The Wayback Machine - https://web.archive.org/web/20231123190241/https://sioualtec.blogspot.com/
Η ΣΦΗΚΑ

Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2023

Το 1% της ελίτ του πλανήτη εκπέμπει ποσότητα αερίων ίση με τα δυο τρίτα των φτωχότερων

Κόσμος



Συγκεκριμένα σύμφωνα με έκθεση της μη κυβερνητικής οργάνωσης Oxfam, η κλιματική αλλαγή που τα τελευταία χρόνια πλήττει τον πλανήτη Γη, είναι μία κοινή πρόκληση και αφορά όλους τους ανθρώπους, ωστόσο κάποιοι ευθύνονται περισσότερο από άλλους.

Η έκθεση τονίζει πως οι κυβερνητικές πολιτικές πρέπει να προσαρμοστούν σε αυτό το πρόβλημα, ανέφερε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Μαξ Λόσον, εκ των συγγραφέων του κειμένου που δημοσιοποίησε η οργάνωση κατά της φτώχειας.

«Όσο πλουσιότερος είσαι, τόσο πιο εύκολο είναι να μειώσεις τις προσωπικές εκπομπές σου κι αυτές που συνδέονται με τις επενδύσεις σου. Δεν έχεις ανάγκη τρίτο αυτοκίνητο, τέταρτες διακοπές, ούτε (...) να επενδύεις στη βιομηχανία τσιμέντου», εξήγησε ο Μαξ Λόσον.

Η έκθεση, με τίτλο «Κλιματική Ισότητα: Ένας πλανήτης για το 99%», βασίζεται σε στοιχεία που συγκεντρώθηκαν και αναλύθηκαν από το Ινστιτούτο της Στοκχόλμης για το Περιβάλλον (Stockholm Environment Institute, SEI) όσον αφορά τις εκπομπές που συνδέονται με την κατανάλωση ανά εισοδηματική κατηγορία ως το 2019.

Σύμφωνα με τα ευρήματά της, το 1% των πλουσιότερων του κόσμου, δηλαδή 77 εκατομμύρια άνθρωποι, ευθύνεται για το 16% των παγκόσμιων εκπομπών, και πρόκειται για ποσότητα ίση με αυτή που εκπέμπεται από το 66% των φτωχότερων, δηλαδή 5,11 δισεκ. ανθρώπων.

Το εισοδηματικό όριο για να συμπεριληφθεί κάποιος στους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη, προσαρμόζεται κατά χώρα, ανάλογα με την αγοραστική δύναμη. Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ το όριο είναι τα 140.000 δολάρια, ενώ στην Κένυα τα 40.000 δολάρια.

«Θεωρούμε πως αν οι κυβερνήσεις δεν υιοθετήσουν κλιματική πολιτική που θα είναι προοδευτική, θα προβλέπει δηλαδή πως οι άνθρωποι που κάνουν τις μεγαλύτερες εκπομπές θα καλούνται να κάνουν τις μεγαλύτερες θυσίες, δεν θα αποκτήσουμε ποτέ καλές πολιτικές», καταλήγει ο κ. Λόσον.

Θα μπορούσε για παράδειγμα να επιβληθεί ειδικό τέλος σε όσους παίρνουν πάνω από δέκα πτήσεις τον χρόνο, ή να επιβληθεί φόρος σε επενδύσεις που δεν είναι οικολογικές πολύ υψηλότερος από αυτόν στις πράσινες επενδύσεις, σημείωσε η Όξφαμ.

Με πληροφορίες του ΑΠΕ - ΜΠΕ 



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Alice Miller – Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας

Άλις Μίλερ



Η ζωή του καθενός είναι γεμάτη από ψευδαισθήσεις, ίσως επειδή η αλήθεια συχνά μας φαίνεται αβάσταχτη.

Κι όμως, η αλήθεια είναι τόσο αναγκαία, που η άγνοιά της έχει υψηλό κόστος, το οποίο μπορεί να εμφανιστεί με την μορφή σοβαρών ασθενειών. Χρειάζεται λοιπόν να προσπαθήσουμε, ακολουθώντας μια μακροχρόνια διαδικασία, να ανακαλύψουμε τη δική μας προσωπική αλήθεια, μια αλήθεια που μπορεί να μας προκαλέσει πόνο πριν μας προσφέρει μια νέα αίσθηση ελευθερίας. Αν, αντίθετα, επιλέξουμε να αρκεστούμε σε μια διανοητική γνώση, θα παραμείνουμε στη σφαίρα των ψευδαισθήσεων και της εξαπάτησης του εαυτού μας.

Δεν μπορούμε να σβήσουμε τις ζημιές που έγιναν μέσα μας κατά την παιδική μας ηλικία, αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε ούτε στο παραμικρό το παρελθόν μας. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε και να αναδιοργανώσουμε τον εαυτό μας και έτσι να ξανακερδίσουμε τη χαμένη μας ενότητα, αν αποφασίσουμε να κοιτάξουμε από πολύ κοντά και να συνειδητοποιήσουμε τη γνώση που έχουμε αποθηκεύσει στο σώμα μας για αυτά που έγιναν στο παρελθόν.

Αυτός ο δρόμος σίγουρα δεν είναι εύκολος, σε πολλές περιπτώσεις όμως είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε επιτέλους να αφήσουμε πίσω μας την αόρατη και απάνθρωπη φυλακή της παιδικής μας ηλικίας.

Μόνο έτσι μπορούμε να μετατρέψουμε τον εαυτό μας από το ανίδεο θύμα που ήταν στο παρελθόν σε υπεύθυνο άτομο, που γνωρίζει τη δική του ιστορία και μπορεί να ζήσει μαζί της.

Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Δεν θέλουν να γνωρίζουν τίποτα από την προσωπική τους ιστορία και έτσι δεν συνειδητοποιούν ότι, στην ουσία, η ιστορία τους τους καθορίζει συνεχώς στο παρόν. Συνεχίζουν να ζουν μέσα στην απωθημένη και ανεπίλυτη κατάσταση που παγιώθηκε στην παιδική τους ηλικία. Δεν συνειδητοποιούν ότι φοβούνται και αποφεύγουν κινδύνους οι οποίοι, παρ’ όλο που κάποτε ήταν πραγματικοί, εδώ και πολύ καιρό έχουν πάψει να είναι. Καθοδηγούνται από ασυνείδητες αναμνήσεις και απωθημένα συναισθήματα και ανάγκες, τα οποία, όσο παραμένουν ασυνείδητα και αξεδιάλυτα, συχνά καθορίζουν, με σχεδόν διαστροφικό τρόπο, καθετί που κάνουν ή δεν κάνουν.



Απόσπασμα από το βιβλίο 


Πηγή: Περιθώριο 



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

“Πώς ζουν” ή πώς σας ανέχονται;



“Μα πώς ζούν;” αναρωτήθηκε με απορία 300 πιθήκων ο κύριος υπουργός Οικονομίας για τους ελεύθερους επαγγελματίες που δεν δηλώνουν τα 780 ευρώ το μήνα (κατ’ ελάχιστο) που εκείνος αποφάσισε να δηλώνουν, ώστε να έρθει μετά και να τους φορολογήσει. “Μα πώς ζουν;”…
Ελα μου, ντε. “Πώς ζουν”;…
Ακου, λοιπόν, κύριε υπουργέ της Οικονομίας:
– “Ζουν” όπως τα 1.108.843 συνταξιούχοι που εσύ και οι όμοιοί σου έχετε καταφέρει να “ζουν” με κάτω από 660 ευρώ καθαρά (στοιχεία σύστημα “Ηλιος”). Θα τους φορογδάρεις με το τεκμαρτό σου πριόνι κι αυτούς;
– “Ζουν” όπως οι 336.000 εργαζόμενοι που εσύ και οι όμοιοί σου έχετε καταφέρει να “ζουν” με κάτω από 500 ευρώ καθαρά (στοιχεία “ΕΡΓΑΝΗ”). Θα τους περάσεις κι αυτούς από την τεκμαρτή σου πριονοκορδέλα;
– “Ζουν” όπως οι 500.000 εργαζόμενοι που εσύ και οι όμοιοί σου έχετε καταφέρει να “ζουν” με κάτω από 700 ευρώ καθαρά το μήνα (στοιχεία ΕΡΓΑΝΗ). Θα τους πετσοκόψεις κι αυτούς τεκμαρτά;
– “Ζουν” όπως το 26% των εργαζόμενων που εσύ και οι όμοιοί σου έχετε καταφέρει να “ζουν” σε καθεστώς μερικής απασχόλησης, δηλαδή με κάτω από 350 ευρώ καθαρά το μήνα. Θα τους βγάλεις κι αυτούς στα μανταλάκια σαν φοροφυγάδες;
– “Ζουν” όπως το 26,3% του πληθυσμού της Ελλάδας (2.722.000 άτομα) που εσύ και οι όμοιοί σου έχετε καταφέρει να “ζουν” σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό (στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ). Είναι κι αυτοί φοροφυγάδες σύμφωνα με το τεκμαρτό σου θράσος;
– “Ζουν” όπως τα 1.361.132 εργαζόμενοι (εκθεση ΕΡΓΑΝΗ 2022) που εσύ και οι όμοιοί σου έχετε καταφέρει να “ζουν” με κάτω από 1.000 ευρώ το μήνα. Γι’ αυτούς που ο μισθός τους δεν φτάνει για μετά τις 15 κάθε μήνα έχεις καμιά απορία “πώς ζουν” κύριε άριστε;
Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι πως (χαμο)ζουν, πως (μισο)ζουν, πως επιβιώνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, αξιότιμε κύριε υπουργέ. Το ερώτημα είναι πως σας ανέχονται… 


Πηγή: imerodromos.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

ΚΥΡ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ Η καταστροφή ως άλλη μια ευκαιρία για το κεφάλαιο



Την καταστροφή ως άλλη μια ευκαιρία για το κεφάλαιο, με τον λαό πνιγμένο, καμένο και χαρατσωμένο, περιέγραψε ο Κυρ. Μητσοτάκης, μιλώντας χτες στη Βουλή, στη συζήτηση για τις μεγάλες ζημιές σε Θεσσαλία και Εβρο. Χαρακτηριστικά, επιχειρώντας να στοιχίσει τον λαό στις πολιτικές των ομίλων, ζήτησε «συναινέσεις και κοινές δράσεις στηριγμένες κυρίως στον ρεαλισμό αλλά και στην επιστημονική γνώση».

Διαφημίζοντας ως λύση το «τρεχάτε να σωθείτε», πανηγύριζε για το «112», όπως και για το γεγονός ότι ο ταλαιπωρημένος λαός ψάχνει μόνος του καταφύγια μαθημένος από τις απανωτές καταστροφές, λέγοντας π.χ. για τη Θεσσαλία ότι «η συμπυκνωμένη γνώση τοπικών κοινωνιών που έχουν μάθει εδώ και δεκαετίες να ζουν με πλημμυρικά φαινόμενα, μαζί με την τεχνολογία, απέτρεψαν ένα πολύ μεγαλύτερο δράμα»!

Εμμέσως παραδέχτηκε ότι σχεδόν 70 μέρες μετά την καταστροφή, υπάρχουν ακόμα νοικοκυριά και βιοπαλαιστές που δεν έχουν δει ούτε ευρώ, ενώ για τις αποκαταστάσεις, χαρακτήρισε τα έως 22.000 ευρώ που δίνουν, «σημαντικό ποσό για να επισκευαστεί μια κατοικία 100 τ.μ.», την ώρα που οι τιμές στα υλικά έχουν πάει στα ύψη και παραπέμποντας για όσο άλλο ποσό χρειαστεί στις τράπεζες.

Προκλητικός απέναντι στους κτηνοτρόφους, παρουσίασε μια κατάσταση ότι «κολυμπάνε» στο κρατικό χρήμα, λέγοντας ότι «θα μπορούν όχι απλά να αντικαταστήσουν τα ζώα που έχασαν, αλλά θα μπορούν να ανακατασκευάσουν και τους στάβλους τους με κόστος το οποίο καλύπτεται από το κράτος».

Μπίζνα με τα δάση

Για τα πλημμυρισμένα σχολεία στη Θεσσαλία παρέπεμψε για την ανακατασκευή τους στην Ενωση Εφοπλιστών και τις ιδιωτικές χορηγίες, ενώ ρόλους σε ιδιώτες αναγνώρισε στην Πάρνηθα και αλλού. Αλλωστε, έβαλε πρόταγμα τη «δυναμική και αναπτυξιακή οικονομία των δασικών οικοσυστημάτων», βάζοντας στόχο να «υπάρχει οικονομικό αντικείμενο από τη βιομάζα η οποία θα παράγεται από τα δάση». Στο ενδιάμεσο, ξεκαθάριζε ότι δεν πρόκειται να μονιμοποιήσουν τους εποχικούς πυροσβέστες.

Για το σιδηροδρομικό δίκτυο έβαλε στόχο μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου να αποκαταστήσουν με «μονή γραμμή την εμπορική σύνδεση Λάρισας με Λιανοκλάδι, και πριν τα Χριστούγεννα να λειτουργεί και η επιβατική γραμμή», ενώ «αντίστοιχη παρέμβαση» σχεδιάζουν και για το τμήμα Λάρισα - Βόλος, «ώστε να επανέλθουν στην κανονικότητα οι λειτουργίες του λιμανιού και των βιομηχανικών περιοχών της Μαγνησίας».

Στο μεταξύ, επαναβεβαίωσε τη λογική «κόστους - οφέλους» λέγοντας ότι «τα έργα τα οποία θα κατασκευάσουμε θα είναι έργα με σύγχρονες προδιαγραφές, εντός όμως ενός κόστους το οποίο μπορούμε να αντέξουμε και να χρηματοδοτήσουμε», ενώ κάνοντας καθαρό ότι θα αξιοποιήσουν «την τραγωδία ως μια αφορμή για μεγάλες και τολμηρές μεταρρυθμίσεις τις οποίες μπορεί να τις συζητούσαμε πολλά χρόνια, δεκαετίες», παρέπεμψε στον «φορέα διαχείρισης υδάτων Θεσσαλίας», ο οποίος θα παρουσιαστεί στο επόμενο Υπουργικό Συμβούλιο του Νοεμβρίου και «θα νομοθετηθεί άμεσα», τονίζοντας ότι «ενδεχομένως» χρειαστεί και «στις άλλες υδρολογικές λεκάνες».

Στο ίδιο φόντο, είπε ότι τον Φεβρουάριο θα έχουν την «ολοκληρωμένη πρόταση» της ολλανδικής εταιρείας «HVA International». Βέβαια, όπως αποκάλυψε ο «Ριζοσπάστης» ήδη από τις 16/9, οι μελέτες υπήρχαν εδώ και χρόνια και περιέγραφαν με ακρίβεια τους κινδύνους των πλημμυρών. Ωστόσο, οι κυβερνήσεις επέλεγαν πάντα τα έργα με το μικρότερο κόστος και τα πιο αποσπασματικά, ενώ κι απ' αυτά δεν εκτέλεσε ούτε τα βασικά. Γι' αυτό πνίγηκε ο κάμπος.

Σχέδιο ξεκληρίσματος της αγροτιάς

Δείχνοντας, εξάλλου, ότι στο παρασκήνιο «τρέχουν» σχέδια με βάση τα «θέλω» του κεφαλαίου, π.χ. με παραπέρα εμπορευματοποίηση του νερού και βαθύτερες αλλαγές στην αγροτική παραγωγή, στην κατεύθυνση της συγκέντρωσης της γης σε λίγα χέρια, ο Μητσοτάκης μίλησε για «ένα σχέδιο το οποίο θα εισηγείται προτάσεις και λύσεις για μία βιώσιμη άρδευση, για την αγροτική, αλλά και τη ζωική μας παραγωγή», βάζοντας θέμα «τι θα πρέπει να παράγουμε στη Θεσσαλία, σε συνθήκες ενδεχομένως μειωμένης δυνατότητας πρόσβασης νερού», με στόχο «την αναδιάρθρωση των καλλιεργειών μας, τον τρόπο αντίληψης που έχουμε για το τι παράγουμε και πώς το παράγουμε».

Μάλιστα και στη δευτερολογία του επέμεινε «για ακόμα πιο δύσκολες αποφάσεις», όπου «θα μιλήσουμε και για τις παραγωγές της Θεσσαλίας και θα σταματήσουμε να "χαϊδεύουμε τα αυτιά" των αγροτών, λέγοντάς τους ότι πάντα θα υπάρχει μία ΕΕ η οποία θα επιδοτεί παραγωγές που δύσκολα πια θα είναι ανταγωνιστικές», η ΕΕ που στο μεταξύ τους ξεκληρίζει συστηματικά δεκαετίες τώρα, εξ ου και η δραματική μείωση του αγροτικού δυναμικού.

Στο ίδιο τέμπο, επέμεινε ότι «στο εξής όλοι πρέπει να συμμετέχουμε στην κοινή άμυνα απέναντι στις επιθέσεις της φύσης», ξεκινώντας από το 2024, με μεγαλύτερες επιχειρήσεις που υποχρεωτικά θα πρέπει να ασφαλίζουν για σεισμό, πυρκαγιά και πλημμύρα, τις εγκαταστάσεις τους, εξοπλισμό και αποθεματικά τους, αλλά κάνοντας ταυτόχρονα καθαρό ότι σταδιακά θα φορτώσουν το χαράτσι και στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τα λαϊκά νοικοκυριά. Θύμισε άλλωστε ότι «παροτρύνουμε τους πολίτες να κάνουν το ίδιο, δίνοντας ως πρόσθετο κίνητρο μία έκπτωση στον ΕΝΦΙΑ της τάξης του 10% για τα σπίτια τα οποία θα είναι ασφαλισμένα από φυσικές καταστροφές», φορτώνοντάς τους την ευθύνη και το κόστος της ασφάλισης. 


Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 22 Νοεμβρίου 2023

ΕΝΩΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΛΑΡΙΣΑΣ Αμεσα να αποκατασταθούν οι αδικίες στις προκαταβολές που έδωσε ο ΕΛΓΑ



«Οι προκαταβολές του ΕΛΓΑ που κατατέθηκαν στους λογαριασμούς των δικαιούχων πλημμυροπαθών αγροτών της Θεσσαλίας και του νομού μας, για κάποια προϊόντα, για μια ακόμα φορά αφήνουν την πικρή γεύση της αδικίας σε πολλούς συναδέλφους μας»: Τα παραπάνω αναδεικνύει η Ενωτική Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων ν. Λάρισας, καλώντας το υπουργείο και τον ΕΛΓΑ να αποκαταστήσουν τις αδικίες που σημειώθηκαν και ο κάθε παραγωγός να πάρει αυτό που δικαιούται από τις προκαταβολές, με βάση την καλλιέργεια του και τη ζημιά που είχε. Ταυτόχρονα η Ομοσπονδία επαναφέρει και τα αιτήματα για αποζημιώσεις στο 100% των ζημιών.

Πιο συγκεκριμένα, καταγγέλλει ότι το ΦΕΚ της 6ης Νοεμβρίου για τις αποζημιώσεις αποκαλύπτει πως η τελική τιμή των αποζημιώσεων στους πληγέντες αγρότες είναι πολύ μικρή και απέχει πολύ από αυτό που ζητάει το αγροτικό κίνημα.

Σημειώνει συγκεκριμένα: «Τίθεται θέμα επιβίωσης για χιλιάδες αγρότες του νομού μας και η Θεσσαλία πρέπει να στηριχτεί, αν θέλουμε να παραμείνουν ζωντανά τα χωριά μας, που συνεχώς ερημώνουν, και οι πληγέντες αγρότες να παραμείνουν στο επάγγελμα και όχι να βγουν στην ανεργία.

Με τους αγώνες μας το προηγούμενο διάστημα, την οργή και τη δικαιολογημένη αγανάκτησή μας, αναγκάσαμε την κυβέρνηση να καταργήσει τους διάφορους "κόφτες" που βάζει ο αναχρονιστικός κανονισμός του ΕΛΓΑ, για να μειώσει τις αντιδράσεις. Ηταν ξεκάθαρα αποτέλεσμα των κινητοποιήσεών μας και της πίεσης που ασκήσαμε! Ομως στο ΦΕΚ φαίνεται ξεκάθαρα ότι η πρόθεση του υπουργείου είναι να αποζημιώσει με βάση όχι την πραγματική ζημιά στο 100%, αλλά με βάση την ασφαλιστική αξία του προϊόντος».


Η Ενωτική Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων ν. Λάρισας αναφέρει ενδεικτικά ένα παράδειγμα για την αποζημίωση των βαμβακοπαραγωγών: «Για το βαμβάκι, που είναι η μεγαλύτερη καλλιέργεια που πλήγηκε, η ασφαλιστική αξία του προϊόντος στον ΕΛΓΑ είναι 380 κιλά/στρέμμα για τον νομό Λάρισας. Αυτή θα είναι η τελική παραγωγή που θα αποζημιωθεί, ανεξάρτητα από την παραγωγή που κάποιος αγρότης είχε. Ο μέσος όρος της τιμής του βαμβακιού στην τριετία και με αφαίρεση της περσινής χρονιάς, όπως ισχύει στον κανονισμό, είναι 53 λεπτά το κιλό. Αυτό δίνει ως τελικό ποσό αποζημίωσης για το 100% της ζημιάς που θα καλύψει ο ΕΛΓΑ, 201,40 ευρώ/στρέμμα. Αντίστοιχες θα είναι οι αποζημιώσεις σε όλα τα προϊόντα που έχουν πληγεί. Ο,τι άλλο ακούγεται είναι εκ του πονηρού και στόχο έχει απλά να καθησυχάσει τις αγωνιστικές διαθέσεις των πλημμυροπαθών αγροτών».

Η Ενωτική Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων ν. Λάρισας καλεί τους βιοπαλαιστές αγρότες, κτηνοτρόφους, μελισσοκόμους, όλους όσοι έχουν πληγεί από τις καταστροφικές πλημμύρες, «να συνειδητοποιήσουν ότι όπως έδειξε η εμπειρία δεκάδων χρόνων, οι κατακτήσεις μας ήρθαν όταν δώσαμε ανυποχώρητο αγώνα, ενωμένοι, αποφασισμένοι και με μαζική συμμετοχή. Ποτέ τέτοιου μεγέθους προβλήματα δεν λύθηκαν με συνεχόμενες συσκέψεις, με δημόσιες σχέσεις, με χτύπημα στην πλάτη και καθησυχαστικές δηλώσεις, με συνεχόμενες συναντήσεις στις οποίες ακούμε λόγια παρηγοριάς.

Η Θεσσαλία και ο νομός μας πρέπει να "πλημμυρίσει" με τρακτέρ στους δρόμους και με τη συμπαράσταση όλων των φορέων, καθώς η αγροτική παραγωγή και το εισόδημα καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την οικονομική και κοινωνική ζωή της Θεσσαλίας. Σε αυτήν την κατεύθυνση κινούμαστε και θα οργανώσουμε τον αγώνα μας το επόμενο διάστημα.

Είναι ώρα ευθύνης! Ενωμένοι και αποφασισμένοι θα τα καταφέρουμε!
Ολοι στον αγώνα για να παραμείνουμε στα χωριά και στα χωράφια μας!».

Πηγή: rizospastis



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Οι μαυραγορίτες της Κατοχής και το «μεγαλόψυχο» ελληνικό Δημόσιο…

Παύλου Παπανότη, συνταξιούχου εκπαιδευτικού


Μια μελανή σελίδα της ιστορίας της Κατοχής ήταν αυτή που σχετιζόταν με τη δράση των μαυραγοριτών, δηλαδή των Ελλήνων οι οποίοι πλουτήσαν εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη για επιβίωση πεινασμένων συνανθρώπων τους. Οι μεταπολεμικές ελληνικές κυβερνήσεις ασχολήθηκαν με το ζήτημα, αλλά δεν είχαν τη βούληση να τους τιμωρήσουν για αθέμιτο πλουτισμό αποκαθιστώντας την ηθική τάξη και ικανοποιώντας το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Απλώς επιδίωξαν να αυξήσουν τα δημόσια έσοδα επιβάλλοντας τη «φορολογία των πλουτησάντων». (Έτσι χαρακτηρίζονταν οι μαυραγορίτες στα διάφορα νομοθετήματα και στις ανακοινώσεις του υπουργείου Οικονομικών.)

Ήδη από τους πρώτους μήνες του 1945 οι εφορίες, με βάση καταγγελίες πολιτών, συνέταξαν φορολογικούς πίνακες με τα ονοματεπώνυμα και τα χρηματικά ποσά, τα οποία έπρεπε να πληρώσουν ως φόρο οι παρανόμως πλουτήσαντες επί Κατοχής. Φυσικά ο φόρος που επιβλήθηκε στον καθένα ήταν ανάλογος της περιουσιακής του κατάστασης. Είναι ενδεικτικό ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ, φύλλο της 25ης Μαΐου 1945: «Κατηρτίσθη υπό της Β΄ Οικονομικής Εφορίας του Πειραιώς β΄ φορολογικός πίναξ των παρανόμως επί Κατοχής πλουτησάντων. Το σύνολον των επιβληθεισών φορολογιών ανέρχεται εις 245 εκατομμύρια δραχμών. Οι περιλαμβανόμενοι εις τον πίνακα είναι οι εξής:».(Ακολουθεί κατάλογος μαυραγοριτών Πειραιωτών. Εντύπωση προκαλεί η συνωνυμία κάποιων από αυτούς με σημερινούς Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες. Πρόκειται για τυχαία συνωνυμία ή μήπως αυτή είναι αποκαλυπτική των πηγών πλούτου ορισμένων μελών της σύγχρονης ελληνικής οικονομικής ολιγαρχίας; ) 😉

Και μετά το σχόλιο ας επανέρθω στο θέμα μας. Οι μαυραγορίτες που κρίθηκαν υπόχρεοι φορολογίας έπρεπε να πληρώσουν τον επιβληθέντα φόρο σε 12 μηνιαίες δόσεις. Φαίνεται όμως ότι δεν πλήρωναν και γι’ αυτό τη 10η Νοεμβρίου 1945 στάλθηκε για δημοσίευση ένας νέος νόμος , ο οποίος τροποποιούσε την ως τότε εφαρμοζόμενη διαδικασία. Οι βασικότερες διατάξεις του νόμου ήταν:

  1. Περιορίζονταν οι δόσεις καταβολής του φόρου από δώδεκα σε έξι μηνιαίες.
  2. Προβλέπονταν ποινές για τους οφειλέτες. 

Συγκεκριμένα το κράτος:

α. είχε τη δυνατότητα να κλείσει τα καταστήματα των οφειλετών,

β. να εκποιήσει τα ακίνητά τους,

γ. να προσαυξήσει το ποσό του φόρου κ. ά. (εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φύλλο της 11ης Νοεμβρίου 1945).

Το Μάιο του 1946 εκδόθηκε από το υπουργείο Οικονομικών διευκρινιστική ανακοίνωση για τη εφαρμογή του προαναφερθέντος νόμου, από την οποία φαίνεται η αδυναμία και η σκόπιμη ολιγωρία των αρμόδιων κρατικών υπηρεσιών να φορολογήσουν την ολότητα των μαυραγοριτών. Στην ανακοίνωση αυτή αναφέρονταν:

  1. Διά τα κέρδη τα προκύψαντα από 28 Οκτωβρίου 1940 μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1944 ισχύει ο νόμος περί φορολογίας πλουτησάντων.
  2. Το δικαίωμα του Δημοσίου διά την επιβολή της φορολογίας ταύτης παρεγράφη την 31η Μαρτίου 1946. (Με απλά λόγια όσοι μαυραγορίτες δεν είχαν συμπεριληφθεί στους φορολογικούς πίνακες που είχαν συντάξει οι εφορίες ως την 31η Μαρτίου 1946 απαλλάγηκαν από τη φορολογική τους υποχρέωση).
  3. Κατ΄ εξαίρεση δεν υπόκειντο σε παραγραφή οι περιπτώσεις φορολογίας: α. των δοσίλογων, οι οποίοι είχαν διωχθεί ποινικά σύμφωνα με την υπ’ αριθ. 6 / 1945 συντακτική πράξη και β. των φορολογούμενων στους οποίους κοινοποιήθηκαν ως την 31η Μαρτίου 1946 ειδοποιήσεις ότι είχαν υπαχθεί στους φορολογικούς πίνακες των εφοριών «ως παρανόμως πλουτήσαντες». Αλλά και σ’ αυτούς δόθηκε η δυνατότητα να υποβάλουν ένσταση αν έκριναν ότι ο επιβληθείς φόρος ήταν μεγάλος (εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φύλλο της 16ης Μαΐου 1946).

Τρία χρόνια αργότερα ( τη 10η Αυγούστου1949 ) υποβλήθηκε από το υπουργείο Δικαιοσύνης σε κοινοβουλευτική επιτροπή – η οποία είχε συγκροτηθεί για να μελετήσει το ζήτημα- ένα ψήφισμα «περί των επί Κατοχής συναφθεισών αγοραπωλησιών». Ορισμένοι βουλευτές πρότειναν με νομικά τερτίπια οι αγοραπωλησίες της περιόδου εκείνης να χαρακτηριστούν ως έγκυρες. Όμως ο εισηγητής της πλειοψηφίας Ι. Μογγογιάννης υποστήριξε ότι 300.000 Έλληνες πολίτες αναγκάστηκαν από την πείνα να πουλήσουν την ακίνητη περιουσία τους. Συνεχίζοντας έκανε διάκριση των αγοραστών των ακινήτων κατά την Κατοχή σε επιχειρηματίες, εμπόρους, πλουτήσαντες(= μαυραγορίτες) και δοσίλογους. Τέλος υπογράμμισε ότι «δεν υπάρχουν μόνον λόγοι ηθικής τάξεως αλλά και κοινωνικοί και νομικοί τοιούτοι επιβάλλοντες την ακύρωσιν των αγοραπωλησιών» (εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φύλλο της 11ης Αυγούστου 1949). Βέβαια, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντοτε σ’ αυτό τον τόπο, επικράτησε το άδικο και τελικά οι αγοραπωλησίες που έγιναν κατά την περίοδο 1941 – 1944 κρίθηκαν έγκυρες.

Συμπερασματικά το ελληνικό κράτος, που φέρθηκε με σκληρότητα και απανθρωπιά σε αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και τους έστειλε εξορία σε ξερονήσια, έδειξε μεγαλοψυχία τόσο στους μαυραγορίτες όσο και στους μεγαλοεισαγωγείς προϊόντων από τη Γερμανία και την Ιταλία κατά την περίοδο της Κατοχής. Φορολογώντας μια μικρή μερίδα από αυτούς ουσιαστικά νομιμοποίησε τα εγκλήματα που διέπραξαν σε βάρος του λιμοκτονούντος λαού αρπάζοντας για λίγες οκάδες σιταριού ή λαδιού σπίτια, κτήματα, έπιπλα, τιμαλφή και οικογενειακά κειμήλια. 


Πηγή: chronontoulapo



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Bob Dylan – Η ομιλία για το βραβείο Nobel

Κόσμος

Καλησπέρα σας. Στέλνω τους θερμότατους χαιρετισμούς μου στα μέλη της Σουηδικής Ακαδημίας και σε όλους τους εκλεκτούς καλεσμένους που είναι παρόντες απόψε.

Λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι μαζί σας, όμως σας διαβεβαιώ ότι νοερά βρίσκομαι κοντά σας και είναι μεγάλη μου τιμή που λαμβάνω ένα τόσο σημαντικό βραβείο. Η απονομή σε μένα του Βραβείου Νόμπελ για τη Λογοτεχνία ήταν κάτι που δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ή να προβλέψω. Από πολύ μικρός γνώριζα, διάβαζα και αφομοίωνα τα έργα εκείνων που κρίθηκαν άξιοι για μια τέτοια διάκριση: του Κίπλινγκ, του Σω, του Τόμας Μαν, της Περλ Μπακ, του Αλμπέρ Καμύ, του Χέμινγουεϊ. Αυτοί οι γίγαντες της λογοτεχνίας, που τα έργα τους διδάσκονται στα σχολεία, φιλοξενούνται σε βιβλιοθήκες σε όλο τον κόσμο και μνημονεύονται με σεβασμό, πάντα μου προκαλούσαν μεγάλη εντύπωση. Το γεγονός ότι το όνομά μου συγκαταλέγεται τώρα μαζί με τα δικά τους είναι όντως αδιανόητο.

Δεν ξέρω εάν αυτοί οι άντρες και αυτές οι γυναίκες σκέφτηκαν ποτέ πως θα είχαν την τιμή να πάρουν το Νόμπελ, όμως υποθέτω πως οποιοσδήποτε γράφει ένα βιβλίο, ή ένα ποίημα, ή ένα θεατρικό έργο κάπου στη γη, ενδεχομένως βαθιά μέσα του να τρέφει κρυφά αυτό το όνειρο. Μάλλον είναι θαμμένο τόσο βαθιά που δεν ξέρουν καν ότι είναι εκεί.

Εάν κάποιος μου έλεγε ποτέ ότι υπήρχε η παραμικρή περίπτωση να κερδίσω το Βραβείο Νόμπελ, θα σκεφτόμουν ότι είχα τόσες πιθανότητες όσες και να πατήσω στο φεγγάρι. Μάλιστα, τη χρονιά που γεννήθηκα, και για μερικά χρόνια αργότερα, δεν υπήρξε κανένας στον κόσμο που να θεωρήθηκε αρκετά καλός για να το κερδίσει. Οπότε αναγνωρίζω ότι, αν μη τι άλλο, βρίσκομαι σε πολύ εκλεκτή συντροφιά.

Ήμουν στο δρόμο όταν άκουσα το αναπάντεχο νέο, και χρειάστηκα αρκετά λεπτά για να το επεξεργαστώ. Άρχισα να σκέφτομαι τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, αυτή τη σπουδαία μορφή της λογοτεχνίας. Φαντάζομαι ότι θεωρούσε τον εαυτό του δραματουργό. Αδύνατον να του είχε περάσει από τον νου η σκέψη ότι έγραφε λογοτεχνία. Τα λόγια του γράφονταν για τη σκηνή. Προορίζονταν για απαγγελία, όχι για ανάγνωση. Ενώ έγραφε τον Άμλετ, είμαι σίγουρος ότι έκανε διάφορες σκέψεις: «Ποιοι είναι οι κατάλληλοι ηθοποιοί γι’ αυτούς τους ρόλους;», «Πώς πρέπει να παρασταθεί αυτό;», «Θέλω πραγματικά να διαδραματίζεται το έργο στη Δανία;». Αναμφίβολα αυτό που τον απασχολούσε περισσότερο ήταν το δημιουργικό του όραμα και οι φιλοδοξίες του, όμως είχε και πιο πεζά ζητήματα να ασχοληθεί. «Υπάρχουν χρήματα;», «Υπάρχουν αρκετές καλές θέσεις για τους χορηγούς μου;», «Πού θα βρω ένα ανθρώπινο κρανίο;». Είμαι βέβαιος ότι το τελευταίο πράγμα που σκεφτόταν ήταν το ερώτημα «Είναι αυτό λογοτεχνία;».

Όταν άρχισα να γράφω τραγούδια στην εφηβεία μου, ακόμα και όταν άρχισα να αποκτώ κάποια φήμη για τις ικανότητές μου, οι φιλοδοξίες μου για τα τραγούδια αυτά ήταν συγκρατημένες. Πίστευα ότι θα ακούγονταν σε καφέ και μπαρ, και ίσως αργότερα σε μέρη όπως το Κάρνεγκι Χολ και το Λόντον Παλάντιουμ. Εάν έκανα πραγματικά μεγάλα όνειρα, ίσως να φανταζόμουν ότι θα κατάφερνα να βγάλω κανέναν δίσκο και να ακούσω τα τραγούδια μου στο ραδιόφωνο. Στο δικό μου μυαλό, αυτό ήταν το πραγματικά μεγάλο βραβείο. Εάν έβγαζες δίσκους και ακούγονταν τα τραγούδια σου στο ραδιόφωνο έφτανες σε μεγάλο κοινό και ίσως κατάφερνες να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που είχες βάλει σκοπό να κάνεις.

Λοιπόν, πολλά χρόνια τώρα κάνω αυτό που είχα βάλει σκοπό εξαρχής. Έβγαλα δεκάδες δίσκους και έδωσα χιλιάδες συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Όμως, στο ζωτικό κέντρο σχεδόν όλων όσων κάνω βρίσκονται τα τραγούδια μου. Έχουν βρει μια θέση στη ζωή πολλών ανθρώπων από πολλές διαφορετικές κουλτούρες και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.

Πρέπει ωστόσο να πω ένα πράγμα. Ως μουσικός έχω παίξει και για πενήντα χιλιάδες θεατές και για πενήντα θεατές, και μπορώ να σας πω ότι είναι πιο δύσκολο να παίζεις για πενήντα. Οι πενήντα χιλιάδες έχουν ένα πρόσωπο, οι πενήντα όχι. Ο καθένας τους έχει τη δική του, ξεχωριστή ταυτότητα, ένας ολόκληρος κόσμος από μόνος του. Αυτός αντιλαμβάνεται τα πράγματα πιο καθαρά. Εκεί δοκιμάζεται η εντιμότητά σου και η σχέση της με το βάθος του ταλέντου σου. Εκτιμώ πάρα πολύ το γεγονός ότι η επιτροπή του Νόμπελ είναι τόσο μικρή.

Ωστόσο, όπως τον Σαίξπηρ, με απασχολούν και εμένα συχνά οι δημιουργικές μου αναζητήσεις και τα πεζά ζητήματα κάθε πτυχής της ζωής. «Ποιοι είναι οι καλύτεροι μουσικοί γι’ αυτά τα τραγούδια;», «Ηχογραφώ στο σωστό στούντιο;», «Είναι αυτό το τραγούδι στον κατάλληλο τόνο;». Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ, ούτε σε 400 χρόνια.

Δεν είχα το χρόνο ούτε μία φορά να αναρωτηθώ «Είναι τα τραγούδια μου λογοτεχνία;»

Γι’ αυτό ευχαριστώ τη Σουηδική Ακαδημία, τόσο για το χρόνο που αφιέρωσε σε αυτό ακριβώς το ερώτημα, όσο και γιατί, εν τέλει, έδωσε μια τόσο υπέροχη απάντηση.

Τις καλύτερες ευχές μου σε όλους,

Μπομπ Ντίλαν





Μετάφραση: Νίνα Μπούρη
Δημοσιεύτηκε στο Athens Review of Books.
Φωτογραφία: Jerry Schatzberg 


Πηγή: perithorio



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Σε απόγνωση τα νοικοκυριά: Στο 70% του μέσου μισθού το κόστος στέγασης - Πώς τα Airbnb «εκτοξεύουν» τις τιμές

Ελλάδα


Σε απόγνωση βρίσκονται τα νοικοκυριά, καθώς το κόστος στέγασης στην Ελλάδα έχει πάρει την ανηφόρα, σε επίπεδο που αγγίζει το 60 με 70% του μέσου μηνιαίου μισθού. Την ίδια ώρα, στο προσκήνιο βρίσκεται και πάλι το Airbnb, καθώς όλο και περισσότεροι ιδιοκτήτες επιλέγουν τη βραχυχρόνια μίσθωση για τα σπίτια τους με αποτέλεσμα να μειώνεται η διάθεση και να αυξάνεται η τιμή ενοικίων των ακινήτων.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του OPEN, οι τιμές στο Κουκάκι έχουν εκτιναχθεί στα ύψη καθώς τα διαθέσιμα διαμερίσματα είναι ελάχιστα αφού τα περισσότερα αξιοποιούνται με βραχυχρόνια μίσθωση. Οι κάτοικοι καταγγέλλουν στο ότι η γειτονιά πάει να χαθεί.

Με αφορμή την προσφυγή σωματείου στο ΣτΕ, θα εξετάσει εάν είναι παράνομη η βραχυχρόνια μίσθωση σε περιοχές που ισχύει προστατευμένο πολεοδομικό καθεστώς, όπως για παράδειγμα στην Πλάκα.

Η ρύθμιση που αναμένεται να ψηφιστεί αρχές Δεκεμβρίου προβλέπει ότι οι ιδιοκτήτες 3 τουλάχιστον ακινήτων που διατίθενται για βραχυχρόνια μίσθωση θα πρέπει να κάνουν έναρξη επιχειρηματικής δραστηριότητας και να αποδίδουν Φ.Π.Α. 

Πηγή: ethnos



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Μόνο ο λαός μπορεί να αλλάξει τη ρότα

Ελλάδα



Μετά από μια τρελή κούρσα τα τελευταία χρόνια, οι ακτοπλοϊκές εταιρείες ετοιμάζουν από τώρα ένα «καυτό» καλοκαίρι με ακόμα πιο ακριβά εισιτήρια. Τα όργανα άρχισαν ήδη στη γραμμή Ελλάδα - Ιταλία, όπου ο ακτοπλοϊκός όμιλος «Grimaldi», που ελέγχει το 50% και πλέον της συγκεκριμένης αγοράς, ανακοίνωσε αυξήσεις 10% - 15% στα ναύλα των φορτηγών, ως «επίναυλο περιβαλλοντικής συμμόρφωσης», μετά την απόφαση της ΕΕ να εντάξει την ακτοπλοΐα στο «Ευρωπαϊκό σύστημα εμπορίας ρύπων» από 1/1/2024.

Το σύστημα αυτό είναι η εκδοχή τού «ο ρυπαίνων πληρώνει» στην εποχή της «πράσινης μετάβασης». Οι ακτοπλοϊκές εταιρείες θα αγοράζουν «δικαιώματα ρύπων» για να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν «βρώμικα» καύσιμα, μέχρι να ολοκληρωθεί η μετάβαση σε πιο «πράσινες» τεχνολογίες. Το πόση αξία έχουν βέβαια αυτοί οι όροι, το βλέπουμε σε όλες τις αποφάσεις της ΕΕ, όπου «πράσινο» και «καθαρό» βαφτίζεται ό,τι συμφέρει τα μονοπώλια και οι «εξαιρέσεις» για τους επιχειρηματικούς ομίλους δίνουν και παίρνουν, ενώ το κόστος από το λεγόμενο «εμπόριο ρύπων» και την «πράσινη μετάβαση» μετακυλίεται με χίλιους τρόπους στις τσέπες του λαού.

* * *

Ετσι και τώρα: Η ΕΕ παρουσιάζει την αγορά «δικαιωμάτων ρύπων» ως «αντικίνητρο» για τις ακτοπλοϊκές εταιρείες που χρησιμοποιούν «βρώμικα» καύσιμα, προκειμένου πιο γρήγορα να περάσουν σε καθαρότερες μορφές Ενέργειας. Κάνουν πως δεν ξέρουν ότι το κόστος αυτό θα φορτωθεί τελικά στους επιβάτες και συνολικά στον λαό, αφού ακριβότερες μεταφορές σημαίνει και πιο ακριβά προϊόντα. Την ίδια ώρα, οι ακτοπλόοι εφοπλιστές πιέζουν για γενναίες κρατικές και ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, φτηνό χρήμα και άλλα φορο-προνόμια για να χρηματοδοτήσουν τη μετάβαση σε νέες τεχνολογίες πρόωσης και καύσιμα.

Ποιος θα πληρώσει όμως και γι' αυτά; Μα φυσικά ο λαός, με νέα «πράσινα» χαράτσια και αντιλαϊκά μέτρα, όπως τα προαπαιτούμενα του Ταμείου Ανάκαμψης. Απ' όπου κι αν το πιάσεις δηλαδή, είτε «πράσινη» είτε «μαύρη», η θωράκιση της κερδοφορίας των ακτοπλοϊκών ομίλων προϋποθέτει ακόμα πιο ακριβά εισιτήρια και ναύλα, ακόμα μεγαλύτερους φόρους και χαράτσια στις πλάτες του λαού. Πόσο μάλλον που το Ναυτικό Επιμελητήριο Ελλάδος υπολογίζει στα 10 δισ. ευρώ το κόστος της «πράσινης μετάβασης» στην ακτοπλοΐα, με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς να το κατεβάζουν στα 3 δισ.

* * *

Από 1/1/2024 οι αυξήσεις θα επεκταθούν και στις άλλες ακτοπλοϊκές εταιρείες της γραμμής Ελλάδα - Ιταλία, όπως και σε όλα τα ναύλα και εισιτήρια στη γραμμή Πειραιάς - Κρήτη. Για τα μικρότερα νησιά, το «Ευρωπαϊκό σύστημα ρύπων» προβλέπει «συμμόρφωση» μετά το 2029. Είναι όμως βέβαιο ότι οι αυξήσεις στα πιο εμπορικά δρομολόγια, όπως αυτό της Κρήτης, θα συμπαρασύρουν νέες ανατιμήσεις σε όλη την ακτοπλοΐα.

Η υπόθεση γίνεται ακόμα πιο εξωφρενική όσο αποκαλύπτεται ποιανού τα σπασμένα πληρώνει ο λαός. Σύμφωνα με έρευνα που έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής τις τελευταίες μέρες, η οικονομική δραστηριότητα του 1% του πλανήτη, αυτών δηλαδή που κατέχουν τα βιομηχανικά, τεχνολογικά και άλλα μεγαθήρια σε όλον τον κόσμο, ευθύνεται για το 16% των παγκόσμιων ρύπων, όσους παράγει το 66% του παγκόσμιου πληθυσμού! Δηλαδή, ο πραγματικός ρυπαντής και καταστροφέας του περιβάλλοντος είναι τα κέρδη του κεφαλαίου και τελικά ο ίδιος ο καπιταλισμός.

* * *

Οι ένοχοι, λοιπόν, έχουν το θράσος να κουνάνε το δάχτυλο στον λαό και ταυτόχρονα μετατρέπουν σε κερδοφόρα μπίζνα τη δήθεν σωτηρία του πλανήτη, επενδύοντας στην «πράσινη μετάβαση» κεφάλαια που λιμνάζουν, με τεράστια κρατική στήριξη, προνόμια και ένταση της εκμετάλλευσης. Ο λαός είναι «μονά - ζυγά» χαμένος από την ανάπτυξη με κριτήριο τα κέρδη, όποιο χρώμα κι αν έχει. Είναι όμως κι ο μόνος που μπορεί να αλλάξει τη ρότα των πραγμάτων: Διεκδικώντας να μην πληρώνει αυτός για τα κέρδη του κεφαλαίου σε ανάπτυξη και κρίση, παλεύοντας να πάρει στα δικά του χέρια την εξουσία και τα μέσα παραγωγής, για να την οργανώσει με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες του και την προστασία του περιβάλλοντος.

Κ. Μ.


Πηγή: rizospastis.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 21 Νοεμβρίου 2023

Η φοροαφαίμαξη στην πράξη




«Οι ελεύθεροι επαγγελματίες που δηλώνουν τα εισοδήματά τους δεν θα επιβαρυνθούν, αντίθετα θα ελαφρυνθούν από τη σταδιακή κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος»: Αλλο ένα ψέμα της κυβέρνησης που καταρρίπτεται από τα στοιχεία του διπλανού πίνακα.

Ο πίνακας υπολογίζει τη φοροεπιβάρυνση για επαγγελματία, με εισοδήματα από 10.000 μέχρι 12.000 ευρώ, που διατηρεί το κατάστημά του για 12 χρόνια τουλάχιστον, που αποτελεί ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα των μικρών ΕΒΕ.

Ο συγκεκριμένος λοιπόν βιοπαλαιστής θα δει τη φορολογία εισοδήματος να εκτοξεύεται. Για παράδειγμα, αν δεν έχει προσωπικό και δηλώνει 10.000 ευρώ εισόδημα, φέτος θα πληρώσει (φορολογία και τέλος επιτηδεύματος) 1.550 ευρώ. Την επόμενη χρονιά, αν περάσει το νομοσχέδιο - έκτρωμα, θα πληρώσει 2.310 ευρώ, παρόλο που το τέλος επιτηδεύματος είναι μικρότερο, αφού πέφτει στην «παγίδα» του «τεκμαρτού εισοδήματος» με τρεις «τριετίες» (10.920 ευρώ προσαυξανόμενο κατά 10% για κάθε τριετία). Δηλαδή, ανεξάρτητα από το ότι ο ίδιος δηλώνει 10.000 ευρώ και τις δύο χρονιές (επομένως δεν είναι καθόλου «φοροφυγάς», όπως λέει η κυβέρνηση), το κράτος θα θεωρεί ότι «κερδίζει» 14.196 ευρώ και πάνω σ' αυτό θα τον φορολογήσει.

Για τον ίδιο επαγγελματία, αν απασχολεί έναν εργαζόμενο, προστίθεται στο «τεκμαρτό» του εισόδημα και ένα «καπέλο» 10% επί του ετήσιου κόστους μισθοδοσίας του προσωπικού, επομένως μεγαλώνει ακόμα περισσότερο, φτάνοντας τα 2.630 ευρώ από 1.550 που είναι σήμερα!
 



Πηγή: 902.gr



Η Σφήκα: Επιλογές




Διαβάστε Περισσότερα »