
Formed in 2009, the Archive Team (not to be confused with the archive.org Archive-It Team) is a rogue archivist collective dedicated to saving copies of rapidly dying or deleted websites for the sake of history and digital heritage. The group is 100% composed of volunteers and interested parties, and has expanded into a large amount of related projects for saving online and digital history.
History is littered with hundreds of conflicts over the future of a community, group, location or business that were "resolved" when one of the parties stepped ahead and destroyed what was there. With the original point of contention destroyed, the debates would fall to the wayside. Archive Team believes that by duplicated condemned data, the conversation and debate can continue, as well as the richness and insight gained by keeping the materials. Our projects have ranged in size from a single volunteer downloading the data to a small-but-critical site, to over 100 volunteers stepping forward to acquire terabytes of user-created data to save for future generations.
The main site for Archive Team is at archiveteam.org and contains up to the date information on various projects, manifestos, plans and walkthroughs.
This collection contains the output of many Archive Team projects, both ongoing and completed. Thanks to the generous providing of disk space by the Internet Archive, multi-terabyte datasets can be made available, as well as in use by the Wayback Machine, providing a path back to lost websites and work.
Our collection has grown to the point of having sub-collections for the type of data we acquire. If you are seeking to browse the contents of these collections, the Wayback Machine is the best first stop. Otherwise, you are free to dig into the stacks to see what you may find.
The Archive Team Panic Downloads are full pulldowns of currently extant websites, meant to serve as emergency backups for needed sites that are in danger of closing, or which will be missed dearly if suddenly lost due to hard drive crashes or server failures.
uploads
The subject is the Archeiomarxist communist organization. The overall aim is to contribute to a wider political, social and cultural history of the trade union movement and the left in Greece. At the same time, research in contributing to the labor history, but also in the wider history of Greek interwar period. The Archeiomarxists are the protagonists in the formation of the War Disability movement. At the same time, the Archeiomarxist group is associated with the radicalized tendencies of the new generation of lab workers. The Archeiomarxist trade unionism appears to be the communist version of a radical “pure syndicalism”. Educational activity and moral rhetoric were very important for the organization. These functioned as a process of self-conformation and class self-consciousness. On this basis, archeiomarxism set up a strict moral regulatory framework that defined the entire daily life of its members. The Archeiomarxist communist feminism will prove more radical and acute than that of the KKE, as it is refers much more clearly to women as a distinct category. There are aspects of the interwar student and pupil movement, as well as state repression, around demands for democratic modernization of educational institutions.
In the period 1930-1934, the Archeiomarxist organization emerged into a relatively massive political, ideological and trade union movement within the working class and the Greek society. In 1930 it became the official section of the International Left Opposition in Greece. The Archeiomarxist organization then adopts many of the aspects of Bolshevik trade unionism, as it gradually abandons the defense of the old world of the lab and claims the representation of the new industrial proletariat. This process begins with the abandonment of the organizing structure of the 19th century revolutionary societies and the adoption of the structures of a modern revolutionary organization Leninist new type. The relatively large organizational development of the organization and its distinct historical path created a de facto path towards the formation of a new communist party other than the KKE. However, the same question faced the entire international opposition. The Archeiomarxist group is a leading player in the controversies of the International Left Opposition. There are two tendencies of denial of the Archeiomarxist present, one to an idealized old good Archeiomarxism and one to complete rejection in favor of pure Trotskyism. In 1934 the organization is split to these tendencies. The two new groups were too small now.
Key words: Archeiomarxism, communism, Communist Party of Greece, Trotskyism, labor movement, war disabled movement
Η αληθινή ιστορία της Εκκλησίας του Κώστα Απέκα αποτελεί την πρώτη απόπειρα να γραφτεί µια κριτική ιστορία της Ελλαδικής Εκκλησίας, µέσα από ένα µαρξιστικό πρίσµα. Σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, αντανακλά το αντικληρικό κλίµα του Μεσοπολέµου, που σε µεγάλο βαθµό εκφράζεται µέσω ενός πρωτοφανούς, για τα δεδοµένα της ελληνικής κοινωνίας, λαϊκού αντικληρικαλισµού.
Πιάνοντας το νήµα από τη µεγάλη παράδοση του Νεοελληνικού ∆ιαφωτισµού, ο Απέκας παρουσιάζει τον εκµεταλλευτικό χαρακτήρα της Εκκλησίας και τα συµφέροντα που αυτή εκπροσωπεί, αναλύοντας τον ρόλο της στο βυζαντινό και κυρίως στο οθωµανικό κράτος. Περιγράφει την πολιτική και ιδεολογική της αµφισβήτηση από τους φιλελεύθερους ριζοσπάστες διαφωτιστές κατά την Ελληνική Επανάσταση και αναδεικνύει τον νέο της ρόλο, αµέσως µετά τη δηµιουργία του νέου ελληνικού κράτους, ως ένας ιδεολογικός µηχανισµός της νέας κυρίαρχης αστικής τάξης, καθώς αυτή ξεκίνησε να συντηρητικοποιείται και να συµβιβάζεται µε τα προεπαναστατικά κυρίαρχα στοιχεία.
Η εισαγωγή καταπιάνεται με ζητήματα γύρω από τη θέση και το χαρακτήρα του στρώματος των ΕΒΕ μέσα στην ελληνική κοινωνία, όπως αυτά τέθηκαν ως διακυβεύματα την εποχή της οικονομικής κρίσης, και σκιαγραφεί μια περιοδολόγηση της σύγχρονης ιστορίας της ΓΣΕΒΕΕ. Οι μικρομεσαίοι αντιμετωπίστηκαν ως το ερμηνευτικό κλειδί για όλες τις παθογένειες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας και απέναντι σε αυτές τις αναπαραστάσεις η ΓΣΕΒΕΕ κλήθηκε να προσδιορίσει και να επαναπροσδιορίσει τη συλλογική έκφραση της μικροαστικής τάξης.
Το πρώτο μέρος ξεκινά με τις ελπίδες και οράματα για έναν νέο συνδικαλισμό, ευρωπαϊκό και σύγχρονο, που να συνάδει με τις νέες κατευθύνσεις της εποχής της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, των τεχνολογικών επαναστάσεων και ενός μεσσιανισμού γύρω από την έλευση της νέας χιλιετίας. Περιγράφει την τομή στο Συνέδριο του 1997 και την πορεία αποκρυστάλλωσης, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2000, ενός συνδικαλισμού βασισμένου στην τεκμηρίωση, τον ρόλο του κοινωνικού εταίρου και στις σύγχρονες ευρωπαϊκές πρακτικές των ομάδων πίεσης, χωρίς όμως να εγκαταλείπονται οι παραδόσεις του αγωνιστικού συνδικαλισμού της προηγούμενης περιόδου του εκδημοκρατισμού. Η ΓΣΕΒΕΕ αναδεικνύεται σε έναν σοβαρό και αξιόπιστη συνομιλητή των κυβερνήσεων, της ευρωπαϊκής ένωσης και των άλλων κοινωνικών εταίρων, με μεγάλες δυνατότητες παρέμβασης υπέρ του στρώματος των μικρομεσαίων αλλά και ευρύτερα της κοινωνίας. Ωστόσο, πάγια ζητήματα και προβλήματα της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας παρέμεναν ανοιχτά ή οξύνονταν λόγω της εμφάνισης μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
Το δεύτερο μέρος καλύπτει την περίοδο της οικονομικής κρίσης και των αντιστάσεων του στρώματος απέναντι στα μνημόνια. Η Συνομοσπονδία, στέκοντας απέναντι στις πολιτικές διάλυσης και στοχοποίησης του στρώματος των μικρομεσαίων, οργάνωσε αντιστάσεις σε κάθε επίπεδο, τόσο με μαχητικές δράσεις όσο και με διαβουλεύσεις. Ταυτόχρονα, επεξεργάστηκε και προέταξε δέσμες αιτημάτων, συνέβαλε στην αποτύπωση της οικονομικής πραγματικότητας και τοποθετήθηκε πάνω στα κρίσιμα διακυβεύματα, όπως το δημοψήφισμα του 2015. Ο σύγχρονος ευρωπαϊκός εταιρικός συνδικαλισμός βρέθηκε σε κρίση, ενώ η Συνομοσπονδία κατέφυγε στον αγωνιστικό συνδικαλισμό σε συνδυασμό με την τεκμηρίωση. Στο εσωτερικό της παγιώνονται διαφορετικά μοντέλα συνδικαλιστικής έκφρασης. Με το τέλος της μνημονιακής περιόδου, η Συνομοσπονδία εκκινεί τις αναζητήσεις για έναν σύγχρονο συνδικαλισμό.
Ο επίλογος συμπυκνώνει και πλαισιώνει θεωρητικά τα συμπεράσματα. Για την περίοδο 1997-2008, η αλλαγή συνδικαλιστικού παραδείγματος συσχετίζεται με την αποβιοτεχνοποίηση και το μετασχηματισμό των μικρομεσαίων. Για την περίοδο 1009-2018, η καταστροφή και η επιβίωση των μικρομεσαίων από την κρίση και τη μνημονιακή νομοθεσία οδηγεί στην αναζήτηση ενός νέου συνδικαλιστικού παραδείγματος.
Η παρούσα συλλογική εργασία στρέφει την προσοχή της σ' ένα ρεύμα που εμφανίστηκε στο εσωτερικό του ΣΕΚΕ-ΚΚΕ, εξοστρακίστηκε από αυτό και στη συνέχεια θέλησε να αποτελέσει το αντίπαλο δέος του. Είναι η ελληνική Αριστερή Αντιπολίτευση μέσα από την οποία γεννήθηκε ένα ιδιαίτερο πολιτικό και ιδεολογικό ρεύμα, το τροτσκιστικό, που στα διαμορφωτικά για την Αριστερά χρόνια του Μεσοπολέμου επεδίωξε, και μάλιστα με αξιώσεις, να γίνει η ηγεμονική αριστερή πολιτική δύναμη. Για πλείστους λόγους, που παρουσιάζονται συνοπτικά στις σελίδες αυτού του βιβλίου, δεν τα κατάφερε. Όμως, συνέχισε και συνεχίζει να υπάρχει και να δρα ως ένας σημαντικός πόλος της Αριστεράς στην Ελλάδα και διεθνώς.
Το παρόν κείμενο επιχειρεί να εξετάσει με βάση τα κείμενα του Λένιν τα θεμέλια πάνω στα οποία διαμορφώθηκε ο μπολσεβικισμός και στη συνέχεια τη διεθνή επέκτασή του μέσω της διαδικασίας της «μπολσεβικοποίησης». Λαμβάνονται υπόψη οι ιστορικές συνθήκες και αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του κομμουνιστικού κινήματος και τελικά οι βασικές διαφορετικές εκδοχές και μορφές του μπολσεβικισμού που αναδύθηκαν την περίοδο του Μεσοπολέμου. Τέλος, γίνεται μια περιορισμένη αναφορά στον μεσοπολεμικό μπολσεβικισμό της Ελλάδας.
Λέξεις κλειδιά: μπολσεβικισμός, μπολσεβικοποίηση, σταλινοποίηση, Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν, τροτσκισμός, σταλινισμός
το άρθρο αυτό παρουσιάζει την εμφάνιση και την πρώτη αντιμετώπιση από το κράτος και την κοινωνία του ζητήματος των αναπήρων πολέμου
Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στον ανηψιό μου Κωνσταντίνο Γιαννόπουλο και την μεγάλη προσπάθειά του
The subject is the Archeiomarxist communist organization. The overall aim is to contribute to a wider political, social and cultural history of the trade union movement and the left in Greece. At the same time, research in contributing to the labor history, but also in the wider history of Greek interwar period. The Archeiomarxists are the protagonists in the formation of the War Disability movement. At the same time, the Archeiomarxist group is associated with the radicalized tendencies of the new generation of lab workers. The Archeiomarxist trade unionism appears to be the communist version of a radical “pure syndicalism”. Educational activity and moral rhetoric were very important for the organization. These functioned as a process of self-conformation and class self-consciousness. On this basis, archeiomarxism set up a strict moral regulatory framework that defined the entire daily life of its members. The Archeiomarxist communist feminism will prove more radical and acute than that of the KKE, as it is refers much more clearly to women as a distinct category. There are aspects of the interwar student and pupil movement, as well as state repression, around demands for democratic modernization of educational institutions.
In the period 1930-1934, the Archeiomarxist organization emerged into a relatively massive political, ideological and trade union movement within the working class and the Greek society. In 1930 it became the official section of the International Left Opposition in Greece. The Archeiomarxist organization then adopts many of the aspects of Bolshevik trade unionism, as it gradually abandons the defense of the old world of the lab and claims the representation of the new industrial proletariat. This process begins with the abandonment of the organizing structure of the 19th century revolutionary societies and the adoption of the structures of a modern revolutionary organization Leninist new type. The relatively large organizational development of the organization and its distinct historical path created a de facto path towards the formation of a new communist party other than the KKE. However, the same question faced the entire international opposition. The Archeiomarxist group is a leading player in the controversies of the International Left Opposition. There are two tendencies of denial of the Archeiomarxist present, one to an idealized old good Archeiomarxism and one to complete rejection in favor of pure Trotskyism. In 1934 the organization is split to these tendencies. The two new groups were too small now.
Key words: Archeiomarxism, communism, Communist Party of Greece, Trotskyism, labor movement, war disabled movement
Η αληθινή ιστορία της Εκκλησίας του Κώστα Απέκα αποτελεί την πρώτη απόπειρα να γραφτεί µια κριτική ιστορία της Ελλαδικής Εκκλησίας, µέσα από ένα µαρξιστικό πρίσµα. Σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, αντανακλά το αντικληρικό κλίµα του Μεσοπολέµου, που σε µεγάλο βαθµό εκφράζεται µέσω ενός πρωτοφανούς, για τα δεδοµένα της ελληνικής κοινωνίας, λαϊκού αντικληρικαλισµού.
Πιάνοντας το νήµα από τη µεγάλη παράδοση του Νεοελληνικού ∆ιαφωτισµού, ο Απέκας παρουσιάζει τον εκµεταλλευτικό χαρακτήρα της Εκκλησίας και τα συµφέροντα που αυτή εκπροσωπεί, αναλύοντας τον ρόλο της στο βυζαντινό και κυρίως στο οθωµανικό κράτος. Περιγράφει την πολιτική και ιδεολογική της αµφισβήτηση από τους φιλελεύθερους ριζοσπάστες διαφωτιστές κατά την Ελληνική Επανάσταση και αναδεικνύει τον νέο της ρόλο, αµέσως µετά τη δηµιουργία του νέου ελληνικού κράτους, ως ένας ιδεολογικός µηχανισµός της νέας κυρίαρχης αστικής τάξης, καθώς αυτή ξεκίνησε να συντηρητικοποιείται και να συµβιβάζεται µε τα προεπαναστατικά κυρίαρχα στοιχεία.
Η εισαγωγή καταπιάνεται με ζητήματα γύρω από τη θέση και το χαρακτήρα του στρώματος των ΕΒΕ μέσα στην ελληνική κοινωνία, όπως αυτά τέθηκαν ως διακυβεύματα την εποχή της οικονομικής κρίσης, και σκιαγραφεί μια περιοδολόγηση της σύγχρονης ιστορίας της ΓΣΕΒΕΕ. Οι μικρομεσαίοι αντιμετωπίστηκαν ως το ερμηνευτικό κλειδί για όλες τις παθογένειες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας και απέναντι σε αυτές τις αναπαραστάσεις η ΓΣΕΒΕΕ κλήθηκε να προσδιορίσει και να επαναπροσδιορίσει τη συλλογική έκφραση της μικροαστικής τάξης.
Το πρώτο μέρος ξεκινά με τις ελπίδες και οράματα για έναν νέο συνδικαλισμό, ευρωπαϊκό και σύγχρονο, που να συνάδει με τις νέες κατευθύνσεις της εποχής της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, των τεχνολογικών επαναστάσεων και ενός μεσσιανισμού γύρω από την έλευση της νέας χιλιετίας. Περιγράφει την τομή στο Συνέδριο του 1997 και την πορεία αποκρυστάλλωσης, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2000, ενός συνδικαλισμού βασισμένου στην τεκμηρίωση, τον ρόλο του κοινωνικού εταίρου και στις σύγχρονες ευρωπαϊκές πρακτικές των ομάδων πίεσης, χωρίς όμως να εγκαταλείπονται οι παραδόσεις του αγωνιστικού συνδικαλισμού της προηγούμενης περιόδου του εκδημοκρατισμού. Η ΓΣΕΒΕΕ αναδεικνύεται σε έναν σοβαρό και αξιόπιστη συνομιλητή των κυβερνήσεων, της ευρωπαϊκής ένωσης και των άλλων κοινωνικών εταίρων, με μεγάλες δυνατότητες παρέμβασης υπέρ του στρώματος των μικρομεσαίων αλλά και ευρύτερα της κοινωνίας. Ωστόσο, πάγια ζητήματα και προβλήματα της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας παρέμεναν ανοιχτά ή οξύνονταν λόγω της εμφάνισης μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
Το δεύτερο μέρος καλύπτει την περίοδο της οικονομικής κρίσης και των αντιστάσεων του στρώματος απέναντι στα μνημόνια. Η Συνομοσπονδία, στέκοντας απέναντι στις πολιτικές διάλυσης και στοχοποίησης του στρώματος των μικρομεσαίων, οργάνωσε αντιστάσεις σε κάθε επίπεδο, τόσο με μαχητικές δράσεις όσο και με διαβουλεύσεις. Ταυτόχρονα, επεξεργάστηκε και προέταξε δέσμες αιτημάτων, συνέβαλε στην αποτύπωση της οικονομικής πραγματικότητας και τοποθετήθηκε πάνω στα κρίσιμα διακυβεύματα, όπως το δημοψήφισμα του 2015. Ο σύγχρονος ευρωπαϊκός εταιρικός συνδικαλισμός βρέθηκε σε κρίση, ενώ η Συνομοσπονδία κατέφυγε στον αγωνιστικό συνδικαλισμό σε συνδυασμό με την τεκμηρίωση. Στο εσωτερικό της παγιώνονται διαφορετικά μοντέλα συνδικαλιστικής έκφρασης. Με το τέλος της μνημονιακής περιόδου, η Συνομοσπονδία εκκινεί τις αναζητήσεις για έναν σύγχρονο συνδικαλισμό.
Ο επίλογος συμπυκνώνει και πλαισιώνει θεωρητικά τα συμπεράσματα. Για την περίοδο 1997-2008, η αλλαγή συνδικαλιστικού παραδείγματος συσχετίζεται με την αποβιοτεχνοποίηση και το μετασχηματισμό των μικρομεσαίων. Για την περίοδο 1009-2018, η καταστροφή και η επιβίωση των μικρομεσαίων από την κρίση και τη μνημονιακή νομοθεσία οδηγεί στην αναζήτηση ενός νέου συνδικαλιστικού παραδείγματος.
Η παρούσα συλλογική εργασία στρέφει την προσοχή της σ' ένα ρεύμα που εμφανίστηκε στο εσωτερικό του ΣΕΚΕ-ΚΚΕ, εξοστρακίστηκε από αυτό και στη συνέχεια θέλησε να αποτελέσει το αντίπαλο δέος του. Είναι η ελληνική Αριστερή Αντιπολίτευση μέσα από την οποία γεννήθηκε ένα ιδιαίτερο πολιτικό και ιδεολογικό ρεύμα, το τροτσκιστικό, που στα διαμορφωτικά για την Αριστερά χρόνια του Μεσοπολέμου επεδίωξε, και μάλιστα με αξιώσεις, να γίνει η ηγεμονική αριστερή πολιτική δύναμη. Για πλείστους λόγους, που παρουσιάζονται συνοπτικά στις σελίδες αυτού του βιβλίου, δεν τα κατάφερε. Όμως, συνέχισε και συνεχίζει να υπάρχει και να δρα ως ένας σημαντικός πόλος της Αριστεράς στην Ελλάδα και διεθνώς.
Το παρόν κείμενο επιχειρεί να εξετάσει με βάση τα κείμενα του Λένιν τα θεμέλια πάνω στα οποία διαμορφώθηκε ο μπολσεβικισμός και στη συνέχεια τη διεθνή επέκτασή του μέσω της διαδικασίας της «μπολσεβικοποίησης». Λαμβάνονται υπόψη οι ιστορικές συνθήκες και αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του κομμουνιστικού κινήματος και τελικά οι βασικές διαφορετικές εκδοχές και μορφές του μπολσεβικισμού που αναδύθηκαν την περίοδο του Μεσοπολέμου. Τέλος, γίνεται μια περιορισμένη αναφορά στον μεσοπολεμικό μπολσεβικισμό της Ελλάδας.
Λέξεις κλειδιά: μπολσεβικισμός, μπολσεβικοποίηση, σταλινοποίηση, Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν, τροτσκισμός, σταλινισμός
το άρθρο αυτό παρουσιάζει την εμφάνιση και την πρώτη αντιμετώπιση από το κράτος και την κοινωνία του ζητήματος των αναπήρων πολέμου
Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο στον ανηψιό μου Κωνσταντίνο Γιαννόπουλο και την μεγάλη προσπάθειά του
Το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης καταλήφθηκε από τις Γερμανικές δυνάμεις κατοχής τον Απρίλιο του 1941. Τον Οκτώβριο του 1944 βομβαρδίστηκε από την Αγγλοαμερικανική αεροπορία με αποτέλεσμα να καταστραφούν σε μεγάλο βαθμό οι εγκαταστάσεις του. Την καταστροφή συμπλήρωσαν οι Γερμανοί κατά την αποχώρησή τους με ανατινάξεις με αποτέλεσμα η καταστροφή των εγκαταστάσεων να φτάσει το 80%. Μετά το τέλος του πολέμου, η νέα διοίκηση της ΕΖΘ και ΛΤΘ αναλαμβάνει την ανασυγκρότηση του λιμένος. Ωστόσο, η καταστροφή μηχανημάτων και ο παλαιομένος χαρακτήρας τους, η δυσχέρεια των προπολεμικών τεχνικών εταιριών, αλλά κυρίως η έλλειψη πόρων εμπόδιζε την γρήγορη και αποτελεσματική επίλυση βασικών προβλημάτων υποδομής.
Οι πρώτες αποκαταστάσεις έγιναν από τον βρετανικό στρατό. Στη συνέχεια, στο ευρύτερο πλαίσιο του Δόγματος Τρούμαν και του Σχεδίου Μάρσαλ και ειδικότερα στο πλαίσιο της αμερικανικής παρέμβασης στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο εμπλέκεται ενεργά ο αμερικάνικος παράγοντας. Συγκεκριμένα, αποφασίστηκε η συγκρότηση της Αμερικανικής Αποστολής Βοηθείας στην Ελλάδα (AMAG). Η αμερικανική εταιρία Steers-Grove υπέγραψε τρεις ειδικές συμβάσεις με το Λιμενικό Ταμείο Θεσσαλονίκης και ανέλαβε να επισκευάσει συγκεκριμένα έργα και να παραχωρήσει τεχνικό εξοπλισμό. Στην συνέχεια, το ΛΤΘ αναλαμβάνει το ίδιο με χρηματοδότηση από το σχέδιο Μάρσαλ. Το 1951, οι φορείς του λιμένα περιγράφουν ως άθλο την αποκατάσταση και την πλήρη λειτουργία του λιμένος. Η ανακοίνωση συνοδεύεται με στοιχεία και εικόνες από το αρχείο της ΟΛΘ ΑΕ.
Συνοψίζοντας επιχειρείται να προστεθεί μια ουσιαστική ψηφίδα στο μεγάλο ζήτημα της αμερικανικής βοήθειας στην Ελλάδα εν μέσω εμφυλίου πολέμου και τη μεταπολεμική ανασυγκρότηση της χώρας.
Παράλληλα, οι αρχειομαρξιστές επικράτησαν στην Φοιτητική Συντροφιά. Την ίδια εποχή ιδρύθηκε ο Εθνικός Παμφοιτητικός Σύλλογος με την υποστήριξη αστυνομικών, πρυτανικών και πολιτικών φορέων. Ο Παμφοιτητικός κατάφερε μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα να κυριαρχήσει στο αθηναϊκό φοιτητικό κόσμο υιοθετώντας συντεχνιάζοντα και καθαρά οικονομικά συνθήματα. Ακόμα τα ιδεολογικά και πολιτικά συνθήματά του κινούνταν μέσα στα όρια της νομιμότητας και του καθεστώτος. Τέλος, οι φοιτητές του ΚΚΕ παρέμειναν ένας σημαντικός ξεχωριστός πόλος εντός των φοιτητών.
Μετά τις διώξεις που ακολούθησαν την κινητοποίηση του 1929, αλλά και μετά τη διάσπαση του 1931 στην αρχειομαρξιστική φοιτητική παράταξη, η δυναμική της τελευταίας περιορίστηκε. Ως εκ τούτου, οι αρχειομαρξιστές φοιτητές φαίνεται πως έχασαν την πρωτοβουλία των κινήσεων που είχαν κατακτήσει στα 1929-1930. Παράλληλα, στα πλαίσια της δικής τους στροφής και αλλαγής τακτικής εγκατέλειψαν τον αμιγώς οικονομικό και μη πολιτικό λόγο αναπτύσσοντας τον πολιτικοποιημένο κομμουνιστικό συνδικαλισμό με βάση τις τροτσκιστικές αρχές. Ταυτόχρονα, οι αρχειομαρξιστές φοιτητές κινούνταν όχι ως αυτόνομη πολιτική ομάδα, αλλά ως αριστερή αντιπολίτευση στο ΚΚΕ.
"Διαστάσεις του ελληνικού εμφυλίου πολέμου 1946-1949",
Πάντειο Πανεπιστήμιο, 7-12 Δεκεμβρίου 2016.
Συγκεκριμένα, το αρχειομαρξιστικό αντρικό ιδεώδες, συνδεδεμένο απόλυτα με τις αρχές της «ταξικής ηθικής», διαμόρφωνε καθορισμένες ατομικότητες και τελικά μια συγκεκριμένη αναπαράσταση για τον τύπο του αρχειομαρξιστή, ενός πειθαρχημένου στην οργάνωση κομμουνιστή, λιτοδίαιτου και στερημένου από τις απολαύσεις της ζωής αφοσιωμένου στον αγώνα μαχητή. Παράλληλα, ο αρχειομαρξιστής κομμουνιστής εργάτης έπρεπε να είναι ο θεωρητικά καταρτισμένος διανοούμενος που αναλάμβανε να καθοδηγήσει και να μορφώσει. Όφειλε να είναι το πρόσωπο που επιβαλλόταν ως ηγεμόνας στον χώρο εργασίας και στο φιλικό περιβάλλον και το δυναμίτιζε, το αναδιαμόρφωνε σε μια «πολιτισμένη» ηθική βάση και σε μια αγωνιστική κατεύθυνση. Ήταν ταυτόχρονα η κομμουνιστική εκδοχή του λαϊκού τύπου του «μάγκα», «φορέα και εκφραστή αρετών και προτύπων όπως η ανδρεία, η γενναιότητα, το φιλότιμο, ο αυτοέλεγχος, η μπέσα και η σωφροσύνη» ο οποίος όφειλε να καταφύγει στη σωματική αναμέτρηση για να υπερασπιστεί την τιμή, τη δική του ή της εργατικής τάξης.
Moralizing Capitalism: Agents, Discourses and Practices of Capitalism in the
Modern Age
March 14th – 16th, 2016
Berlin, Regionalzentrum der Fernuniversität,
ιδεολογίες, ταυτότητες, αναπαραστάσεις
Γ΄ Συνέδριο Νέων Ερευνητών
Το συνέδριο αφιερώνεται στη μνήμη του Νίκου Μπιργάλια
Στη μνήμη του Νίκου Μπιργάλια
ανακοίνωση στο Συνέδριο Νέες προσεγγίσεις στην ελληνική κοινωνία στον μεσοπόλεμο 14/1/2010
Περιέχει το Κεφάλαιο I με θέμα "Η συγκρότηση του συνοικισμού", το Κεφάλαιο II με θέμα Συλλογική και πολιτική δράση των Περιστεριωτών, το Κεφάλαιο III με θέμα Τα σκοτεινά χρόνια (Κατοχή, Απελευθέρωση, Εμφύλιος) και το Κεφάλαιο IV με θέμα Κοινωνία και πολιτισμός την περίοδο 1925-1949
υπολοίπους φορείς και εταίρους, καθώς και τη σημασία των προσωπικών σχέσεων. Το τελευταίο θα τονιστεί ακόμη περισσότερο από τον Δημήτρη Ασημακόπουλο, πρόεδρο της ΓΣΕΒΕΕ από το 2003 έως το 2013, ο οποίος θα συνεργαστεί στενά με πρωθυπουργούς και υπουργούς, αλλά και με τους ευρωπαίους ομολόγους του. Η μορφή του lobbying θα κλονιστεί σοβαρά τα χρόνια της οικονομικής κρίσης, λόγω κατάρρευσης του συστήματος, κάτι που θα τονίσει ο μετέπειτα και νυν πρόεδρος Γιώργος Καββαθάς, ο οποίος παράλληλα θα τονίσει και τη διαφορετική μορφή αντίδρασης της ΓΣΕΒΕΕ απέναντι στην τρόικα σε σχέση με τις ελληνικές κυβερνήσεις.
πλουτίζοντας την γενική εικόνα.
Το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης καταλήφθηκε από τις Γερμανικές δυνάμεις κατοχής τον Απρίλιο του 1941. Τον Οκτώβριο του 1944 βομβαρδίστηκε από την Αγγλοαμερικανική αεροπορία με αποτέλεσμα να καταστραφούν σε μεγάλο βαθμό οι εγκαταστάσεις του. Την καταστροφή συμπλήρωσαν οι Γερμανοί κατά την αποχώρησή τους με ανατινάξεις με αποτέλεσμα η καταστροφή των εγκαταστάσεων να φτάσει το 80%. Μετά το τέλος του πολέμου, η νέα διοίκηση της ΕΖΘ και ΛΤΘ αναλαμβάνει την ανασυγκρότηση του λιμένος. Ωστόσο, η καταστροφή μηχανημάτων και ο παλαιομένος χαρακτήρας τους, η δυσχέρεια των προπολεμικών τεχνικών εταιριών, αλλά κυρίως η έλλειψη πόρων εμπόδιζε την γρήγορη και αποτελεσματική επίλυση βασικών προβλημάτων υποδομής.
Οι πρώτες αποκαταστάσεις έγιναν από τον βρετανικό στρατό. Στη συνέχεια, στο ευρύτερο πλαίσιο του Δόγματος Τρούμαν και του Σχεδίου Μάρσαλ και ειδικότερα στο πλαίσιο της αμερικανικής παρέμβασης στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο εμπλέκεται ενεργά ο αμερικάνικος παράγοντας. Συγκεκριμένα, αποφασίστηκε η συγκρότηση της Αμερικανικής Αποστολής Βοηθείας στην Ελλάδα (AMAG). Η αμερικανική εταιρία Steers-Grove υπέγραψε τρεις ειδικές συμβάσεις με το Λιμενικό Ταμείο Θεσσαλονίκης και ανέλαβε να επισκευάσει συγκεκριμένα έργα και να παραχωρήσει τεχνικό εξοπλισμό. Στην συνέχεια, το ΛΤΘ αναλαμβάνει το ίδιο με χρηματοδότηση από το σχέδιο Μάρσαλ. Το 1951, οι φορείς του λιμένα περιγράφουν ως άθλο την αποκατάσταση και την πλήρη λειτουργία του λιμένος. Η ανακοίνωση συνοδεύεται με στοιχεία και εικόνες από το αρχείο της ΟΛΘ ΑΕ.
Συνοψίζοντας επιχειρείται να προστεθεί μια ουσιαστική ψηφίδα στο μεγάλο
ζήτημα της αμερικανικής βοήθειας στην Ελλάδα εν μέσω εμφυλίου πολέμου και τη
μεταπολεμική ανασυγκρότηση της χώρας.
Μενέλαος Χαραλαμπίδης, Ραϋμόνδος Αλβανός, Κώστας Παλούκης, Γιώργος Παπαδάκης, Δημήτρης Κουμούζης
επιμέλεια: Αρτέμης Ψαρομηλίγκος, Βασιλική Λάζου
Ελευθεροτυπία, 2011
174 σελ.
επιμέλεια: Χρήστος Χατζηιωσήφ
;άλλα κείμενα: Γ. Θ. Μαυρογορδάτος, Χρήστος Χατζηιωσήφ, Σπύρος Μαρκέτος, Αλέξανδρος Δάγκας, Κώστας Παλούκης, Νίκος Κ. Αλιβιζάτος, Προκόπης Παπαστράτης, Τάκης Καγιαλής, Ελίζα - Άννα Δελβερούδη, Ευγένιος Δ. Ματθιόπουλος, Βασίλης Κολώνας
Βιβλιόραμα, 2003
560 σελ.
Οι εκδόσεις iWrite και η Σειρά Lux Orbis, παρουσίασαν το βιβλίο την Δευτέρα 6 Μαρτίου, 2023 στο Διπλό Καφέ, Θεμιστοκλέους 70, Εξάρχεια.
Μίλησαν οι:
- Κώστας Κατσάπης, Ιστορικός στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο,
- Κώστας Παλούκης, Διδάκτορας νεότερης Ιστορίας, διδάσκων στο Τμήμα Βιβλιοθηκονομίας, Αρχειονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης στο ΔΙΠΑΕ, επιμελητής έκδοσης
- Αιμιλία Σαλβάνου, διδακτόρισσα ιστορίας και κοινωνικής ανθρωπολογίας, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο ΔΠΘ,
- Νίκος Θεοδοσίου, σκηνοθέτης και συγγραφέας,
Την εκδήλωση χαιρέτησε ο δημοσιογράφος Μηνάς Παπαγεωργίου, διευθυντής της Σειράς Lux Orbis
Ομιλητές:
- Τάσος Κωστόπουλος - δημοσιογράφος,
- Σεραφείμ Σεφεριάδης - αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο,
- Κώστας Παλούκης - συγγραφέας του βιβλίου – Δρ. Ιστορίας – διδάσκων ΔΙΠΑΕ
Η σοσιαλδημοκρατία είναι ένα σοσιαλιστικό κίνημα που υποστηρίζει τη δημιουργία μιας σοσιαλιστικής οικονομίας μέσα από πολιτικές μεταρρυθμίσεις. Το θεμελιώδες χαρακτηριστικό της είναι η απόρριψη της επανάστασης και η πεποίθηση της ότι ο ρεφορμισμός είναι ένας επιθυμητός δρόμος για την επίτευξη του σοσιαλισμού. Στην πράξη αποδέχεται την ανάληψη της διακυβέρνησης ενός καπιταλιστικού πλαισίου αποδεχόμενη κάποιους συμβιβασμούς και υποχωρήσεις για την επίτευξη αυτών των στόχων.
Δεν υπάρχει ιστορικά μία τυπική μορφή σοσιαλδημοκρατίας αλλά πολλές, από τα τέλη του 19ου αιώνα έως και σήμερα. Μπορούμε να διακρίνουμε τρεις κύριες μορφές σοσιαλδημοκρατίας.
Η πρώτη είναι η κλασσική δυτικοευρωπαϊκή μορφή με χαρακτηριστικό εκπρόσωπο το πλατύ, μαζικό, δημοκρατικό κόμμα του γερμανικού SPD, το οποίο εκπροσωπεί κοινοβουλευτικά την εργατική τάξη και στο οποίο συμμετέχουν πλατιά τμήματά της. Παράλληλα αναπτύσσει πολιτικές και πολιτιστικές δράσεις ενώ πάντα δρα στο όριο της πολιτικής νομιμότητας του εκάστοτε καθεστώτος.
Η δεύτερη είναι κάποιες πολύ μικρές ομαδοποιήσεις διανοουμένων και συνδικαλιστών που δεν μπορούν να αναδειχτούν σε μαζικό ρεύμα. Πολλές φορές έχουν έναν αναντίστοιχα με το μέγεθός τους και τη μικρή οργανωτική τους βάση μεγάλο και σημαντικό ρόλο και δράση στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Ενίοτε οι ομάδες αυτές εντάσσονται σε μεγαλύτερα φιλελεύθερα κόμματα με δημοκρατικό χαρακτήρα. Τέτοια παραδείγματα σοσιαλιστικών ομάδων μπορεί να βρει κανείς εντός του δημοκρατικού κόμματος των Η.Π.Α. ή άλλων δημοκρατικών κομμάτων της Ευρώπης.
Μία τρίτη μορφή σοσιαλδημοκρατίας είναι η ένοπλη σοσιαλδημοκρατία. Εμφανίζεται σε περιόδους επικράτησης αυταρχικών καθεστώτων και έχει έντονα εθνικοαπελευθερωτικά και δημοκρατικά χαρακτηριστικά. Τέτοιου είδους κόμματα μπορούν να χαρακτηριστούν το PKK και το Sinn Fein-IRA και παλαιότερα το κόμμα των μενσεβίκων.
Η σοσιαλδημοκρατία είναι ένα πολιτικό ρεύμα που κινείται σε προοδευτική κατεύθυνση αλλά κρίνεται από τη στάση των εκάστοτε κομμάτων σε κρίσιμα κομβικά ιστορικά ζητήματα.
Στη σοσιαλδημοκρατία μπορεί κανείς να αναγνώσει και δύο ρεύματα με επαναστατικό χαρακτήρα. Το ένα θεωρεί αναγκαία και επιθυμητή την επανάσταση και υποτάσσει την τακτική του γύρω από αυτό το στόχο, ενώ μία δεύτερη εκδοχή αρνείται πλήρως οποιαδήποτε μεταβατική λογική και αίτημα στις σημερινές συνθήκες προβάλλοντας ως μόνη λύση την επαναστατική διαδικασία στο παρόν, χωρίς ενδιάμεσες καταστάσεις. Το ΚΚΕ σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους είχε είτε τη μία είτε την άλλη μορφή.
Για την ανάπτυξη της σοσιαλδημοκρατίας σε πλατύ κοινωνικό ρεύμα απαιτούνται τρεις προϋποθέσεις: η ύπαρξη ενός πλατιού στρώματος εργατικής αριστοκρατίας, ένα πλαίσιο οικονομικών λειτουργιών μέσα στο οποίο η αστική τάξη δέχεται παραχωρήσεις προς την εργατική τάξη και τέλος ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσεται η ενδοαστική διαμάχη εντός ενός κράτους ή η ενδοϊμπεριαλιστική διαμάχη μεταξύ κρατών.
Στην Ελλάδα μέχρι το 1981 δεν υπήρχαν οι παραπάνω προϋποθέσεις για την εμφάνιση και την άνοδο μιας μαζικής σοσιαλδημοκρατίας. Τη δεκαετία του 1930 έχουμε την πρώτη εμφάνιση ενός πλατιού μετώπου κομμουνιστών και σοσιαλιστών το οποίο προλαμβάνεται από το Μεταξά, μέτωπο το οποίο θα πραγματωθεί με την εμφάνιση του Ε.Α.Μ. λίγα χρόνια αργότερα. Με την ήττα του Ε.Α.Μ.-ΕΛΑΣ το μέτωπο θα διαλυθεί. Αργότερα συσπειρώσεις των δύο ρευμάτων θα υπάρξουν και εντός της ΕΔΑ γύρω από μια πλατιά σωματειακή βάση. Ωστόσο και στην τελευταία περίπτωση δε δημιουργείται εργατική αριστοκρατία η οποία θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα τυπικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα.
Ο βασικός λόγος για τον οποίο δεν είχαμε νωρίτερα από το 1980 σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα ήταν όχι γιατί η ελληνική αστική τάξη δεν υπήρξε ή δεν ήταν αναπτυγμένη αλλά γιατί δεν είχε τη διάθεση να κάνει παραχωρήσεις προς την εργατική τάξη, αναγκάζοντας τους σοσιαλδημοκράτες είτε να αποτελούν το μακρύ χέρι του κράτους είτε να συμμαχούν με τους κομμουνιστές.
Στην Ελλάδα η σοσιαλδημοκρατία δημιουργήθηκε από το ΠΑΣΟΚ. Είναι η περίοδος που οι προϋποθέσεις που προανέφερα μπορούν να πραγματωθούν έστω παροδικά. Ωστόσο η είσοδος στην ΕΟΚ και την ευρωπαϊκή ένωση θα επιφέρει την αναγκαστική υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Με την κρίση του 2010 στην Ελλάδα δοκιμάστηκαν ξανά οι δυνατότητες για μια νέου τύπου σοσιαλδημοκρατίας με την άνοδο του Σύριζα και πάλι φάνηκαν τα όρια αυτής της πολιτικής εντός ευρωπαϊκής ένωσης. Ο θάνατος της σοσιαλδημοκρατίας σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος δρόμος από την αντικαπιταλιστική λύση.
Την προσέγγιση στον κόσμο του μυθιστορήματος και την εποχή του επιχείρησαν, ο Κώστας Παλούκης (ιστορικός), ο Λευτέρης Τηλιγάδας (δημοσιογράφος και στιχουργός) και ο συγγραφέας Βασίλης Τσιράκης.
Τη συζήτηση συντόνισε ο Στέλιος Μερμίγκης.
παρουσίαση του βιβλίου
«Οι Νοικοκυραίοι»
σε εκδήλωση που διοργάνωσε
το συνεργατικό βιβλιοπωλείο
Ακυβέρνητες Πολιτείες,
Παρασκευή 4 Νοεμβρίου
Μέρος 2: Κώστας Παλούκης - Η κατάσταση του εργατικού κινήματος στη μεσοπολεμική Ελλάδα
Επιμέλεια: Χρήστος Αβραμίδης
Μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση διεξάχθηκε στη Θεσσαλονίκη με αφορμή και την επέτειο της νίκης του Κόκκινου Στρατού που κατέλαβε το Βερολίνο από τα ναζιστικά στρατεύματα.
Την εκδήλωση προλόγισε ο Παναγιώτης Ξοπλίδης εκ μέρους της Λέσχης Αναιρέσεων.
Στην αρχή τον λόγο πήρε ο Ιστορικός Κώστας Παλούκης ο οποίος ανέφερε μεταξύ άλλων ότι το βιβλίο αποστομώνει την σχολή Καλύβα Μαραντζίδη ενώ ταυτόχρονα ασκεί κριτική και σε επιλογές του ΚΚΕ που έφεραν την ήττα. Αποτελεί μία πραγματεία περί δικαιοσύνης και αποκρυπτογραφεί τον μηχανισμό της, ενώ καταφέρνει να θέσει στο επίκεντρο μια ξεχασμένη σχετικά υπόθεση. Επίσης αναδεικνύει τον ρόλο που έπαιξε ο αντικομμουνισμός στην υπεράσπιση του κοινωνικού καθεστώτος ενώ, ο ομιλητής παρέθεσε επίσης το στοιχείο πως δοσίλογοι έμεναν μαζικά ατιμώρητοι ενώ καθημερινά πραγματοποιούνταν 5-7 θανατικές καταδίκες κομμουνιστών ημερησίως.
Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο συγγραφέας, Δημήτρης Κουσουρής, που ανέφερε ότι αποτελεί κοινή αντίληψη παγκοσμίως αλλά και εγχώρια ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που οι δοσίλογοι δεν τιμωρήθηκαν. Εν τέλει όμως αυτό που ισχύει είναι ότι ενώ η δικαιοσύνη λειτούργησε παντού, οι δωσίλογοι δεν τιμωρήθηκαν παραδειγματικά πουθενά. Οι ελίτ, χρησιμοποίησαν την αστική δικαιοσύνη για να ελέγξει το κράτος τη βία που θα χρησιμοποιούταν από τους οργανωμένους στρατούς που υπήρχαν και σε όλες τις χώρες είχαν χαρακτηριστικά επανάστασης ή αντεπανάστασης. Ο συγγραφέας ανέφερε ότι ακόμα και σήμερα, όποιος είναι σε καλύτερη οικονομική κατάσταση και έχει διασυνδέσεις σε πολιτικές δικαστικές ελίτ έχει μεγαλύτερες δυνατότητες να κερδίσει στην εκάστοτε δίκη της κατά τα άλλα «τυφλής», αστικής δικαιοσύνης. Το 85% των υποθέσεων για δοσιλόγους δεν δικάστηκαν ποτέ. Ενώ η λεγόμενη «Νέα αστική τάξη» που δημιουργήθηκε στην κατοχή δεν είναι παρά κατασκευή της παραδοσιακής αστικής τάξης που υπήρχε από πριν, η οποία στην προσπάθεια να αποτινάξει το στίγμα, παρέδωσε μέρος της μεταπολεμικής αστικής τάξης, στην δικαιοσύνη.
Η συζήτηση αποτελεί προσφεστιβαλική εκδήλωση των «Αναιρέσεων» που θα διεξαχθούν στη Θεσσαλονίκη 3-5 Ιούνη
Την Κυριακή 14/6/2015, τρίτη ημέρα του φεστιβάλ «Αναιρέσεις», πραγματοποιήθηκε στη Γεωπονική Σχολή εκδήλωση με τίτλο:
«Βάρκιζα Τέλος!» Το μήνυμα του Άρη τότε και τώρα.
Ομιλητές ήταν οι:
Παλούκης Κώστας, ιστορικός.
Παπαστράτης Προκόπης, ομότιμος καθηγητής Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Χάγιος Άγγελος, μέλος της Π.Ε. του ΝΑΡ για τη Κομμουνιστική Απελευθέρωση.
Πετρόπουλος Γιώργος, δημοσιογράφος/ιστορικός, μέλος του Εργατικού Αγώνα.
Την εκδήλωση συντόνισε ο Κώστας Τριχιάς.
Στο συγκεκριμένο βίντεο παρακολουθούμε την ομιλία του Κώστα Παλούκη. Ολόκληρη η εκδήλωση εδώ:
Η Αριστερά στον 20ο αιώνα: Στρατηγικές επιλογές και ιστορικές συγκυρίες
ΣΕΙΡΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΛΑΝΤΖΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΡΧΕΙΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Α΄ ΕΝΟΤΗΤΑ
Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος: Η αφετηρία ενός νέου κόσμου
5η εκδήλωση:
Η ελληνική Αριστερά στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο: από τους πρωτοσιαλιστές, στο μικρασιατικό μέτωπο
Ομιλητές:
Κώστας Παλούκης, υποψήφιος δρ. ιστορίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης
Μιχάλης Λυμπεράτος, δρ. ιστορίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Συντονίζει ο Σταύρος Παναγιωτίδης, υποψήφιος δρ. ιστορίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
των εργαζόμενων γυναικών προέκρινε την κοινή πάλη με τους άντρες εργαζόμενους για την απελευθέρωση από τη «διπλή δουλεία» στην εργασία και στο σπίτι.
επαγγελματική κοινότητα σε μια διευρυμένη εργατική κοινότητα σε πανεθνικό επίπεδο. Ο εργάτης της Κέρκυρας και ο εργάτης της Καβάλας νιώθουν ότι μοιράζονται μια κοινή μοίρα
Με αυτόν τον τρόπο συγκροτείται στην Ελλάδα ένα νέο μοντέλο κοινωνικών συμμαχιών, κατά το οποίο μερίδες των μικροαστικών στρωμάτων αναγνωρίζουν στην πολύ πιο δυναμική εργατική τάξη την ικανότητα της συνολικής επίλυσης του αδιεξόδου της κοινωνικής κρίσης με την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος. Τα πιο πρωτοπόρα κομμάτια του εργατικού κινήματος υιοθετούν αυτήν τη θέση, συγκροτούν μια νέα ταυτότητα και συνείδηση για τον αυτόνομο ιστορικό τους ρόλο ως τάξη και το νεωτερικό σοσιαλιστικό μοντέλο συνασπισμού εξουσίας εμφανίζεται στα 1918 με την ίδρυση του ΣΕΚΕ, το οποίο αμέσως δηλώνει την σύνδεσή του με την 2η (Σοσιαλιστική) Διεθνή.
Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας κηρύσσοντας την αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής «κοινωνικής μεταβολής», που «σημαίνει την απελευθέρωσιν όχι μόνο των προλεταρίων, αλλά και ολοκλήρου της ανθρωπότητος που υποφέρει σήμερον», υπογραμμίζει τον ιστορικό ρόλο της εργατικής τάξης, «που δεν δύναται να πραγματοποιήση την ιστορική της αποστολήν χωρίς να γίνει κάτοχος της πολιτικής εξουσίας», και προσδιορίζει το δικό του καθήκον: «να διαμορφώση τον αγώνα της εργατικής τάξεως εις αγώνα συνειδητόν και ενιαίον και να οδηγήση αυτήν εις την φυσική και αναγκαία αποστολήν της». Πέρα όμως από τις διακηρύξεις, το ζήτημα είναι οι πραγματικές σχέσεις του ΣΕΚΕ με τους εργάτες της εποχής.
Ο ελληνικός μεσοπόλεμος θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια μακρά περίοδος ήπιου “πολιτικού εμφυλίου πολέμου”. Σε όλο το μεσοπόλεμο η εργατική τάξη παρέμενε διασπασμένη. Το “ρήγμα” αυτό φαίνεται ότι ξεκινάει με τη μεγάλη ήττα της απεργίας τον Αύγουστο του 1923, στο Πασαλιμάνι. Με την απεργία του Μάη 1936, το ρήγμα αυτό φαίνεται ότι κλείνει.
Η νίκη του Φλεβάρη, η εκδίωξη του Τσάρου και η κυβέρνηση Κερένσκι χρησιμοποιήθηκε ως επιχείρημα υπέρ της συμμετοχής στον πόλεμο, στο πλευρό της Αντάντ
Συμβάλλοντας στη συζήτηση για τα Δεκεμβριανά του 1944 συναντήσαμε τον ιστορικό Ιάσονα Χανδρινό, συγγραφέα του πολυσυζητημένου βιβλίου Το τιμωρό χέρι του λαού. Η δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη πρωτεύουσα 1942-1944, ο ο οποίος φέρνει στο προσκήνιο την εν πολλοίς άγνωστη εαμική αντίσταση στις πόλεις απέναντι στις κατοχικές δυνάμεις και τους έλληνες συνεργάτες τους. Τα συμπεράσματα του βιβλίου μπορούν να φωτίσουν και να εμπλουτίσουν τη σημερινή συζήτηση για το χαρακτήρα της μαζικής, λαϊκής αντιβίας του κινήματος απέναντι στην κυρίαρχη ρητορική που επιδοκιμάζει το κρατικό μονοπώλιο της βίας, δαιμονοποιώντας κάθε μορφή αντίστασης. Η συζήτηση εφορμώντας από τις δράσεις αλληλεγγύης του ΕΑΜ, έφτασε στις πρακτικές της ΟΠΛΑ και του ΕΛΑΣ Αθήνας για να επικεντρωθεί στη δεκεμβριανή σύγκρουση και τη σημασία της στη συλλογική μνήμη.
Σχεδόν από το 1920 και μέχρι το 1933 τονιζόταν από την ηγεσία του ΚΚΕ «ότι το παγκόσμιο προλεταριάτο πρέπει να ετοιμάζεται διαρκώς δια την κατάληψιν της εξουσίας, της οποία πρώτος σταθμός θα είναι η επιβολή της δικτατορίας του και όχι η αστική δημοκρατία με οιαδήποτε μορφήν».
Όμιλος Μελέτης Ιστορίας και Κοινωνίας, λίστα histomilos, 17 Οκτωβρίου 2007
παρουσίαση του βιβλίου
«Οι Νοικοκυραίοι»
σε εκδήλωση που διοργάνωσε
το συνεργατικό βιβλιοπωλείο
Ακυβέρνητες Πολιτείες,
Παρασκευή 4 Νοεμβρίου.
λεπτομέρειες η διατυπωμένη άποψη ότι οι αρχειομαρξιστές και τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ) συγκλίνουν για μια
σύντομη περίοδο συνδικαλιστικά, χωρίς αυτό να αλλάζει τη μεταξύ τους πολιτική έχθρα και αντιπαράθεση.
του Εργατικού Κινήματος
Επιστημονική Ημερίδα
Νέες έρευνες στην ιστορία της εργασίας
Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016
Σε αυτό το πνεύμα, η ΟΛΘ ΑΕ οργανώνει ημερίδα με θέμα “Ο Λιμένας της Θεσσαλονίκης: ανιχνεύοντας την Ιστορία του”, την Πέμπτη, 21/4/2016, στις 19:00, Δ΄ αμφιθέατρο, Α΄ προβλήτα
τη σύγχρονη εμπειρία στο μεταπολεμικό αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο. Οι σημερινές κυρίαρχες αντιλήψεις για τον ρόλο του φοιτητικού κινήματος ενέχουν από τη μια την εικόνα της θερμόαιμης νεολαίας, εικόνα η οποία εφαρμόζει στην περίπτωση των κινημάτων του 1901 και 1905, από την άλλη όμως συνδέουν τη νεανική ριζοσπαστικότητα των διαβασμένων και ενημερωμένων φοιτητών με προοδευτικά και αριστερά κινήματα και όχι με συντηρητικά.
Σήμερα, ταυτίζεται η έννοια του γλωσσικού ζητήματος με τους μαζικούς αγώνες των προηγούμενων δεκαετιών για τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα και όχι με το αντίθετο. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι καταστάσεις όπως η σύνδεση των φοιτητών με τα εργατικά στρώματα που αποτελεί την απόλυτη ιδεολογική πραγμάτωση της φοιτητικής αριστεράς για όλη την μεταπολεμική περίοδο δεν αφορούν επαναστατικά προτάγματα, αλλά συντηρητικά και αντιδραστικά.
οι μικρομεσαίοι. Χρόνια ολόκληρα το ακούμε και
ο διδάκτορας Νεότερης και Σύγχρονης Ελληνικής και Ευρωπαϊκής Ιστορίας Κώστας Παλούκης που τους μελέτησε έρχεται με το νέο του βιβλίο «Σύγχρονη ιστορία της ΓΣΕΒΕΕ. 1997-2018. Ραγίζοντας τη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας», που εκδόθηκε από το ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ
στο πλαίσιο του εκδοτικού προγράμματος για τα 100 χρόνια της συνομοσπονδίας, να μας γνωρίσει τον κόσμο και τις αγωνίες των περιβόητων μικρών και μεσαίων
επιχειρήσεων. Η εποχή των αδιάκοπων κρίσεων προκάλεσε τριγμούς και στα μεσοαστικά στρώ-
ματα.