The Wayback Machine - https://web.archive.org/web/20230123124059/https://hamomilaki.blogspot.com/

Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2023

Το Σύνδρομο της Barbie / The Effects of the Barbie Syndrome

Μήπως άθελά σας υποσκάπτετε με δηλώσεις σας το μέλλον της κόρης σας και τον τρόπο που αξιολογεί τον εαυτό της;
The Effects of the Barbie Syndrome
Η γυναίκα πρέπει να είναι όμορφη και ο άνδρας να βγάζει λεφτά. 
Η γυναίκα αγαπά το ροζ, λατρεύει να ψωνίζει και είναι καλύτερη στις θεωρητικές επιστήμες. 
Ο άνδρας προτιμά τα σκούρα χρώματα, μισεί την βόλτα στα μαγαζιά και είναι διάνοια στα μαθηματικά. 
Οι παραπάνω και πολλές ακόμα κοινωνικές παραδοχές πολλές φορές κάνουν τα παιδιά να υιοθετούν απόψεις σχετικά με το φύλο τους που ίσως στην πραγματικότητα να μην ισχύουν.
Για παράδειγμα, εάν λες σε ένα αγόρι ότι τα καταφέρνει στα μαθηματικά θα προσπαθήσει επιπλέον ώστε να εκπληρώσει την προφητεία για το φύλο του. Αντίθετα, εάν λες σε ένα κορίτσι ότι δεν τα καταφέρει στα μαθηματικά γιατί τα κορίτσια είναι περισσότερο των θεωρητικών μαθημάτων, ίσως να το οδηγηθεί σε αποτυχία επειδή θα ενστερνιστεί μια «πανάρχαια αποδεδειγμένη αλήθεια».
Αυτό δεν το λέμε μόνο εμείς, αλλά μια νέα έρευνα που διεξήχθη για να αποδείξει ότι είναι τελικά πολύ εύκολο να πείσεις ένα παιδί να πιστέψει ότι κάτι δεν κάνει καλά. Οι επιστήμονες έτρεξαν δύο πειράματα για να επιβεβαιώσουν τις υποψίες τους. Χώρισαν παιδιά ηλικίας από 4 έως 7 χρονών σε δύο ομάδες και τα έβαλλαν να λύσουν το ίδιο «πρόβλημα». Παρατήρησαν πως η απόδοση των παιδιών χειροτέρεψε όταν τους είπαν ότι η άλλη ομάδα παιδιών τα κατάφερνε καλύτερα.
Και να, λοιπόν, που τίθεται το ερώτημα εάν τελικά ευθυνόμαστε εμείς, ως γονείς, που οι γυναίκες αμείβονται λιγότερο από έναν άνδρα για την ίδια εργασία.... που το διάστημα έχει γεμίσει άνδρες και που σπάνια πίσω από το τιμόνι ενός αγωνιστικού της Formula1 κάθεται γυναίκα πιλότος.
Τι λάθη μπορεί να κάνουμε που να καταδικάζουν τα κορίτσια μας να αποδέχονται ότι λόγω φύλου αξίζουν λιγότερα από τους άνδρες σε συγκεκριμένους τομείς;
Βρήκαμε 6 πολύ σημαντικά!
...................
η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2023

Ο ένας τα βάρη του άλλου...

«Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε»
Να σηκώνουμε τα βάρη των άλλων.
Αυτή η εντολή μας δόθηκε.
Όχι μόνο μια φορά. Όχι μόνο όσο αντέχουμε. 
Πάντα. Συνέχεια. 
Μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα που τα μάτια μας θα κλείσουμε.
Να σηκώνουμε τα βάρη του άλλων.
Και ποια είναι αυτά τα βάρη;
Είναι τα ελαττώματα που έχουνε οι άλλοι. 
Η γκρίνια. Ο θυμός. Οι παραξενιές. Οι μιζέριες.
Σηκώνω τα βάρη του άλλου σημαίνει πως τον ανέχομαι. Σηκώνω τα βάρη του άλλου σημαίνει πως, παρά τα όσα του στραβά, εγώ τον αγκαλιάζω.
Να σηκώνουμε τα βάρη των άλλων.
Ξέρεις. Όλοι έχουμε ελαττώματα. Απλά δεν είναι ίδια. Όλοι βρώμικοι. Όλοι αμαρτωλοί. Όλοι, λίγο πολύ, στο ίδιο το καζάνι. 
Ας ανεχόμαστε, τουλάχιστον, ο ένας τον άλλον. Μεταξύ μας.

Να σηκώνουμε τα βάρη των άλλων.
Αυτή η εντολή μας δόθηκε.
Και με αυτήν την εντολή, θα αναπληρώσουμε τον Νόμο του Κύρη, του Χριστού μας.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Έλα, που έχω κάτι να σου πω...

Έλα, να σου πω

    Έλα, λοιπόν, να σου πω και εγώ λίγα πράγματα και πες μου μετά πόσο "υποφέρεις". 
Πόσο πολύ αγχώνεσαι και στεναχωριέσαι που ούτε φέτος θα μπορέσεις να αγοράσεις το υπέροχο ζευγάρι παπούτσια των τετρακοσίων ευρώ και βάλε, για να καλύψεις την ανασφάλεια της καθ’ όλα μίζερης ζωούλας σου.
    Έλα, να σου πω για τις γυναίκες που έρχονται με δέκα ευρώ για να ψωνίσουν τα εντελώς απαραίτητα και "απαγορεύουν" στο παιδί τους να βάλει επάνω στο ταμείο μια σοκολάτα των πενήντα λεπτών, γιατί είναι έξοδο περιττό. 
    Πριν βρίσεις την άτιμη κοινωνία, που δεν έχεις χρήματα να πάρεις το τελευταίο μοντέλο κινητού, κι ας είναι και καρτοκινητό που κάνεις αναπάντητη για να σε πάρουν, έλα να δεις πώς είναι να συμπληρώνουμε εμείς το ποσό εκείνου που δεν μπορεί να φτιάξει ούτε μια χορτόσουπα.

    Έλα, ψωνισμένε άνθρωπε, να δεις πώς σε κοιτάνε, λίγο πριν τους πεις τι οφείλουν. Και την ανακούφιση αφού τελικά τους έφτασαν τα χρήματα για σήμερα κι αύριο έχει ο Θεός. Αυτό σου λένε και σου χαρίζουν, όμως, ένα τόσο ζεστό χαμόγελο, που σε κάνει να νιώθεις ευλογημένος γιατί υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που τη μιζέρια τη γνωρίζουν μόνο όταν δε χαμογελούν.

    Κάποτε ήταν σαν εσένα, ξέρεις, όχι με αυτή την αρρώστια που έχεις εσύ και τη ψωροφαντασμένη μεγαλομανία, όχι. 
Ήταν εργαζόμενοι, ήταν τακτοποιημένοι, ήταν εκείνοι που απολύθηκαν σε ανύποπτο χρόνο. Που έφτασαν να αλλάξουν όλο τον τρόπο ζωής και διαβίωσής τους. Είναι αυτοί που, εσύ κακομαθημένο, τώρα κοιτάς με υπεροψία, αντί να ανοίξεις το πορτοφόλι και την καρδιά σου και να βοηθήσεις.

Κάθε μέρα συναντώ τέτοιους @@@@@ σαν τη πάρτη σου και κάθε μέρα ευχαριστώ το Θεό που δε θα σου μοιάσω ποτέ…

Ιωάννα Νικολαντωνάκη
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τόση Ομορφιά !

Έβλεπα μια ταινία: Οι Αεροναύτες (2019) που αφορά την πρώτη πτήση του επιστήμονα Τζέιμς Γκλέισερ (James Glaisher‎, 1809 – 1903) Άγγλου μετεωρολόγου, αεροναυτικού και αστρονόμου, με αερόστατο.
 
Το 1862, φτάνοντας στα 8.500 μέτρα, κάνοντας τις μετρήσεις του,  στη θερμοκρασία και την υγρασία στα ανώτατα επίπεδα της ατμόσφαιρας, εκστασιασμένος αναφωνεί: 
Όλη μου τη ζωή
παρηγοριά ήταν η επιστήμη.
Δίνει νόημα σε πολλά πράγματα
που δε μπορούμε να ελέγξουμε.
Βάζει λίγη τάξη
στο χάος που μας περιβάλλει.

Ενώ όμως μπορούμε
να εξηγήσουμε επιστημονικά...
ένα φωτοστέφανο
ή το χιόνι που πέφτει... 
δε μπορούμε να εξηγήσουμε
την ομορφιά σ' αυτά.


Αυτό είναι!
Έλεγε ένας φίλος μου: «Η ανθρωπότητα έχει διανύσει πάνω από 500 χρόνια από τότε που η Θεολογία παραχώρησε βίαια τη θέση της στην Επιστήμη όσον αφορά στη κατανόηση του Κόσμου». Σωστό είναι αυτό, αν και κανονικά άλλα πράγματα εξηγεί η Επιστήμη και άλλα η Θεολογία.

Αυτό που δεν μπόρεσε η Επιστήμη να εξηγήσει, είναι η ομορφιά του Κόσμου.
Κατάφερε να εξηγήσει γιατί πέφτει το χιόνι, κατάφερε να εξηγήσει από τι αποτελείται μια χιονονιφάδα, αλλά δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί είναι τόσο όμορφη η χιονονιφάδα. 
Θα μπορούσε να είναι ένα τυχαίο, αδιάφορο, άμορφο πράγμα, και όμως για τις λίγες στιγμές που ζει, είναι μια ομορφιά απείρου κάλλους, μια συμμετρία αδύνατη να την πετύχει και ο πιο εξελιγμένος υπερυπολογιστής, τόσο στην κανονικότητα, όσο και στην ποικιλία των σχεδίων της. 
Καμιά χιονονιφάδα δεν είναι ίδια με την άλλη και καμιά δεν είναι άσχημη.
Κανείς, μα κανείς δεν μπορεί να φτιάξει τόση ομορφιά εκ τους μηδενός και κανείς δεν μπορεί να αγγίξει, ούτε το πλήθος, το μέγεθος, την ευρηματικότητα και την ποικιλία!

Γιατί τόση Ομορφιά;
Πώς να αντέξω τόση Ομορφιά!

«ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου, Κύριε· πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας, ἐπληρώθη ἡ γῆ τῆς κτίσεώς σου»
 

Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2023

Κάπως έτσι θέλω να με θυμάσαι, όταν μεγαλώσεις.

Τι θέλω να θυμάσαι από μένα, όταν μεγαλώσεις

    Η μυρωδιά, λένε, είναι μνήμη, το ίδιο και η γεύση, το ίδιο και ένα τραγούδι, ένας ήχος. Και έτσι είναι. Κάπως έτσι θέλω να με θυμάσαι όταν μεγαλώσεις. Δεν με νοιάζει να αναμασάς τσιτάτα και συμβουλές που σου έδωσα κάποτε. Θα βρεις δικούς σου κανόνες, θα δοκιμάσεις στο χρόνο όλα όσα σου έχω πει. Άλλα θα τα πετάξεις, και άλλα θα τα κρατήσεις. Αλλά αυτό δεν θα είμαι εγώ. Θα είσαι εσύ, που απλά τα χρησιμοποίησες με τον δικό σου τρόπο.
    Εγώ θέλω να είμαι εικόνες, και μυρωδιές και φαγητά και κακαρίσματα κάτω από τα σκεπάσματα.
    Θέλω να είμαι γαργαλητά μέχρι να σου κοπεί η αναπνοή και να φωνάξεις «έλεος» για να σταματήσω, να είμαι «κούκου τσα» πίσω από τοίχους και έπιπλα, η υδατική που βάζω πριν πάω για ύπνο και κάθε φορά που την μυρίζεις κάνεις «αχ αυτό μυρίζει μαμά». 

    Θέλω να είμαι καμένα κουλουράκια στο φούρνο, πετυχημένα τυροπιτάκια, αυτοσχέδιες τούρτες γενεθλίων με μπόλικα «σκουληκάκια» σοκολάτας από πάνω. Να είμαι η μοναδική τόσο παράφωνη και μπάσα φωνή στα γενέθλιά σου και όλες εκείνες, οι αστείες, οι βροντερές, οι ψηλές που έκανα όταν σου διάβαζα παραμύθια.

    Αυτά που θέλω να θυμάσαι είναι μια οικογένεια σαν ανοιχτό όστρακο, τη δική μας, ένα σπίτι ζωντανό, με μια γόνιμη ακαταστασία, αυτή των ανθρώπων που δημιουργούν, ζωγραφίζουν, παίζουν, αράζουν και δεν κάνουν εκπτώσεις στις στιγμές τους, στην ίδια τη ζωή για να παραμείνει το πάτωμα γυαλιστερό και οι ξύλινες επιφάνειες λείες. Με πεταμένα βιβλία στο πάτωμα, ανακατεμένα με παιχνίδια, μια κάλτσα που έχασε το ταίρι της για πάντα και άπλυτα μπολ από κορνφλεικς στο νεροχύτη.

    Δεν θέλω να λες η μάνα μου «θυσιάστηκε» για μένα, γιατί δεν το έκανα ποτέ.
 Κάθε στιγμή που ήμουν μαζί σου δεν έκλεβε τίποτε από την ανεξαρτησία μου, ήταν επιλογή μου. Κρατούσα χώρο για τον εαυτό μου όταν κοιμόσουν, έλειπες στο σχολείο ή για διακοπές στους παππούδες, αλλά και όταν ήμασταν μαζί, στον ίδιο χώρο, κάνοντας διαφορετικά πράγματα.

    Θέλω να με θυμάσαι δίπλα σου όποτε με χρειάστηκες,
 όπως εκείνο το βράδυ που χώρισες και οδήγησα σαν τρελή μέσα στη νύχτα Αθήνα Κομοτηνή (που σπούδαζες) δεν ξέρω κι εγώ πόσες ώρες για να βρεθώ δίπλα σου, να σου κάνω μια αγκαλιά μόνο και να σιωπήσω στον πόνο σου. Γιατί ήξερα πως οι πρώτοι έρωτες καταλήγουν στο παράδεισο, αφού πρώτα περάσουν από την κόλαση.

    Δεν θέλω να ξεχάσεις τους καυγάδες μας, τα «όχι» μου,
 τις μέρες που μου φώναξες ότι με μισείς γιατί δεν σε καταλαβαίνω, γιατί όλες αυτές οι στιγμές τελικά μας πήγαν πιο μπροστά. Γιατί κι εσύ σήμερα κατάλαβες ότι τα όρια ήταν ένδειξη αγάπης, αλλά κι εγώ νιώθω ήρεμη που δεν σου χαρίστηκα σε πολλά, όσο κι αν μέσα μου το μόνο που ήθελα ήταν να σου λέω μόνο «ναι σε όλα».

    Κι αν δεν θυμάσαι τίποτα από όλα αυτά που εγώ θέλω, ας θυμάσαι αυτό:
 Πως το μόνο όνειρο που έκανα για σένα ήταν να είσαι ευτυχισμένη και γελαστή. Τα υπόλοιπα όνειρα, για το τι θα γίνεις και τι θα κάνεις στη ζωή σου τα άφησα σε σένα, γιατί εσύ και μόνο εσύ ξέρεις καλύτερα απ’ όλους τι σου γεμίζει την ψυχή.

Αποστολία Καζάζη

themamagers.g
http://antikleidi.com

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki