ΕΛΛΑΣ

Ξέφυγε η βία στις νεαρές ηλικίες, εντελώς ανεξέλεγκτη η παραβατικότητα.

Συγκλονιστικά είναι τα στοιχεία που έρχονται στο «φως» της δημοσιότητας αναφορικά με τις εγκληματικές δράσεις ανηλίκων.

«Και πείτε μου εσείς τι θα γίνει τώρα που έρχεται ο χειμώνας;», αναρωτιέται ένας από τους κατοίκους που κοιμάται πλάι στους τάφους.

Μπορεί να έχουν περάσει σχεδόν τρεις μήνες από την πρωτοφανή κακοκαιρία που σφυροκόπησε την Θεσσαλία, ωστόσο, οι κάτοικοι εξακολουθούν να ζουν έναν εφιάλτη, αφού παραμένουν χωρίς στέγη και χωρίς τα βασικά αγαθά.

Η επίσκεψη στα κλεισμένα ορυχεία της Πτολεμαΐδας ανασύρει μνήμες και συναισθήματα ενώ οι μαρτυρίες των πρώην εργατών και των κατοίκων συγκλονίζουν.

Γράφει η Μελαχροινή Μαρτίδου

Στην Πτολεμαΐδα του νομού Κοζάνης η μοίρα της περιοχής, ο λιγνίτης, το πολύτιμο “κάρβουνο”, αποτελεί το αποκλειστικό κοίτασμα μιας σειράς ορυχείων που τα περισσότερα έκλεισαν και το πιο υπερσύγχρονο που λειτουργεί από φέτος, θα έχει ζωή μέχρι το 2028. Οι ευρωπαϊκές νόρμες για την ενέργεια καθορίζουν ως προτεραιότητα τις πράσινες μορφές τους με τα αιολικά πάρκα στην ξηρά, ή την θάλασσα και τα φωτοβολταϊκά για την κάλυψη αυτών των αναγκών.

Διαθέτει μια πλουραλιστική μόνιμη συλλογή 750 έργων

Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στον χώρο της τέχνης συμπληρώνει το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης στο Ρέθυμνο, από τότε που η καταξιωμένη κριτικός τέχνης Μαρία Μαραγκού και ο Δήμος Ρεθύμνης μοιράστηκαν το κοινό όνειρο ενός μουσείου σύγχρονης τέχνης.

Ενα ακόμη αρχαιοελληνικό έργο τέχνης που σήμερα βρίσκεται παρανόμως σε μουσείο των ΗΠΑ αποκαλύπτει στα «ΝΕΑ» ο αρχαιολόγος Χρήστος Τσιρογιάννης.

Ρεπορτάζ Ιωάννης Ανδριτσόπουλος

Κάθεται σε ένα σκαμνί. Είναι, βλέπετε, μιας κάποιας – για τα δεδομένα της εποχής – ηλικίας. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά η μοίρα τον έριξε στην ξενιτιά: ταξίδεψε στην Ελβετία, ενδεχομένως πέρασε από μια – δυο χώρες ακόμη, για να διασχίσει τελικά τον Ατλαντικό και να βρεθεί μετανάστης στην Αμερική. Με τη διαφορά ότι σε όλα αυτά τα μέρη ταξίδεψε χωρίς τη θέλησή του.

Το ανακαινισμένο μουσείο άνοιξε τις πόρτες του για να αφηγηθεί τη ναυτική ιστορία και την κοινωνική ζωή της Σαντορίνης.

Το μουσείο, πλήρως ανακαινισμένο μετά από 30 χρόνια ανελλιπούς λειτουργίας, εγκαινιάστηκε πριν από λίγο καιρό, για να παρουσιάσει την ιστορία της ναυτιλίας της Σαντορίνης και της ναυτοσύνης των κατοίκων της με έναν φρέσκο αέρα. Φωτογραφία: Αργύρης Σακκάς

Γράφει η Αργυρώ Μποζώνη

Τον 19ο αιώνα τα σαντορινιά ιστιοφόρα διέσχιζαν όλη την ανατολική Μεσόγειο, από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Αίγυπτο, μεταφέροντας είτε θηραϊκή γη για τις ανάγκες της διάνοιξης της διώρυγας του Σουέζ, είτε Visanto, το ξακουστό σαντορινιό κρασί που για πολλά χρόνια χρησιμοποιούσαν οι ορθόδοξες εκκλησίες της ρωσικής αυτοκρατορίας για τη Θεία Μετάληψη. Τα ιστιοφόρα, οι καπετάνιοι και τα πληρώματα της Σαντορίνης παρέδιδαν το φορτίο τους και επέστρεφαν φέρνοντας κάθε είδους πολύτιμα εμπορεύματα, αλλά και γνώσεις, εμπειρίες και πλούτο. Κάποια στιγμή έφεραν από την Αίγυπτο το άνυδρο ντοματάκι που βρήκε στο μικροκλίμα της Σαντορίνης τις ιδανικές συνθήκες για να αναπτυχθεί, δημιουργώντας για πολλές δεκαετίες έναν καινούργιο κύκλο ανάπτυξης και ευμάρειας.

Ρωμαϊκή σαρκοφάγος από το Δοκίμειο της Φρυγίας.

Από την περιοδική έκθεση «Ρωμαϊκή Κομοτηνή: σαρκοφάγος και μιλιάρια» στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κομοτηνής – Εφορεία Αρχαιοτήτων Ροδόπης. Μαρμάρινη Ρωμαϊκή σαρκοφάγος. Χρονολογείται στα μέσα του 3ου αι. μ.Χ.