Γάιος Φλάβιος Φιμβρίας
| Γάιος Φλάβιος Φιμβρίας | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Gaius Flavius Fimbria (Λατινικά) |
| Γέννηση | 2ος αιώνας π.Χ. Αρχαία Ρώμη |
| Θάνατος | 84 π.Χ. Πέργαμος |
| Συνθήκες θανάτου | αυτοκτονία |
| Χώρα πολιτογράφησης | Αρχαία Ρώμη |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Λατινικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | πολιτικός στρατιωτικός |
| Οικογένεια | |
| Γονείς | Γάιος Φλάβιος Φιμβρίας (ύπατος το 104 π.Χ.) |
| Αδέλφια | Flavius Fimbria |
| Οικογένεια | Flavii Fimbriae |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | Ρωμαίος συγκλητικός praefectus equitum |
Ο Γάιος Φλάβιος Φιμβρίας (περί το 115 π.Χ. - 85 π.Χ.) από Ρωμαϊκή Συγκλητική οικογένεια ήταν ένας από τους πιο αιμοδιψείς οπαδούς του Κίννα και του συμμάχου του Γάιου Μάριου όταν ξέσπασε ο Συμμαχικός Πόλεμος (91-87 π.Χ.). Την εποχή της σύγκρουσης ο Φιμβρίας υπηρέτησε ως διοικητής ιππικού στις πολιτικές εκαθαρίσεις που ακολούθησαν την κατάκτηση της Ρώμης, θανάτωσε πολλούς αριστοκράτες. Ο Φιμβρίας διετέλεσε Quaestor του Γάιου Μάριου ο οποίος εξελέγη Ύπατος για έβδομη φορά αλλά πέθανε μόλις δύο βδομάδες αργότερα (86 π.Χ.). Ο νέος Ύπατος Λεύκιος Βαλέριος Φλάκκος ανέλαβε την εκστρατεία εναντίον του Μιθριδάτη ΣΤ΄ που κυβερνούσε το Βασίλειο του Πόντου. Ο Φιμβρίας ωστόσο συγκρούστηκε και δολοφόνησε τον Φλάκκο, κατόπιν ανέλαβε ο ίδιος την διοίκηση του στρατού, προχώρησε σε εκστρατεία στην Ασία όπου νίκησε τον Μιθριδάτη, κατόπιν συγκρούστηκε με τον Σύλλα που επαναστάτησε εναντίον της κυβέρνησης της Ρώμης. Οι δύο Λεγεώνες του Φιμβρία αποστάτησαν στον Σύλλα ο οποίος είχε μεγαλύτερο στρατό, ο Φιμβρίας κατόπιν δραπέτευσε στην Πέργαμο και αυτοκτόνησε για να μην πέσει στα χέρια του. Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων τον καταγράφει ως "ο πιο τολμηρός παρανοϊκός της εποχής του".[1]
Οπαδός του Γάιου Μάριου
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Γάιος Φλάβιος Φιμβρίας γεννήθηκε την διετία 115-114 π.Χ. ως γιος του Γάιου Φλάβιου Φιμβρία που είχε διατελέσει Συνύπατος με τον Γάιο Μάριο (104 π.Χ.).[2] Ο νεότερος Φιμβρίας εξίσου φανατικός οπαδός του Γάιου Μάριου ανέλαβε τις εκτελέσεις των πολιτικών του αντιπάλων όταν κατέλαβε την Ρώμη με την επιστροφή του από την Αφρική.[3] Με την έκρηξη του εμφυλίου ανάμεσα στον Κίννα και τον σύμμαχο του Γάιο Μάριο με τον οπαδό του Σύλλα Γναίο Οκτάβιο εντάχθηκε με τους πρώτους ως διοικητής ιππικού.[4] Ο Κίννας έστειλε τον Φιμβρία ως απεσταλμένο να διαπραγματευτεί με τους Σαμνίτες που πολεμούσαν ακόμα στον Συμμαχικό Πόλεμο εναντίον της Ρώμης.[5] Ο Φιμβρίας έκανε συμμάχους τους Σαμνίτες και δέχτηκε τους όρους τους που είχαν απορρίψει ο Γνάιος Οκτάβιος και η Ρωμαϊκή σύγκλητος.[6] Ο Γνάιος Οκτάβιος συνθηκολόγησε και επέτρεψε στους αντιπάλους του να εισέλθουν στην Ρώμη, ο Γάιος Φλάβιος Φιμβρίας ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής στην εκτέλεση των πολιτικών του αντιπάλων.[7] Τα σημαντικότερα από τα θύματα του ήταν ο Πόπλιος Λικίνιος Κράσσος πατέρας του Μάρκου Λικίνιου Κράσσου και οι αδελφοί Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρ και Γάιος Ιούλιος Καίσαρ Στράβων.[8][9][10] Το επόμενο έτος ο Κίννας και ο Γάιος Μάριος που είχαν αναμφισβήτητα τον έλεγχο της Ρώμης εκλέχτηκαν Ύπατοι (86 π.Χ.). Ο Φιμβρίας ήταν από τους πιο φανατικούς οπαδούς του ηλικιωμένου Μάριου που εξελέγη για έβδομη φορά στον οποίο διορίστηκε Quaestor αλλά πέθανε μόλις δύο βδομάδες μετά την εκλογή του.[11][12][13] Στον επικήδειο λόγο της κηδείας του Μάριου ο Φιμβρίας απείλησε δημόσια τον Pontifex Maximus Κόιντο Μούκιο Σκαιβόλα αναγγέλλοντας την δολοφονία του. Όταν έμαθε ότι επέζησε από την απόπειρα δολοφονίας με βαριά τραύματα άσκησε δίωξη εναντίον του με την κατηγορία ότι το υποψήφιο θύμα "δεν είχε υποβάλει το σώμα του στην πλήρη ώθηση της λεπίδας".[1][14] Ο Α΄ Μιθριδατικός Πόλεμος είχε ξεσπάσει και ο Κίννας οργάνωσε εκστρατεία στην Ρωμαϊκή επαρχία της Ασίας με στόχο να αντικαταστήσει τον Σύλλα που ήταν ο ίδιος αρχηγός του Ρωμαϊκού στρατού με σημαντικές επιτυχίες.[15]
Πορεία και ανταρσία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο Φλάκκος ηγήθηκε στον Ρωμαϊκό στρατό και ο Φιμβρίας ενώθηκε μαζί του στο επιτελείο του, ανέλαβε την διοίκηση σε δύο Λεγεώνες που πήραν το όνομα "Φιμβριανές", μέσω της Ηπείρου, της Μακεδονίας και της Θράκης βάδισε προς την Μικρά Ασία.[17] Η εκστρατεία ξεκίνησε άσχημα καθώς μετά την απόπλου από το Μπρίντιζι πολλά πλοία χάθηκαν στην καταιγίδα και μετά την απόβαση στην Ελλάδα οι υπόλοιποι αιματοκυλίστηκαν από τις δυνάμεις του Μιθριδάτη.[18] Ο Φλάκκος απαιτούσε αυστηρή πειθαρχεία και έγινε μισητός στον στρατό του, οι περισσότεροι αποστάτησαν στον Σύλλα που είχε σημαντικές νίκες εναντίον του Μιθριδάτη.[17] Ο Φιμβρίας έγινε εξαιρετικά δημοφιλής σε όσους απέμειναν που ήταν ταυτόχρονα εξαιρετικά ανυπάκουος στον αρχηγό του και έκανε ότι μπορούσε δυνατό για να υπονομεύσει την εξουσία του.[18][19] Ο Φιμβρίας σαν αρχηγός της εμπροσθοφυλακής επέτρεψε στον στρατό του να λεηλατήσει την Θράκη και την Μακεδονία, ο Φλάκκος τον εξέπληξε και τον διέταξε να παραδώσει τα κλεμμένα λάφυρα.[20] Μετά από κάποιες νίκες εναντίον του Μιθριδάτη κατά μήκος της Εγνατίας ο Φιμβρίας έφτασε στο Βυζάντιο. Με την άφιξη του ανήγγειλε καταγγελτικό λόγο εναντίον του Φλάκκου, τον κατηγόρησε ότι ζει στην πολυτέλεια ενώ ο στρατός του ήταν έρημος απέναντι στις καταιγίδες και το κρύο.[21] Οι στρατιώτες του εξοργισμένοι εισέβαλαν στο Βυζάντιο και κατέφυγαν σε μέρη που επιθυμούσαν.[22] Ο Φιμβρίας βρέθηκε εκείνη την εποχή σε σύγκρουση με κάποιον κατώτερο αξιωματικό του και ο Φλάκκος τον υποστήριξε αμέσως χωρίς δισταγμό. Ο Φλάκκος απόλυσε τον Φιμβρία, τον αντικατέστησε με τον Μινούκιο Θέρμο, και του ανέθεσε την διοίκηση του στρατού, κατόπιν διέσχισε τον Ελλήσποντο και εγκαταστάθηκε στην Χαλκηδόνα. Ο Φιμβρίας προκάλεσε μια γενική εξέγερση ολόκληρου του Ρωμαϊκού στρατού εναντίον του Φλάκκου στο Βυζάντιο.[23] Αφού αφαίρεσε πρώτα της Φάσκες από τον Μινούκιο Θέρμα, διέσχισε τον Βόσπορο και βάδισε προς την Αρχαία Νικομήδεια όπου βρισκόταν ο Φλάκκος. Ο Φιμβρίας δολοφόνησε τον Φλάκκο, τον αποκεφάλισε, έριξε το κεφάλι του στην θάλασσα και οι στρατιώτες του λεηλάτησαν την πόλη.[24]
Μετάβαση στην Ασία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Φιμβρίας βάδισε εναντίον του Ποντιακού στρατού στην ηγεσία του οποίου ήταν ο γιος του Μιθριδάτη ΣΤ΄ Μιθριδάτης της Κολχίδας και τον συνέτριψε σε μια μάχη κοντά στην Μιλητόπολις, είχε παρασύρει το περίφημο ιππικό του σε μια θανάσιμη παγίδα. Ο στόχος του ήταν να αντιμετωπίσει το εχθρικό πεζικό, διέσχισε ένα ρέμα κατά την διάρκεια μιας βροχής για να μην ακούγεται ο ήχος και έπιασε τον στρατό του Μιθριδάτη στον ύπνο. Μετά από την συντριπτική νίκη των Ρωμαίων πολλές πόλεις της Ασίας αποστάτησαν από τον Μιθριδάτη προς τον Φιμβρία.[25] Ο Φιμβρίας καταδίωξε κατόπιν τον ίδιο τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ στην Πιτάνη στις ακτές της Αιολίδας, δεν μπόρεσε να τον συλλάβει επειδή ο ναύαρχος του Σύλλα Λούκουλλος είχε αποκλείσει το λιμάνι.[26] Ο Φιμβρίας φέρθηκε με τον βιαιότερο τρόπο στους λαούς της Ασίας από οποιονδήποτε άλλο Ρωμαίο, εισήλθε ύπουλα στην Τροία ως φίλος, έσφαξε τους κατοίκους και την έκαψε ολοσχερώς. Ο Σύλλας πέρασε ωστόσο με τον στρατό του στην Ασία (85 π.Χ.), έκλεισε ειρήνη εναντίον του Μιθριδάτη και στράφηκε κατόπιν αποκλειστικά εναντίον του Φιμβρία. Ο Φιμβρίας βλέποντας ότι δεν υπήρχε καμιά πιθανότητα διαφυγής και ότι θα έπεφτε στα χέρια του Σύλλα αυτοκτόνησε με την βοήθεια ενός δούλου.[27] Οι δύο Λεγεώνες του Φιμβρία παρέμειναν στην Ασία μέχρι την εποχή που ξέσπασε ο Γ´ Μιθριδατικός πόλεμος.[26] Οι δύο αξιωματικοί του Λούκιος Μαίκιος και Λούκιος Φάννιος δραπέτευσαν στον στρατό του Μιθριδάτη και τον υπηρέτησαν για πολλά χρόνια.[28]
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 Μάρκος Τύλλιος Κικέρων, Pro Roscio Amerino 12.33
- ↑ Sumner, σσ. 76, 124
- ↑ Lintott, σ. 700
- ↑ Sumner, σ. 124; Lintott, p. 698; Broughton, σσ. 49, 566
- ↑ Lovano, σ. 40
- ↑ Broughton, σ. 50
- ↑ Lovano, σσ. 44–45
- ↑ Broughton, σ. 49
- ↑ Münzer, Στήλη. 2599
- ↑ Lintott, σ. 700; Broughton, σ. 49
- ↑ Lovano, σσ. 57, 98
- ↑ Lintott, σσ. 697, 700; Sumner, σ. 124
- ↑ Broughton 1986, σ. 92
- ↑ Lintott, σ. 696
- ↑ Lovano, σσ. 98–99
- ↑ Witschonke & Amandry, σσ. 91, 92
- 1 2 Lovano, σ. 98
- 1 2 Αππιανός, "Μιθριδατικοί Πόλεμοι", 51
- ↑ Lovano, σ. 99
- ↑ Bennett, σσ. 47–48
- ↑ Bennett, σ. 48
- ↑ Bennett, σσ. 48-49
- ↑ Αππιανός, "Μιθριδατικοί Πόλεμοι", 52
- ↑ Bennett, σσ. 49-50
- ↑ Bennett, σ. 51
- 1 2 Chisholm 1911
- ↑ Αππιανός, "Ιστορία της Ρώμης", 12.9.60
- ↑ Emilio Gabba, Republican Rome, The Army, and the Allies (University of California Press, 1976), σ. 113
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Bennett, Harold (1923). Cinna and His Times: A Critical and Interpretative Study of Roman History During the Period 87–84 BC (University of Chicago PhD). Menasha, WI: George Banta Publishing Company.
- Broughton, T. Robert S. (1952). The Magistrates of the Roman Republic Volume II: 99 B.C.–31 B.C. New York: American Philological Association.
- Broughton, Thomas Robert Shannon (1986). The magistrates of the Roman republic. Vol. 3. Atlanta, GA: Scholars Press.
- This article incorporates text from a publication now in the public domain: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Fimbria, Gaius Flavius". Encyclopædia Britannica. Vol. 10 (11th ed.). Cambridge University Press. σ. 347.
- Lintott, A.W. (1971). "The Offices of C. Flavius Fimbria in 86–5 BC". Historia. 20 (5/6): 696–701.
- Lovano, Michael (2002). The Age of Cinna: Crucible of Late Republican Rome. Stuttgart: Franz Steiner Verlag.
- Münzer, Friedrich, "Flavius 88", Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE, PW), volume 6.2, columns 2599–2601 (Stuttgart, 1909).
- Sumner, G.V. (1973). The Orators in Cicero's Brutus: Prosopography and Chronology. University of Toronto Press.
- Witschonke, Richard B.; Michel Amandry (2005). "Another Fimbria Cistophorus". American Journal of Numismatics. 16/17: 87–92.
