close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Διμεθυλοβηρύλλιο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Διμεθυλοβηρύλλιο
Γενικά
Όνομα IUPACΔιμεθυλοβηρύλλιο
Χημικά αναγνωριστικά
Χημικός τύποςC2H6Be
Σύντομος
συντακτικός τύπος
CH3BeCH3
ΣυντομογραφίεςMe2Be
Αριθμός CAS506-63-8[1]
SMILESC[Be]C
Φυσικές ιδιότητες
Σημείο βρασμού200 °C (εξάχνωση)
Εμφάνισηστερεό
Χημικές ιδιότητες
Εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά, τα δεδομένα αφορούν υλικά υπό κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος (25°C, 100 kPa).

Το διμεθυλοβηρύλλιο είναι ένα οργανομεταλλικό αντιδραστήριο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3BeCH3. Η ονομασία του προκύπτει αν η ένωση θεωρηθεί ένωση βηρύλλιου και δύο (2) μεθυλίων (CH3), ανά μόριο.

Δεσμοί[2]
Δεσμόςτύπος δεσμούηλεκτρονική δομήΜήκος δεσμούΙονισμός
C-Hσ2sp3-1s109 pm3% C- H+
C-Beσ2sp3-2sp193 pm21% C- Be+
Κατανομή φορτίων
σε ουδέτερο μόριο
C-0,305
H+0,03
Be+0,43

1. Το διμεθυλοβηρύλλιο παράγεται με επίδραση διχλωριούχου βηρυλλίου (BeCl2) σε μεθυλομαγνησιοαλογονίδιο (CH3MgX), συνήθως παρουσία άνυδρου διαιθυλαιθέρα[3]:

2. Εναλλακτικά μπορεί να παραχθεί με επίδραση μεθυλολίθιου σε διχλωριούχο βηρύλλιο:

  1. Google Books: Hazardous chemicals desk reference
  2. Τα δεδομένα προέρχονται εν μέρει από το «Table of periodic properties of thw Ellements», Sagrent-Welch Scientidic Company και Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, Σελ. 34. Ο ιονισμός βασίζεται στην ηλεκτραρνητικότητα κατά Paoulig των στοιχείων.
  3. διαδικτυακός τόπος scripts.iucr

Πηγές πληροφόρησης

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. SCHAUM'S OUTLINE SERIES, «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ», Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
  2. «Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας» Ν. Α. Πετάση 1982
  3. Αναστάσιου Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
  4. Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά» Β΄ Έκδοση, Θεσσαλονίκη 1991
  5. Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, «Γενική Οργανική Χημεία», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985
  6. Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη, «Ειδικά Μαθήματα Οργανικής Χημείας», ΑΠΘ, θεσσαλονίκη 1983
  7. Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Φαίδωνα Χατζημηχαλάκη, «Εργαστηριακός Οδηγός», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1986