla: the last republican (2nd ed.). London: Routledge.
  • Lovano, Michael (2002). The age of Cinna: crucible of late republican Rome. Stuttgart: Franz Steiner Verlag.
  • Seager, Robin (1992). "Sulla". In Crook, John; et al. (eds.). The last age of the Roman Republic, 146–43 BC. Cambridge Ancient History. Τομ. 9 (2nd ed.). Cambridge University Press. pp. 165–207.
  • Smith, Timothy (2021). "Elections in the time of Cinna". Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte. 70 (1): 29–54.
  • Zmeskal, Klaus (2009). Adfinitas (in German). Τομ. 1. Passau.
  • Bennett, Harold (1923). Cinna and his times: a critical and interpretive study of Roman history during the period 87 – 84 BC (PhD thesis). Menasha, WI: University of Chicago. Negatively commented on by Bulst 1964, σ. 307
  • Bulst, Christoph Meinhard (1964). ""Cinnanum tempus": A reassessment of the "dominatio Cinnae"". Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte. 13 (3): 307–337.

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1871. Ανακτήθηκε στις 29  Ιουνίου 2021.
  2. 1 2 3 «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1871. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
  3. ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 4359. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
  4. ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 3873. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
  5. ↑ «Digital Prosopography of the Roman Republic» (Αγγλικά) 1620. Ανακτήθηκε στις 10  Ιουνίου 2021.
  6. 1 2 Thomas Robert Shannon Broughton: «The Magistrates of the Roman Republic» (Αγγλικά) Αμερικανική Φιλολογική Εταιρεία. 1951. ISBN-10 0-89130-812-1.
  7. ↑ Lovano 2002, σ. 10
  8. ↑ Zmeskal 2009, σ. 83
  9. ↑ Lovano 2002, σ. 26
  10. ↑ Lovano 2002, σσ. 26–27; Zmeskal 2009, σ. 84
  11. ↑ Keaveney 2005, σ. 59; Badian 2012a
  12. ↑ Dart, Christopher J (2016) [First published by Ashgate, 2014]. The Social War, 91 to 88 BCE: a history of the Italian insurgency against the Roman republic. Routledge. σ. 153
  13. ↑ Broughton 1952, σ. 43
  14. ↑ Lovano 2002, σ. 25
  15. 1 2 3 Keaveney 2005, σ. 59
  16. ↑ Keaveney 2005, σ. 46
  17. ↑ Keaveney 2005, σ. 47
  18. ↑ Stockton, DL (1984). "Review of "Sulla: the last republican"". Classical Review. 34 (2): 349
  19. 1 2 Keaveney 2005, σ. 55
  20. ↑ Keaveney 2005, σσ. 56-57
  21. ↑ Keaveney 2005, σ. 58
  22. ↑ Seager 1992, σ. 173
  23. ↑ Keaveney 2005, σ. 60; Seager 1992, σ. 173
  24. ↑ Keaveney 2005, σ. 61
  25. ↑ Lovano 2002, σ. 32
  26. 1 2 Seager 1992, σ. 174
  27. ↑ Lovano 2002, σ. 35
  28. ↑ Seager 1992, σσ. 174–75
  29. 1 2 Seager 1992, σ. 175
  30. ↑ Seager 1992, σσ. 175-176
  31. 1 2 Seager 1992, σ. 176
  32. ↑ Seager 1992, σσ. 176-177
  33. ↑ Seager 1992, σσ. 177-178
  34. ↑ Lovano 2002, σ. 47
  35. 1 2 3 Seager 1992, σ. 178
  36. ↑ Alexander 1990, σσ. 60–61
  37. ↑ Lovano 2002, σ. 49
  38. 1 2 Lovano 2002, σ. 46
  39. ↑ Smith 2021, σ. 29
  40. ↑ Seager 1992, σ. 178; Broughton 1952, σ. 53
  41. ↑ Broughton 1952, σ. 53
  42. ↑ Seager 1992, σ. 180
  43. ↑ Seager 1992, σ. 181
  44. 1 2 Seager 1992, σ. 182
  45. ↑ Briscoe, John (1985). "Review of "Sulla: the last republican"". Journal of Roman Studies. 75: 238
  46. 1 2 Seager 1992, σ. 183
  47. 1 2 Seager 1992, σ. 184
  48. ↑ Badian, Ernst (1990). "Review of "Caesar"". Gnomon. 62 (1): 25. Δες επίσης Broughton 1986, p. 64, correcting Broughton 1952, σ. 60
  49. 1 2 Seager 1992, σ. 185
  50. ↑ Seager 1992, σσ. 186-187
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Λεύκιος_Κορνήλιος_Κίννας&oldid=11434060"