close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Αυτοκινητόδρομοι στη Γαλλία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Image
Χάρτης των γαλλικών αυτοκινητοδρόμων
Image

Η Γαλλία διαθέτει ένα από τα πιο εκτενή δίκτυα αυτοκινητοδρόμων στην Ευρώπη και γενικότερα στον κόσμο. Το δίκτυο των γαλλικών αυτοκινητοδρόμων αγγίζει τα 11.882 χιλιόμετρα, ενώ όλοι οι αυτοκινητόδρομοι (γαλλικά: Autoroutes) διαθέτουν διόδια.

Ο πρώτος αυτοκινητόδρομος στη Γαλλία κατασκευάστηκε το 1945 και συνέδεε την Λιλ με το Παρίσι και την Λυών με την Μασσαλία. Το σημαντικότερο έτος ήταν το 1955, όταν μετά από μια έντονη συζήτηση, η κυβέρνηση αποφάσισε να θεσπίσει ένα νέο σύστημα οδικών αξόνων με διόδια. Ένα χρόνο αργότερα δημιουργήθηκε και η πρώτη εταιρεία κατασκευής και εκμετάλλευσης αυτοκινητοδρόμου. Από τότε τα έργα επιταχύνονταν και τα χιλιόμετρα αυξάνονταν ραγδαία, έτσι ώστε η Γαλλία διέθετε:

Image
Ένας γαλλικός αυτοκινητόδρομος
  • Το 1945 - 20 χιλ.
  • Το 1967 - 1.000 χιλ.
  • Το 1981 - 5.000 χιλ.
  • Το 1990 - 6.200 χιλ.
  • Το 2003 - 10.380 χιλ.
  • Το 2013 - 11.400 χιλ.
  • Το 2014 - 11.882 χιλ.

Ακόμα και σήμερα, ωστόσο, ορισμένες περιοχές όπως η Κορσική και ένα μεγάλο μέρος της Βρετάνης δεν διαθέτουν αυτοκινητόδρομους, αλλά οδούς ταχείας κυκλοφορίας. Έτσι, εννέα νομοί της χώρας δεν εξυπηρετούνται από κανέναν αυτοκινητόδρομο, εν μέρει λόγω του ανάγλυφου: Ardèche, Charente, Haute-Corse, Corse-du-Sud, Côtes-d'Armor, Finistère, Gers, Morbihan και Haute-Saône. Ωστόσο, όλοι εξυπηρετούνται από οδούς ταχείας κυκλοφορίας. Η υπερπόντια Γαλλία έχει μόνο έναν αυτοκινητόδρομο: τον αυτοκινητόδρομο Α1, στη Μαρτινίκα.

Οι γαλλικοί αυτοκινητόδρομοι φημίζονται για την ασφάλεια που παρέχουν, καθώς διαθέτουν αρκετούς νόμους ασφαλείας. Το όριο ταχύτητας στους οδικούς άξονες είναι:

Σε φυσιολογικές συνθήκες, υπάρχει επίσης και ένα ελάχιστο όριο ταχύτητας 80 km/h στην αριστερή λωρίδα, ενώ οι υπόλοιπες λωρίδες δεν διαθέτουν τέτοιο όριο.

Image
Διόδια στον αυτοκινητόδρομο Autoroute A2.

Όλοι οι γαλλικοί αυτοκινητόδρομοι είναι οδοί διοδίων. Τα διόδια είναι τις περισσότερες φορές μετωπικά, ενώ υπάρχουν και διόδια πλευρικά στις εξόδους. Η τιμή των διοδίων είναι 6 €/100 χιλιόμετρα. Τα διόδια μπορεί κάποιος να πληρώσει με μετρητά ή με χρεωστικές ή πιστωτικές κάρτες.

Κύριοι αυτοκινητόδρομοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
ΚωδικόςΌνομαΔιαδρομήΜήκος
Image
Αυτοκινητόδρομος του ΒορράΠαρίσι - Λιλ214 χιλ.
Image
Κόμπλεζ - Βέλγιο76 χιλ.
Image
Παρίσι - Ανουλάι σου Μπουίζ17 χιλ.
Image
Αυτοκινητόδρομος της ΑνατολήςΠαρίσι - Στρασβούργο480 χιλ.
Image
Βέρντ-Σαϊντ Νεντίς - Λανγκρέ250 χιλ.
Image
Αυτοκινητόδρομος του ΗλίουΠαρίσι - Λυών455 χιλ.
Image
Αυτοκινητόδρομος του ΗλίουΛυών - Μασσαλία314 χιλ.
Image
La ProvencaleLa Fare-les-Oliviers - Ιταλία225 χιλ.
Image
Αυτοκινητόδρομος της ΚαταλονίαςΟράνζ - Ισπανία285 χιλ.

Αρίθμηση υπολοίπων αυτοκινητοδρόμων

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η αρίθμηση των αυτοκινητόδρομων στη Γαλλία γίνεται με βάση την περιοχή στην οποία βρίσκεται. Η κάθε περιοχή έχει και έναν αριθμό για τους αυτοκινητοδρόμους. Αναλυτικότερα:

Αυτοκινητόδρομους στον Ατλαντικό Ωκεανό σκοπεύουν να κατασκευάσουν η Ισπανία και η Γαλλία, οι οποίες προκήρυξαν ήδη σχετικούς διαγωνισμούς, προκειμένου να επιλεγούν οι τοποθεσίες. Για την κατασκευή των νέων αυτοκινητόδρομων, οι οποίοι θα δημιουργηθούν σε μικρή απόσταση από τις ακτές, θα δοθούν επιδοτήσεις, όπως έγινε γνωστό από το υπουργείο Μεταφορών της Ισπανίας. Η κρατική επιδότηση θα ισχύει για τις χρονικές περιόδους της κατασκευής και της πρώτης εμπορικής εκμετάλλευσης των νέων αυτοκινητόδρομων. Σε πρώτη φάση, το ισπανικό δημόσιο παραχωρεί 15 εκατ. ευρώ και η Γαλλία 41 εκατ. από τον ισχύοντα κρατικό προϋπολογισμό της. Οι θαλάσσιοι αυτοί αυτοκινητόδρομοι αποτελούν καινοτομία για τη Δυτική Ευρώπη και στόχος είναι να δώσουν κυκλοφοριακή ανάσα στους ήδη κορεσμένους οδικούς άξονες μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας, με την απομάκρυνση, καταρχήν των φορτηγών που μεταφέρουν εμπορεύματα.[1]

Image
Ο χάρτης των γαλλικών αυτοκινητόδρομων του 2005.
  1. «Αυτοκινητόδρομοι της θάλασσας|Άρθρο|Skai News». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2013.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]