Κεραυνός AUKUS ή Αφγανιστάν Νο2;*

Η ανακοίνωση της δημιουργίας της AUKUS ή αλλιώς της στρατηγικής συνεργασίας Αυστραλίας, Ηνωμένου Βασιλείου και Ηνωμένων Πολιτειών, από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζο Μπάϊντεν, στην αρχή της εβδομάδας που φεύγει έπεσε σαν κεραυνός στην διεθνή ειδησεογραφία αλλά και στις διεθνείς σχέσεις. Έπρεπε όμως; Και αν όχι τι σημαίνει η καινούργια στρατηγική συμμαχία;

Ο στρατηγικός αναπροσανατολισμός των ΗΠΑ που είχε ξεκινήσει από τον πρόεδρο Ομπάμα με προοδευτικό πρόσημο και συνεχίστηκε με εθνικιστικό παραλήρημα από τον πρόεδρο Τραμπ, φαίνεται ότι παίρνει σάρκα και οστά από ένα πρόεδρο που δυσφημίστηκε και συνεχίζει να δυσφημίζεται σαν δειλός και προδότης από το εγχώριο κατεστημένο των ΗΠΑ. Ωστόσο η πολιτική είναι η ίδια: οι ΗΠΑ αποσύρονται από μέτωπα που οι αντίπαλοι είναι γέννημα θρέμμα της εποχής Μπους / Κλίντον, παιδιά της CIA, όπως οι Ταλιμπάν και το Ισλαμικό Κράτος, και επικεντρώνονται στο κύριο μέτωπο που είναι η αντιμετώπιση της ανερχόμενης Κίνας.

Το πρόβλημα Κίνα όμως είναι παράγωγο της εποχής της Παγκοσμιοποίησης, της ανεξέλεγκτης δηλαδή ροής των κεφαλαίων εκεί που οσμίζονται ότι υπάρχει κέρδος. Η Κίνα πρώτα έγινε το διεθνές εργοστάσιο χάρις την ασύγκριτη φτήνια του πειθαρχημένου εργατικού δυναμικού της, την τεράστια εσωτερική αγορά και την πολιτική των ελευθέρων ζωνών εμπορίου που δημιούργησε ο Τενγκσιάο Πινγκ, στα παράλια της Κίνας. Ζώνες στις οποίες δεν ισχύει καμία από τις κατακτήσεις του Κινέζικου Προλεταριάτου. Ζώνες ασυδοσίας και άγριας εκμετάλλευσης από το διεθνές κεφάλαιο πάνω στα εκατομμύρια των αγροτών που τα τραβάει σαν τις μύγες σ αυτές η προοπτική ενός γρήγορου πλουτισμού. Οι μόνοι που πλούτισαν βέβαια ήταν οι Κινέζοι γραφειοκράτες / καπιταλιστές και φυσικά τα διεθνή μονοπώλια.

Η γρήγορη όμως ανάπτυξη του καπιταλισμού στην Κίνα, χάρις στα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, έφερε και την αυτοπεποίθηση της νέας ανερχόμενης δύναμης του Καπιταλισμού. Στο σημείο αυτό άρχισαν να λειτουργούν τα αμυντικά αντανακλαστικά δυνάμεων που πρωτοστάτησαν στην Παγκοσμιοποίηση, όπως οι ΗΠΑ του Ρόναλντ Ρήγκαν και η Μεγάλη Βρετανία της Μάργκαρετ Θάτσερ. Οι δυνάμεις που εξαπέλυσαν τα παγκόσμια κέντρα του καπιταλισμού κινδυνεύουν να ξεφύγουν από τον έλεγχό τους και να δημιουργήσουν καινούργιους ανταγωνιστές στην διεθνή κυριαρχία.

Το μινόρε της "Αυγής"...

Αφορμή για να σπάσει η σιωπή του μπλογκ, είναι τα τελευταία τεκτενόμενα σε σχέση με την εφημερίδα “Αυγή”, το κομματικό έντυπο του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, που βρέθηκε στα πρόθυρα της “αυτοκτονίας”.

-Τι συμβαίνει πραγματικά; Όντως δεν μπορεί κοτζαμάν “κόμμα εξουσίας” όπως ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ βαυκαλίζεται πως είναι, να συντηρίσει ένα καθημερινό φύλο, την στιγμή που μπορεί το “ταπεινό” ΚΚΕ π.χ. Του 5%; Δεν μοιάζει πολύ πειστικό κάτι τέτοιο.

Και δεν μοιάζει πειστικό γιατί ο ίδιος ΣΥΡΙΖΑ έχει προφανώς αρκετά χρήματα για να συντηρεί τις δικές του στρατιές τρολ στα σόσιαλ, έναν ραδιοφωνικό σταθμό, και μια αναγνωστική βάση που συντηρεί τουλάχιστον δύο τουλάχιστον“ανεξάρτητες” κομματικές του ντουντούκες, το Documento και την ΕΦ.ΣΥΝ.

-Τι συμβαίνει λοιπόν με την “Αυγή”;

Όπως με τα περισσότερα περί τον ΣΥΡΙΖΑ πράγματα, και εδώ η αλήθεια είναι πολιτική*, και καλά κρυμμένη.
 

Οι πολύωρες συνεδριάσεις του ΚΣ του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με το τι μέλλει γεννέσαθαι αναφορικά με το κομματικό του φύλο, δεν είχαν ποτέ σχέση με τα υπαρκτά ή μη οικονομικά προβλήματα της εφημερίδας (όπως είπαμε, για άλλα προγανδιστικά μέσα -λεφτά μια χαρά υπάρχουν), αλλά με την εσωκομματική πάλη εξουσίας εντός του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ο Τσίπρας και οι συν αυτώ ΠΑΣΟΚοι που έχουν μαζευτεί εκεί μέσα, την Αυγή την θεωρούν ουσιαστικά ένα βαρίδι που πλέον κανέναν λόγο ύπαρξης δεν έχει, σε ένα αστικό κόμμα εξουσίας, που μπορεί να χρησιμοποιεί τα πολύ πιο δυνατά αστικά μέσα για την προπαγάνδα του.

Τα αποσπάσματα θανάτου της CIA στο Αφγανιστάν (vid-eng)

 Το παρακάτω βίντεο είναι σε πολύ εύκολα αγγλικά, μπορεί να τα καταλάβει κάποιος και με στοιχειώδεις γνώσεις της γλώσσας. Αξίζει τον κόπο, μια και δεν έχω τον χρόνο για να το υποτιτλίσω εγώ στα ελληνικά:

Αφγανιστάν: Με την ουρά στα σκέλια...

Καμπούλ: εικόνες Σαϊγκόν 1975...

Το απόλυτο χάος επικρατεί στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, την Καμπούλ, μετά την επέλαση των Ταλιμπάν - Αμερικανοί στρατιώτες που φρουρούν το διεθνές αεροδρόμιο άνοιξαν πυρ στον αέρα

Το απόλυτο χάος επικρατεί στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, την Καμπούλ μετά την επέλαση των Ταλιμπάν και την διαφυγή του Αφγανού Προέδρου Ασράφ Γάνι. Χιλιάδες Αφγανοί και ξένοι υπήκοοι έχουν συγκεντρωθεί στο αεροδρόμιο της πόλης προκειμένου να φύγουν από τη χώρα.

Σύμφωνα με διεθνή ΜΜΕ Αμερικάνοι στρατιώτες οι οποίοι φρουρούν το αεροδρόμιο πυροβόλησαν στον αέρα σήμερα το πρωί για να απωθήσουν χιλιάδες Αφγανούς που είχαν μπει στον διάδρομο απογειώσεων και προσγειώσεων στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να εγκαταλείψουν τη χώρα μετά την κατάληψη της εξουσίας από το κίνημα των Ταλιμπάν, δήλωσε αυτόπτης μάρτυρας. «Έχω τρομοκρατηθεί. Πυροβόλησαν στον αέρα. Είδα ένα νεαρό κορίτσι να συνθλίβεται και να πεθαίνει» καθώς ποδοπατήθηκε από το πλήθος, είπε ο αυτόπτης μάρτυρας αυτός στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Αμερικάνοι στρατιώτες έχουν στήσει «περίμετρο ασφαλείας» στο διεθνές αεροδρόμιο της Καμπούλ, όπου μετέβη και ανασυντάσσεται το προσωπικό της αμερικανικής πρεσβείας καθώς ετοιμάζεται να αναχωρήσει από το Αφγανιστάν μετά την κατάληψη σχεδόν ολόκληρης της πρωτεύουσας της χώρας από τους Ταλιμπάν, ανακοίνωσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. «Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι πλέον τερματίστηκε η εκκένωση με απόλυτη ασφάλεια του προσωπικού της πρεσβείας» των ΗΠΑ στην Καμπούλ, ανέφερε σε ανακοίνωση που δημοσιοποίησε ο εκπρόσωπος του αμερικανικού ΥΠΕΞ, ο Νεντ Πράις. «Όλο το προσωπικό της πρεσβείας βρίσκεται στο διεθνές αεροδρόμιο Χαμίντ Καρζάι, γύρω από το οποίο έστησε περίμετρο ασφαλείας ο αμερικανικός στρατός», πρόσθεσε ο ίδιος.

Οι Ταλιμπάν μέσα στο προεδρικό μέγαρο

Τον έλεγχο του Προεδρικού Μεγάρου στο Αφγανιστάν, πήραν οι Ταλιμπάν, όπως δήλωσαν δύο ανώτεροι διοικητές τους, που βρίσκονται πλέον στην Καμπούλ. Από εχτές (15/08) το βράδυ κυκλοφόρησαν στα social media εικόνες και βίντεο με την αναφορά ότι πρόκειται για τις πρώτες εικόνες που δείχνουν τους Ταλιμπάν εντός του προεδρικού μεγάρου, στην Καμπούλ.

Όταν οι ιμπεριαλιστές πλασάρουν το «γλυκό ολοκαύτωμα» για τη χώρα μας

Η είδηση μεταξύ άλλων απίστευτων αναφέρει: :

[…Σημειώνεται χαρακτηριστικά σε άρθρο στην «Καθημερινή» το οποίο συνυπογράφεται από στέλεχος της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης και από στέλεχος του Centre for Security and Intelligence Studies του Πανεπιστημίου του Μπάκιγχαμ στη Βρετανία…

(…)

«Αν και οι βάσεις στον Αραξο και στη Σούδα μπορούν να φιλοξενήσουν βόμβες βαρύτητας άμεσα, μπορούν να εξεταστούν οι στρατηγικές προεκτάσεις μιας πιθανής εγκατάστασης στην Αλεξανδρούπολη. Συγκεκριμένα, η Αλεξανδρούπολη επιλέγεται λόγω εγγύτητας που κανένα άλλο κράτος δεν μπορεί να προσφέρει καθώς απέχει 1.021 μίλια από το πρώτο (σ.σ. ρωσικό) σιλό» με πυρηνικά στο Κοζέλσκ», σημειώνεται χαρακτηριστικά στο άρθρο.

(…)

Το ...καλύτερο, ωστόσο, έρχεται μετά: «Στο σημείο αυτό, μπορεί κάποιος να υποθέσει ότι κατ' αυτόν τον τρόπο η Ελλάδα γίνεται στόχος πυρηνικής επίθεσης από τη Ρωσία. Αυτή η υπόθεση είναι μη ουσιώδης, διότι παραβλέπει το πραγματικό γεγονός ότι η Ελλάδα είναι σε κάθε περίπτωση άμεσος στόχος στην ακραία περίπτωση ενός πυρηνικού πολέμου. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους: 

• Πρώτον, η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ, άρα και φυσικός στόχος στην ακραία περίπτωση μιας θερμοπυρηνικής ανταλλαγής μεταξύ ΝΑΤΟ - Ρωσίας.
•  Δεύτερον, η ναυτική βάση της Σούδας μπορεί να φιλοξενήσει οποιαδήποτε στιγμή πυρηνικά αεροσκάφη τύπου B-2 Spirit, αεροπλανοφόρα που φέρουν πυρηνικά όπλα, καθώς και πυρηνικά υποβρύχια. Συνεπώς, ακόμα κι αν η Ελλάδα δεν φιλοξενεί πυρηνικά όπλα, είναι στόχος επίθεσης (counterforce attack)».]

Μάλιστα!

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ Θ. ΠΑΦΙΛΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟ

 

Αλληλεγγύη στην Κούβα: Έχουμε δουλειά να κάνουμε...

Του Nino Pagliccia*

Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα πρόσφατα στην Κούβα και αφορούσαν διαμαρτυρίες μικρών ομάδων Κουβανών, κυρίως νέων καλλιτεχνών, σε αρκετές πόλεις δεν έχουν καμία σχέση με την Κούβα. Αυτά τα γεγονότα είναι τα ασθενικά εγκεφαλικά κύματα μια άρχουσας τάξης των ΗΠΑ που είναι επιρρεπής στη βία και έχει εμμονή με τα εφιαλτικά όνειρά της για εξουσία, έλεγχο και εκμετάλλευση ως απάντηση στο παράλογο ακόρεστο σύνδρομο καπιταλιστικής συσσώρευσής τους. Η πολιτική τρομοκρατική δύναμή τους έχει οικοδομηθεί επί σειρά ετών μέσω πολεμικών στρατιωτικών και συγκαλυμμένων παρεμβάσεων, άπληστης λεηλασίας πόρων και μέσω της επιβολής μιας εγκληματικής οικονομικής δύναμης παγκοσμίως.

Μεταξύ άλλων χωρών, η Κούβα ξεχωρίζει για την αντίσταση και τη νίκη της απέναντι στην τρομοκρατική εξουσία της Ουάσιγκτον κατά τη διάρκεια του 60ετούς μονομερούς παράνομου οικονομικού και χρηματοοικονομικού αποκλεισμού που αποσκοπεί στην πρόκληση μιας φιλοαμερικανικής πολιτικής αλλαγής. Η Κούβα είναι ο απρόθυμος αποδέκτης της οργής των ΗΠΑ που προκλήθηκε από τις δικές της απογοητευτικές αποτυχίες να επιβάλει ξανά την αμερικανική κυριαρχία και ηγεμονία σε αυτό το επαναστατικό σοσιαλιστικό έθνος. Αλλά η ετοιμοθάνατη αμερικανική αυτοκρατορία εξακολουθεί να προσπαθεί να ανατρέψει μια αδιάσπαστη Κουβανική Επανάσταση που χτίστηκε από φιλειρηνικούς και έντονα επαναστατικούς ανθρώπους που απορρίπτουν τον παράλογο πόλεμο των ΗΠΑ.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να παράσχουμε το ευρύτερο πλαίσιο αυτών των γεγονότων.

Γνωρίζουμε ότι πρόκειται για αντεπαναστατική δράση με στόχο την καταστροφή της Κουβανικής Επανάστασης, την εγκατάσταση ενός νεοφιλελεύθερου καθεστώτος που θα ακολουθήσει την αυτοκρατορική δικτατορία των ΗΠΑ και την αποτελεσματική επιστροφή της Κούβας σε αυτό που ήταν πριν από το 1959. Αλλά πώς έγινε εφικτή με τέτοια δημοσιότητα;

Έγχρωμη "επανάσταση"

Ο πρώτος λόγος έγκειται στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ επικαιροποιούν την πολεμική στρατηγική τους από την ήττα τους στον πόλεμο του Βιετνάμ. Η αλλαγή έγινε από μια προσέγγιση με φανερές μπότες στο έδαφος για να δημιουργηθούν αντεπαναστάσεις (που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σε ορισμένες περιπτώσεις), στις συγκεκαλυμμένες αποστολές δια αντιπροσώπων που επιτρέπουν τη δειλή άρνηση της συμμετοχής. Οι ΗΠΑ τελειοποίησαν την τελευταία προσέγγιση όχι μόνο με τη χρήση και τη χειραγώγηση της ψυχολογικής διάθεσης του στόχου τους, αλλά και χάρη στις τεχνολογικές προόδους.

Η γενική ονομασία αυτής της απομακρυσμένης προσέγγισης στις γεωπολιτικές αναλύσεις είναι «έγχρωμη επανάσταση».

Η έγχρωμη επανάσταση είναι ένα μοντέλο αποσταθεροποίησης του κράτους.

Ασυμετρία της γνώσης

Οι ιοί μεταλλάσσονται – οι τακτικές και η στρατηγική των αφεντικών όχι. Έχουμε υποδείξει ότι πιθανότατα υπάρχει κάποια πολιτικο-οικονομική «ιδιαιτερότητα» στα μέρη μας, στη νοτιοανατολική πτέρυγα του συμπλέγματος, κάποιες ιδιαίτερες συμφωνίες των οποίων η τήρηση απαιτεί απ’ τις ντόπιες πολιτικές βιτρίνες και τους σταβλισμένους ειδικούς να είναι πολύ πιο ύαινες από τους αντίστοιχους άλλων κρατών. Αυτό το ζήτημα θα το παρακάμψουμε όμως προς το παρόν για χάρη ενός άλλου: τι είναι εκείνο που επιτρέπει στην κρατική, παρακρατική και επιχειρηματική τρομοκρατία να δουλεύει μετά από τόσους μήνες ψεμμάτων πάνω σε ψέμματα; Ή, για να το ρωτήσουμε διαφορετικά: τι είναι αυτό που κάνει την άγουρη, αδιαμόρφωτη, ενστικτώδικη, σε σύγχυση κοινωνική αντίδραση άλλοτε υποχείριο της ακροδεξιάς ρεζέρβας του συστήματος και άλλοτε φτερό στον άνεμο μπροστά στις καινούργιες τρομοκρατικές επιθέσεις, όπως π.χ. η απειλή-της-μετάλλαξης-Δ;

Η απάντησή μας (και σας καλούμε να την σκεφτείτε πολύ σοβαρά) είναι: η άγνοια. Απ’ όλα τα επιμέρους ζητήματα της καθημερινής ζωής εκείνο που λέγεται «υγεία» είναι ίσως το πεδίο όπου (εκείνο που επίσημα ονομάζεται) ασυμμετρία γνώσης έχει τις πιο καταλυτικές συνέπειες. 

Σκεφτείτε: 

• μπορεί να είναι κάποιος «αντι-μπάτσος» χωρίς να έχει ιδέα για το τι είναι το σύγχρονο κράτος· 
• μπορεί να είναι «αντι-φασίστας» αγνοώντας τα σημαντικότερα σχετικά με τον φασισμό· 
• οι εργάτες σε μια δουλειά μπορούν να απεργήσουν απαιτώντας αυξήσεις χωρίς να έχουν ιδέα για το τι είναι η πρωταρχική συσσώρευση και η υπεραξία·
•  η «σύγκρουση των γενεών» μέσα στις οικογένειες μπορεί να γίνει άνετα χωρίς οι νεότεροι να έχουν διαβάσει τον εξαιρετικό Έγκελς για την οικογένεια· 
• κάποιος μπορεί να δηλώνει «αναρχικός» χωρίς να έχει ιδέα για το τι είναι ένα σύνταγμα· 

όμως κανείς δεν μπορεί να κοντράρει τον Χ γιατρό που του πουλάει ένα παραμύθι (για να βγάλει φράγκα…) για το έντερό του ή για την εγκυμοσύνη της αν δεν ξέρει όσο το δυνατόν περισσότερα για την κατάστασή του / της– και τις όποιες εναλλακτικές δυνατότητες.

Η «γνώση σαν εξουσία» είναι μια πραγματικότητα που ισχύει για τα πάντα: απ’ το νόμισμα και το χρήμα ως την πυρηνική φυσική.

Σύγκριση συστημάτων κοινωνικής οργάνωσης

Εδώ και λίγο καιρό ο Καναδάς συγκλονίζεται από τις αποκαλύψεις για τη γενοκτονία του ιθαγενούς πληθυσμού. Πέρα από τις υπόλοιπες διώξεις που υπέστησαν οι φυλές των αυτόχθονων, από το 1880 μέχρι το 1990, η καναδική κυβέρνηση άρπαξε βιαίως τουλάχιστον 150.000 παιδιά (αγόρια και κορίτσια) ιθαγενών και τα έκλεισε σε ορφανοτροφεία που διηύθυνε η Καθολική Εκκλησία.

Τα παιδιά αυτά υπέστησαν κάθε είδους βασανιστήρια, προκειμένου να αποκοπούν από την κουλτούρα των φυλών τους. Στην ημερήσια διάταξη ήταν και οι βιασμοί, αγαπημένο… σπορ των… αγίων της Καθολικής Εκκλησίας.

Τα παιδιά που προσπαθούσαν να δραπετεύσουν δε δίσταζαν ακόμα και να τα σκοτώσουν. Χιλιάδες αγόρια και κορίτσια «αγνοούνται», ενώ συνεχώς ανακαλύπτονται ομαδικοί τάφοι παιδιών. Η «Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης» υπολογίζει ότι «εξαφανίστηκαν» περίπου 5.000 παιδιά. Ο ιθαγενής Μάρεϊ Σινκλέρ, πρώην δικαστικός, θεωρεί ότι ο πραγματικός αριθμός ξεπερνά τα 10.000 παιδιά.

Μιλάμε για ναζισμό χωρίς τους ναζί του Χίτλερ. Προσέξτε τις ημερομηνίες: από το 1880 μέχρι το 1990. Μέχρι πρόσφατα δηλαδή. Για πάνω από έναν αιώνα το «ένοχο μυστικό» κρατιόταν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Πολλοί ήξεραν και δεν μιλούσαν, άλλοι δεν ήξεραν, άλλοι παρίσταναν ότι δεν ήξεραν. Τίποτα δε θα ερχόταν στο φως, όπως έγινε με ανάλογες απόπειρες στο παρελθόν, αν οργανώσεις ιθαγενών δεν επέμεναν και δεν είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούν υπόγεια ραντάρ σύγχρονης τεχνολογίας, με τα οποία ανακάλυψαν ομαδικούς τάφους. Παντού: στη Βρετανική Κολούμπια, στο Καμλούπς, τη Μανιτόμπα, το Μπράντον. Πλέον, το «ένοχο μυστικό» έπαυσε να είναι μυστικό.

Γιατί συνέβη αυτό το έγκλημα; Η απάντηση είναι απλή: για να αρπάξουν τη γη στην οποία ζούσαν οι φυλές των ιθαγενών. Χτύπησαν μέχρι και τους Ινουΐτ στον παγωμένο Βορρά, στον αρκτικό κύκλο. Τους Εσκιμώους όπως τους λέμε εμείς. Ηθελαν να ψάξουν για ενεργειακά κοιτάσματα. Τους μάζεψαν σε άθλιους καταυλισμούς και άρχισαν να αρπάζουν τα παιδιά τους και να τα στέλνουν στα οικοτροφεία-κολαστήρια, όπου υπέφεραν από τους ξυλοδαρμούς σαδιστών δασκάλων και τους βιασμούς διεστραμμένων παπάδων, καλόγερων και καλογριών.

Αστικό κράτος και Εκκλησία συνεργάστηκαν αρμονικά σ’ αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος εκπολιτισμού που ξέρει ο καπιταλισμός. Οπου επεκτάθηκε, από την Αφρική μέχρι την Ασία και από την Αρκτική μέχρι τα δάση του Αμαζόνιου (περνώντας από την επικράτεια αυτών που σήμερα ονομάζονται Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής), έφερνε τον "πολιτισμό" με το κνούτο και το μουσκέτο, με τον ξυλοδαρμό και το βιασμό, με το φόνο.

Στον αντίποδα έχουμε το παράδειγμα της Σοβιετικής Ενωσης, της πρώτης χώρας που το προλεταριάτο κατάφερε να πάρει επαναστατικά την εξουσία.

Ε, όχι, δε θα μας φιμώσουν!

Αγωγή Ενωσης Αποστράτων κατά Ν. Μπογιόπουλου

Οπως έκανε γνωστό ο ίδιος ο Νίκος Μπογιόπουλος από τον Ημεροδρόμο, η Ενωση Αποστράτων Αξιματικών Στρατού (ΕΑΑΣ) κατέθεσε εναντίον του αγωγή για συκοφαντική δυσφήμηση. Του ζητούν 70.000 ευρώ για «ηθική βλάβη» και ζητούν τη φυλάκισή του για 6 μήνες «ως μέσον εκτελέσεως της απόφασης που θα εκδοθεί». Δηλαδή, αν δεν τους σκάσει τα φράγκα, να πάει έξι μήνες φυλακή.

Του είχαν στείλει εξώδικο, στο οποίο ο Ν. Μπογιόπουλος απάντησε την 1η Απρίλη. Του ζητούσαν να ανακαλέσει όσα είχε πει σε βάρος τους στη ραδιοφωνική του εκπομπή στον Real FM στις 5 Μάρτη του 2021. Και φυσικά, ο Μπογιόπουλος δεν ανακάλεσε. Τι να ανακαλέσει;  

Τα όσα είπε για τις γιορτές μίσους που οργανώνουν αυτοί οι κύριοι κάθε χρόνο στο Γράμμο, για να γιορτάσουν τη «συντριβή των κομμουνιστοσυμμοριτών»; Εκεί που μαζεύονται όλα τα φασισταριά της χώρας και όπου τα τελευταία χρόνια κυριαρχούσαν οι δολοφόνοι νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής, με τους οποίους μάλιστα η ΕΑΑΣ συναντιόταν (ακόμα και ένα χρόνο μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Παύλου Φύσσα και συμφωνούσαν για «κοινούς αγώνες» και «κοινά προγράμματα»).

Αν ο Μπογιόπουλος ανακαλούσε αυτά που είπε (και αυτά που έγραψε), θα έπρεπε να μην ξαναπιάσει πληκτρολόγιο ή μικρόφωνο για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Αλίμονο αν μια απειλή, απ’ όπου κι αν προέρχεται (και δυο φορές αλίμονο αν η απειλή είναι φασιστική) μπορούσε να βουλώνει στόματα.

Σε ό,τι αφορά τη συγκεκριμένη υπόθεση, τα γράφει αναλυτικότατα ο Ημεροδρόμος και δε χρειάζεται να τα επαναλάβουμε. Εδώ, όμως, εγείρεται ένα ευρύτερο ζήτημα, επί του οποίου οφείλουμε να τοποθετηθούμε.

Η αγωγή των απόστρατων τυπικά στρέφεται κατά του Ν. Μπογιόπουλου, επί της ουσίας όμως μας αφορά όλους και όλες. Οσους και όσες δημοσιολογούμε, αναλύοντας την πραγματικότητα και εκφράζοντας τις απόψεις μας επ’ αυτής, ανάλογα με τις ιδεολογικές, πολιτικές, κοινωνικές, πολιτιστικές μας αφετηρίες.