Κεκαμμένη μοριακή γεωμετρία
| Κεκαμμένη μοριακή γεωμετρία | |
|---|---|
 | |
| Παραδείγματα | H2O, SO2 |
| Ομάδα σημείων | C2v |
| Αριθμός συναρμογής | 2 |
| Γωνίες δεσμού | 90° έως 120° |
| μ (Πολικότητα) | >0 |
Στη χημεία, τα μόρια με μη συγγραμμική διάταξη δύο γειτονικών δεσμών που έχουν κεκαμμένη μοριακή γεωμετρία (bent molecular geometry), γνωστή και ως γωνιακή ή σχήματος V. Ορισμένα άτομα, όπως το οξυγόνο, θα τοποθετούν σχεδόν πάντα τους δύο (ή περισσότερους) ομοιοπολικούς δεσμούς τους σε μη συγγραμμικές κατευθύνσεις λόγω της ηλεκτρονιακής δομής τους. Το νερό (H2O) είναι ένα παράδειγμα κεκαμμένου μορίου, καθώς και τα ανάλογά του. Η γωνία δεσμού μεταξύ των δύο ατόμων υδρογόνου είναι περίπου 104,45°.[1] Η μη γραμμική γεωμετρία παρατηρείται συνήθως για άλλα τριατομικά μόρια και ιόντα που περιέχουν μόνο στοιχεία κύριας ομάδας, με χαρακτηριστικά παραδείγματα το διοξείδιο του αζώτου (NO2), το διχλωριούχο θείο (SCl2) και το μεθυλένιο (CH2).
Αυτή η γεωμετρία είναι σχεδόν πάντα σύμφωνη με τη θεωρία VSEPR, η οποία εξηγεί συνήθως τη μη συγγραμμικότητα των ατόμων με την παρουσία μονήρων ζευγών. Υπάρχουν αρκετές παραλλαγές κάμψης, όπου η πιο συνηθισμένη είναι η AX2E2 όπου δύο ομοιοπολικοί δεσμοί και δύο μονήρη ζεύγη του κεντρικού ατόμου (Α) σχηματίζουν μια πλήρη στοιβάδα 8 ηλεκτρονίων. Έχουν κεντρικές γωνίες από 104° έως 109,5°, όπου η τελευταία είναι σύμφωνη με μια απλοϊκή θεωρία που προβλέπει την τετραεδρική συμμετρία τεσσάρων υβριδισμένων τροχιακών sp3. Οι πιο συνηθισμένες πραγματικές γωνίες είναι 105°, 107° και 109°: ποικίλλουν λόγω των διαφορετικών ιδιοτήτων των περιφερειακών ατόμων (X).
Άλλες περιπτώσεις παρουσιάζουν επίσης τροχιακή υβριδοποίηση, αλλά σε διαφορετικούς βαθμούς. Τα μόρια AX2E1, όπως ο χλωριούχος κασσίτερος (II) (SnCl2), έχουν μόνο ένα μονήρες ζεύγος και κεντρική γωνία περίπου 120° (το κέντρο και οι δύο κορυφές ενός ισοπλεύρου τριγώνου). Έχουν τρία τροχιακά sp2. Υπάρχουν επίσης ενώσεις AX2 στοιχείων μετάπτωσης με υβριδισμό sd χωρίς μονήρη ζεύγη: έχουν κεντρική γωνία περίπου 90° και ταξινομούνται επίσης ως κεκαμμένα.
Δείτε επίοσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Miessler, G. L.· Tarr, D. A. (2004). Inorganic Chemistry
(3rd έκδοση). Pearson/Prentice Hall. ISBN 0-13-035471-6.
