Στείριδα – el Steiri – Στείρι Βοιωτίας

Πριν από πολλά χρόνια συμμετείχα στη δημοσιογραφική αποστολή που συνόδευε τον τότε πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια σε ένα ταξίδι του στη Ρωσία. Τον ήξερα πολλά χρόνια και είχε αναπτυχθεί μια ορισμένη οικειότητα και συμπάθεια μεταξύ μας. Επέτρεψα λοιπόν στον εαυτό μου, με το που τον χαιρέτισα στο αεροπλάνο να προσθέσω και το σχόλιό μου: «Πρόεδρο έχουμε, Δημοκρατία δεν έχουμε». Από τότε βέβαια οφείλω να ομολογήσω ότι η Ελλάδα έχει κάνει αναμφισβήτητη πρόοδο. Όχι μόνο έχει καταργήσει στην πράξη όποια λίγα στοιχεία κράτους, πολύ περισσότερο δημοκρατίας, διατηρούσε πριν από 20 χρόνια, αλλά δεν έχει πλέον ούτε και Πρόεδρο. Έχουμε αναφερθεί αλλού στα «προσόντα» του κ. Τασούλα και δεν χρειάζεται να επανέλθουμε.

Τις προάλλες ο κ. Τασούλας αρνήθηκε να ικανοποιήσει το αίτημα που διατύπωσε ο Αλέξης Τσίπρας και προηγουμένως η Ζωή Κωνσταντοπούλου και να δώσει στη δημοσιότητα τα πρακτικά της σύσκεψης των αρχηγών των ελληνικών πολιτικών κομμάτων την επομένη του δημοψηφίσματος, επικαλούμενος δήθεν εθνικούς λόγους. Η έννοια του έθνους έχει διαχρονικά χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από τους πολιτικούς μας για να δικαιολογήσουν πολλές και ιδιαίτερα τις περισσότερο αντεθνικές βρωμοδουλειές τους.

Μεταξύ πολλών άλλων παραδειγμάτων που θα μπορούσαμε να επικαλεστούμε, η εκστρατεία του Βενιζέλου στην Ουκρανία κατά των Μπολσεβίκων, η Μικρασιατική Εκστρατεία, κατ’ εντολήν όχι του ελληνικού, αλλά μάλλον του αγγλικού έθνους, που οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή, η απόφαση, κατ’ εντολήν του βρετανικού και του αμερικανικού «έθνους» αυτή, να μην επιδιωχθεί κάποιος συμβιβασμός και να πάει μέχρι το τέλος η εξόντωση της τεράστιας, πλειοψηφικής ΕΑΜικής εθνικής αντίστασης, δηλαδή της πιο μαζικής αντίστασης κατά του Χίτλερ σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη, λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος και τον πληθυσμό της χώρας. Το τίμημα ήταν βαρύτατο, ιδίως το ηθικό, γιατί εξοντώθηκαν αλύπητα τα καλύτερα παιδιά της Ελλάδας, οι πιο πατριώτες  που διάλεξαν να αγωνιστούν κατά του κατακτητή αντί να συνεργαστούν μαζί του και να γίνουν τα αφεντικά της «απελευθερωθείσης» μεταπολεμικής Ελλάδας.

Η Ελλάδα πληρώνει ακόμα αυτό το βαρύτατο ηθικό τίμημα αυτού του μεγάλου εγκλήματος εναντίον της, που προκάλεσε μια γιγαντιαία «αρνητική κοινωνική επιλογή» και οι συνέπειες του οποίου είναι 0στη ρίζα των σημερινών προβλημάτων μας.

Όσο για το απόρρητο των ομιλιών στο ελληνικό Προεδρικό Μέγαρο στις 6 Ιουλίου 2015, που επίσης επικαλέστηκε ο Τασούλας για να μην δώσει τα πρακτικά, πρόκειται επίσης περί ανοησίας, μιας ακόμα από τις άπειρες που εκτοξεύουν οι πολιτικοί μας εναντίον της νοημοσύνης και της αξιοπρέπειάς μας. Όλες οι πρεσβείες των ξένων δυνάμεων και οι μυστικές υπηρεσίες τους γνωρίζουν άριστα τι συνέβη στις 6 Ιουλίου 2015. Ο μόνος που δεν το γνωρίζει, τουλάχιστο στις λεπτομέρειές του, είναι ο ελληνικός λαός η μοίρα του οποίου σφραγίστηκε εκείνη τη μέρα. Δεν θα έπρεπε να γνωρίζει επιτέλους τι ακριβώς υποστήριξαν οι υποτιθέμενοι πολιτικοί του εκπρόσωποι;

Με την απόφασή του να μην δώσει στη δημοσιότητα τα πρακτικά, ο κ. Τασούλας δεν ήθελε ασφαλώς να προφυλάξει κανένα εθνικό μυστικό. Άλλωστε στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένα μυστικό που, όπως αποκαλύφθηκε, να μην είναι γνωστό τουλάχιστο από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες και το περίφημο Predator, ίσως και από αρκετούς ακόμα. Σχεδόν κανείς στην τόσο φλύαρη συνήθως ελληνική πολιτική τάξη, από την άκρα αριστερά έως την άκρα δεξιά, δεν φάνηκε να ενοχλείται υπέρμετρα από το γεγονός αυτό, ούτε φυσικά ο κ. Τασούλας, που κόπτεται τώρα για τα μυστικά και τα συμφέροντα του Έθνους! Μπορεί να τους αρέσει κιόλας που τους παρακολουθούν, γιατί έτσι οι «προστάτες» είναι πιο σίγουροι για την ειλικρίνεια της χαμερπούς υποταγής τους.  

Τελικά βέβαια αποσπάσματα των περίφημων πρακτικών δόθηκαν τελικά στη δημοσιότητα από διάφορα ΜΜΕ. Δεν δόθηκε όμως το επίσημο και πλήρες κείμενό τους. Αντ’ αυτών τα διάφορα μέσα επιδόθηκαν σε μια κοπτοραπτική αγνώστου ακρίβειας τσιτάτων και ανοησιών, προκειμένου να «θάψει» ο ένας πολιτικός τον άλλο και να βγει «λάδι» ο ίδιος. Το όλον εξελίχθηκε, όπως και πολλά άλλα θέματα, που απασχολούν τη δημόσια ζωή, σε μια επίθεση αρλουμπολογίας της πολιτικής τάξης και των ολιγαρχών-ιδιοκτητών των ΜΜΕ κατά του εγκεφάλου των Ελλήνων πολιτών.

Η κατάληξη της υπόθεσης ήταν να μην ειπωθεί τίποτα το σοβαρό και τίποτα το ουσιαστικό για την εθνική και ευρωπαϊκή τραγωδία των Μνημονίων και Δανειακών, για την οποία φέρουν ιστορικές ευθύνες όλες οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις, και φυσικά το σύνολο της ηγεσίας της «συλλογικής Δύσης», Γερμανία, ΕΕ, ΔΝΤ, ΗΠΑ και οι αρχιτέκτονες του σχεδίου, οι πολύ μεγάλες διεθνείς τράπεζες, τύπου Lazard και Goldman Sachs, που πειραματίστηκαν στην Ελλάδα, την ίδια την πατρίδα της έννοιας της δημοκρατίας, με την κοινωνική καταστροφή του αρχαιότερου ευρωπαϊκού λαού και την αρπαγή του κράτους του.

Θυμάμαι όχι κάποιον περίεργο αναρχικό ή κομμουνιστή, αλλά τον αείμνηστο Πέτρο Μολυβιάτη, δεξί χέρι του Κωνσταντίνου και υπουργό του Κώστα Καραμανλή, και βαθιά «ευρωπαϊστή» να εγκαταλείπει μια μέρα που κουβεντιάζαμε τη συνήθη ψυχραιμία που τον χαρακτήριζε βγάζοντας όλη την πίκρα του γιατί η Ευρώπη, το ίνδαλμά του, κατέστρεψε την Ελλάδα. Αυτή τη λέξη ακριβώς χρησιμοποίησε: «την κατέστρεψε». Γι’ αυτά όλα, τα μεγάλα και τα τρομερά, τα τόσο σημαντικά, δεν έχει να πει τίποτα το σοβαρό κανένας από τους νυν πολιτικούς μας, όπως δεν έχουν να πουν και τίποτα για το που πάει σήμερα η χώρα μας. Κατά τρόπο κωμικοτραγικό, η συζήτηση που ξεκίνησε από το αίτημα Τσίπρα σε Τασούλα, κατέληξε σε καβγά για το αν καν υπήρχαν πρακτικά και πρακτικογράφοι!!

Το θέμα βέβαια είναι πολύ σοβαρό και δεν μπορεί να εξαντληθεί με αυτό το σχόλιο. Ευκαιρίας δοθείσης και επικαιρότητος επιτρεπούσης, θα επανέλθουμε.