Poetry

In Italia non esisteva, ad oggi, un’antologia che riunisse l’opera di poeti neogreci che hanno esordito alla fine del secolo scorso o all’inizio dell’attuale. Le generazioni del ‘90 e del 2000 sono di fatto ignorate, tranne che per qualche sporadica pubblicazione isolata da parte di audaci e raffinati editori in cerca di novità.

Viaggio nella poesia greca contemporanea permette di colmare questo vuoto con la presentazione di ben 27 autori, nati a partire dal 1974, i cui lavori, in gran parte, hanno ricevuto riconoscimento anche in ambito internazionale.

Questa nuova raccolta rappresenta un successivo passo in avanti nel dar lustro a scrittori, vivissimi, che in un modo o nell’altro stanno cercando di affermare la loro visione della realtà, diventando naturale prosecuzione delle antologie già presenti in Italia. Ne emerge il panorama attento di una contemporaneità che non è solo, come spesso superficialmente sintetizzato, specchio della crisi, bensì immagine del perpetuarsi della continuità, tutta greca, che rinnova e reinterpreta l’antica eredità che ci è comune, riscoprendo i valori civilizzatori della poesia che seguono certe linee di filiazione, per esempio da archetipi kavafiani. Ci sono casi in cui la poesia diventa denuncia, una denuncia a presa diretta, senza mediazioni retoriche o interpretazioni, facendosi cronaca di eventi clamorosi e unici come “documento a caldo di emozioni e di odio”, oppure si fa riflessiva e amplifica i suoi orizzonti contestando la crisi dei valori tradizionali e il deragliamento sociale di un’epoca, anche se talvolta le denunce “poetiche” di questi giovani autori, infittitesi nell’ultimo decennio grazie soprattutto alla rete, rischiano di ridursi al “sociologismo” spicciolo, falsando “la prospettiva critica, orientando l’approccio in senso documentale anziché estetico-letterario”, palesando dunque anche disagio e lotta nella ricerca di nuove espressioni. L’attenta introduzione dell’antologia costituisce binario necessario e fondamentale da seguire per una lettura consapevole dei poemi.

This paper reports on the use of four poetry writing exercises in the
Creative Writing stream of the four-week intensive residential
programme, Arts for Recovery, Resilience, Teamwork and Skills
(ARRTS), with Australian Defence Force participants diagnosed
with post-traumatic stress disorder (PTSD) or anxiety disorders.
The programme is hosted twice annually by the University of
Canberra. As a Creative Writing Mentor for the programme, I have
developed these exercises, which have specific goals: metaphor
creation, writing from the senses and using detail, and writing
about movement and the body to assist engagement; these
exercises are generative. These approaches are predicated on the
idea that the therapeutic value of writing is assisted by trying to
write well. They highlight the need to both restore and explore
symbolic language, an ability which is sometimes lost following
trauma; to use sensory detail; and the value of writing in
embodied ways. After discussing each exercise, the paper reflects
on their usefulness to participants.

Carl Jung, bu konuyu en iyi analiz etmiş, 20. yüzyıl ve bu asrımıza da damgasını vurmuştur. Lakin ağır dili vardır ve yazdıklarını çoğu anlamamıştır. En basite indirgemeye çalıştım. Zaten 10. şiir kitabımının adını Ying ve Yang koymuştum. Şiir şeklinde anlatım daha iyi akla girer. İngilizceden sonra Feminen adlı eserin Türkçesini okumaktan zevk aldım. Jung'un 1929 ile 1935 arası Londra'da 200 tıp doktoruna verdiği seminerlerinden toplayıp kitap yapmışlar. 1959'daki Eranos seminerleriyle birleştirmişler. Jung doktoramın iki ana karakterinden biri. Diğeri İbni Arabi. İki zor ve ağır adam ve ikisini de anlamak için benim gibi manyak bir ilim adamı olmak gerekiyor sanırım.

JİNG VE YANG



Anima ve Animus Ying ile Yang

Eril ve Dişil, Eros ile Logos işleri

Erkek ve Kadın’ın Ruhsal seferi

Beden ile ruhi aklın kalbi sınavı…



Sevgi aşk kaderin gücü..

Cennetden cehenneme

Cehennemden cennete

Arafta kalmanın ayrılığı…



Ruh parçanı tanıma serüveni

Kendini bilmen, tanımak zor

Elmanın iki yarısı, ah elma ah!

Yasak meyvenin tatlılığı çeker…



Kadın içindeki animus ayırtedici

Erkek içindeki Anima tahrik eder

İdealize edilmiş ruhunun parçaları

İlham perisi kadın Anima karakteri…



Animus erkeği kadına enerji verir

Yaratıcılık, üretkenlik ve devrim

Fikir eker, animus fikir erkeğidir

Anima ise kadınsı yönü erkeğin…



Girişkenlik, teşebbüs, azatlık

Animus’un kışkırtıcı gıcıklığı

Alımlayana vurgun erkeksilik

Kendini anlayanı sever kadın…



Animus, dişili fikir eker becerir

Kadın, tohum alıp döllenmelidir

Yaratıcı, dönüştürücü, üretken

Kadınlık fıtratına geri dönmelidir…



Anima kadını erkek için cinsellik

Tohum vereceği münbit Toprak

Yitik tarlasını arar, örter yorganı

Fikir beklemez, anima seksi obje…



Aşık olmak oyununda denklem

İtaat edilecek kadındır Sofiya..

Kraliçe Arı, erkekleri yöneten..

Ejderha kadın, Kutsal Anadır…



Erkek, kendi iç dişiliğine yenilir

Kadının hayalinde Herkül erkek

Babalar Meclisi olur çeşitli türlü

Nice erkeklerden bal alır Arılar…



Gizemli sezgili kadın çeker: EROS

LOGOS, Yang kaçmakta YİNG’den

Ruhun imgesinde ikizini ararlar

Kendini keşif bir zorlu yolculuk…



Anima arayan erkek hep bulamaz

Animus arayan kadın bulsa ne ki

İdeal erkek ve kadın yok aslında

Bulduğu ile yetinen çoğunu bulur…



Anima, İspanyol dilinde ruh kadın

Alman güneşe kadın imgesi verir

Ay ise hep kadın, her din kültürde

Güneş ve Ay birbiri ardına çıkarlar…



Maske takar kamu erkek ve kadın

Persona karakteri zihinde oluşur

Bilinçdışı bilinçte gizli eğlence

Ölümsüz ruh oynamayı sever…



Suni kişilik kandırmaca sadece

Özel yaşamda içte gerçeklik var

Münafık maskeler yorar insanı

Kimlik krizindeki ruh örselenir…



Kolektif persona maskesi kalın

Bireysel maske ile tiyatro güzel

Lakin zırh delinir gizli özelinde

Özgün fedakar benlik eritmede…



Hırçınlık erdemin belası ateş

Öfke değişmez kaderim sucu

Suç yok, maske ardında egon

Maske ardına gizlenir yaşamın…



Ruhsuzluk ruhunda zombice

Yalan dünya kurar özel simge

Özerklik, bağımsızlık verirde

Anima ve Animus yaşar gizde…



Harika tevafuk olur buluşunca

Hayalindeki ete kemiğe bürülü

Eşzamanlı düzenlik senkronize

Alakasızken bağlı herşey böyle…



Kamuda mükemmel ama sorun

Nevrozlu eşini dinleyin siz hele

Kimi güler kimi ağlar bu hallere

Maskenin dayatması kurbanlar…



Kamuda güçlü, evde pasif erkek

Mutlaka eşi kadına itaat ederde

Komutan kimmiş öğrenir garip

İki emniyeti birden bulamazsın…



İşinde mutlu, erkek egemende

Kadın veya erkek, evinde köle

Evinde yıkık, mutsuzda takılır

Jing ve Yang döngesindeki sır…



Yukarıdaki aşağıdakine dayanır

Her güçlü erkeği kadın yönetir

Güçlü kadının erkek aşkı radikal

Çok çeşitliliğinde doymaz kadın…



Animus erkeği sindirirsen içinde

Feminen zayıflık belirir kaderin

Hormonu bozulur, salgılatamaz

İktidarsız, aşksız, cinsel mutsuz…



Çekingenlik, aşırılık ve utançda

Boğulan animus kızar dişi erile

Erkekleşen kadın fıtratını bozar

Kadınlaşan erkek EROS’u bozar…



Sinir bozucu huysuz, gıcık itici

Çocuklar karar verir talihine de

Persona tepki koyar animasına

İçindeki kadın, erkekte travma…



Kaybedersen dişil ve eril gücünü

Çark motor donmez Mandalada

Yandan çarkcı gerçeğe uyanır

İçindeki cinsiyet azapta ruhun…



Anima kadın karanlıkta Yang’ın

Ying kovalamaktan bitap düşer

Yin şeytanı cadı gibi belirir ama

Ölmüş eşeğe öküz olmak lazım…



Evde kadın erkek, dışarda aslan

Evde erkek panter, dışta ceylan

Biat eden karısına sevmesede

Ne aşkı bulur nede anima aşkı…



Evlilik yanılsama kalır, işkence

Formalite seks, aşk değil yolcu

Küçük oyun gerçekliği olunca

Önyargılarını yenmeli hemen…



Hem putlar birikmiş dağ olmuş

Anima’dan ayrılması zor sanat

Animus desen: Tam bir feci at

İdealleri paramparça yıkık aşk…



Erkek içindeki tek aşkını bekler

Kadın beklemez, arar durur hep

Çekiç ile örs ilişkisinde demirdir

Polat gerilim tam birde Alemdar…



Yaşamı idame için hayatı ruhun

Arzularını yaşamayanda ukdeler

Anlamlı kutsallığı arar EROScası

LOGOS’u olur arabulucu animus…



Kişilik ve kişisel arasında cins

Ne olacağına karar verir ruh

İkili münafıkca mı yaşayacak

Yoksa içi dışı bir mi olacak ruh?



Kadın taşıyıcı bir anne kraliçedir

Eğer erkeğin duygusunu yansıtsa

İçinde canlanan kadını görürseniz

Erkek donar kalır, cazibesi çeker…



Eşi olmasa bile koruyucusu olur

İdeal kadın ve erkek iç kutsalın

Anima eşe transfer olsa erkekte

Yine de ideal aşk kadını içindedir…



Kadın, idealize erkekten etkilenir

Animusu bir değil çok erkekte var

Evlendiği erkek ideal animus mu?

Zıt olur genelde, ikiz kankası olur…



Persona kadından ayrılır birgün

Maskesiz olunca animus belirir

Alacağını alır, animus terk edilir

Ayrılık, anima animus kaderidir…



Ruh eşi, ikizi eşi değildir anlar

Nötrondur, bütünleyici enerji

Kovaladığı eşi hep kaçar durur

Usanır kadın, Mandala dönmez…



Personasız kadın erkek saf ruh

Sade, maskesiz, düz, samimi

Sahte nezaketi yok gerçeğin

Evliler nasıl aldatırmış öğrenir…



Hep sorar kendine, nedendir

İçime şeytan mı girdi acaba?

Yabancılaşma sancısı dürüst

Maskeli yaşamla zombi ruhu…



Pişmanlık, uzlaşma ve unutma

Bastırma, yeniden patlar durur

Kıskanç bir metres mi animus?

Kıskanç bir ruh eşi mi anima?



Anima ile yüzleşmelidir erkek

Animus ile tanışmalıdır kadın

Ayrılma acısına rağmen merak

Psikolojik saçmalık değil doğru…



Mağara çocuğu anima, animus

Özerk kişilik özgürce bağımsız

Kişilik oturmuşsa ilişki iyileşir

Yobazlıkta kaçış kaçınılmazdır…



Kişisel sorular sormalı animusa

Kendinle konuşmayı becermeli

Zenci yılanla konuşmak gerek

İstesende kovamazsın yılanları…



Beklemediğin rüya gibi kabus

Garip, korkusuz, epeyde çatlak

Kendi ruh parçanla arkadaşlık

Melonkolik ama zevki zirvede…



Riyakarlık, kibir faydasız politik

Öznel duyularda birlik ihtiyacın

Kibirsiz parçana müştak ruhun

Yitik malındır, özünden korkmaz…



Güneşi özlediğinden dolayı ateş

Ruh kanatlanıp uçar aşka doğru

Ölümüne sevda ölümsüzlük olur

Haz, lezzet, orgazm zirvede aşk…



Tanrı’nı yürüyen kopyası animus

Her şeyi bilen erkek, eğlencelidir

İğrenç gıcık, tahrik edip kaşısada

Ukala, küstah aşkı sevgi doludur…



Muhafazakar kolektif bilinç baskı

Tartışmak gerek nedir bu zulüm

Eleştirisel animus, ateşler durur

Bireysel kolektif baskıya esir olur…

Kıskanç bir sevgili gibi animus

Müşfik, babacan, başöğretmen

Babalar Konseyi kurunca kadın

Ruhundaki erkekler evini kurur…



Duygusal beceriyle kaşırsa kadın

Animus’dan hayatı tam öğrenir

Uzlaşma tekniği ile yardımcı eli

Kadını nice tohumlarıyla Besler…



Doğurganlığını geri isteyen kadın

Onu yakan ateşi bulur animusta

Öfkelendirmek için gaza basarda

Hep ben haklıyım der gıcık kadın…



Aşk’a ilgisiz zayıf bir ateş olursa

Kadın, ateşini yakacak eril ister

Maskesini düşürdükce dişil güç

Yang, Ying’i enerjisiyle doyurur…



Animus kadını kadınlığa taşırsa

Yalnızlığı sona eren kadın mutlu

Dişil Eros, animus Logos’a oyun

Verici vermekten dört köşe olur…



Animus birleştirici olursa eğer

Sınırsız çeşitlilikte kadın eşsiz

Benzersiz değişkenleri yakalar

Uçan Hollandalı gibi uçacaktır…



Kadın inatçı, doyumsuz, hızlı

Şiddetlice diler, ister, coşarda

Sınır koruyucusu animus yarım

Sınırsız renkli kadın basitce alır…



Tüm izmler dinlere kafiyeli tuzak

Hiç bir zalim erkek Tanrı ölmedi

Cahil, aptal ihmalci, sömürgeci

Ezilen kadın hakkını alacak erdir…



Görünmez uyumu gören kadın

İki cihanda saadeti diler ruhuna

İkisi ortası: Karşıtlar birliği, Çince

Bireysel evrensel takıntısız takar…



Varlığın birliğinde pratik işlevin

Özerk karmaşa özdeşleşmesidir

Tesadüf değil tevafuk buluşması

Gizemli katılım derine inmektedir…



Anima ruh halleri üreten iç kadın

Animus fikirler üreten iç erkeğin

Olumlu varsayım fikirde sağduyu

Şüphe duymaz kadın sarsılmaz…



Duyguların ipucu vermezler sana

Psişik ilişkilerde ruhi tevhidi arar

Mürebbiye okulu vicdanında eser

Akılcı, yetkin, iradesi murada erer…



Rü, Waterloo



19 Şubat 2021

Ορφανίδης, Γ. (2021). Παναγιώτης Θωμά, Διαρρηγνύοντας την αμφιβολία. Μελετήματα για την ποίηση της Κικής Δημουλά, Θεσσαλονίκη, Εκδόσεις Αρμός, 2020 (Βιβλιοκριτική). Εκδοτικά Νέα (Τετράμηνη Έκδοση Κριτικών Αναφορών των Εκδόσεων Γράφημα, Θεσσαλονίκη), 4(1), 4.

The Arabic prose poem gave rise to a profound, contentious and continuing debate about Arabic poetry: its definition, its limits and its relation to its readers. Huda J. Fakhreddine examines the history of the prose poem, its claims of autonomy and distance from its socio-political context, and the anxiety and scandal it generated.

When the modernist movement in Arabic poetry was launched in the 1940s, it threatened to blur the distinctions between poetry and everything else. The Arabic prose poem is probably the most subversive and extreme manifestation of this blurring. It is often described as an oxymoron, a non-genre, an anti-genre, a miracle and even a conspiracy.

The Arabic Prose Poem: Poetic Theory and Practice

*Examines one of the most controversial poetic forms in Arabic: the Arabic prose poem

*Examines the ‘new genre’ of the prose poem as a poetic practice and as a critical lens.

*Adopts a case-study approach to a number of poets, including: Adonis, Muhammad al-Maghut, Salim Barakat, Mahmoud Darwish and Wadiʿ Saʿadeh

*Adopts a comparative approach across time periods, genres, identity and cultural traditions

This paper attempts to analyse the feminist tones in the poetry of Indian-English writer and poet, Kamala Das, particularly focusing on the expression and problematisation of gender roles in her 1965 poetry collection, Summer in Calcutta. It argues that her gendered identity manifests itself in her poetic style and aesthetic, wherein she questions the patriarchal expectations of gender - of women rooted in immanence and domesticity and of men rooted in transcendence and the public sphere. The custom of arranged marriage, domestic emotional abuse, confinement to the private sphere of domesticity, and daunting standards of feminine beauty, are some of the gendered expectations in the Indian woman's experience that Das' poetry interrogates. The confessional movement of poetry in the West, iconised in the poetry of women writers like Anne Sexton and Sylvia Plath, also appears to influence Das' mode of expression, since she emphasises on the 'I' in her poems, while voicing the experience of not only her own self, but also of women as a community who have been disenfranchised socially, linguistically, politically, or culturally due to the gendered roles and expectations imposed upon them.

Tato kapitola z knihy o africké poezii se věnuje básni "Deixa passar o meu povo" lusofonní mozambické básnířky Noémie de Sousové. Na příkladu českého překladu této básně z roku 1958 ukazuje nepředvídatelné trasy lidí, myšlenek a kulturních artefaktů.

سفر عارف قزوینی در سال 1306 شمسی به همدان آغاز دوران تبعید او تلقی شد و بسیارانی گمان کردند «شاعر ملی ایران» به دلیل مواضع و مشیِ سیاسی‌اش هدفِ خشمِ شخصِ نخستِ مملکت قرار گرفته، یا دست‌کم به دسایس یکی یا گروهی از ارباب قدرت، در فرجامی نامبارک، نفی بلد شده است؛ اما چنین نبود. تبعید عارف به همدان آن‌چنان گسترده در آثار محققان و نویسندگان و شاعران و روزنامه‌نگاران و دیگر اهالیِ دوات و قلم در قرن اخیر تکرار شد که به باوری همگانی بدل گشت و در همۀ سرگذشت‌نامه‌های او جای گرفت. حضورِ شاعرِ شهیر در همدان و بُریدنش از خویش و بیگانه به قدری غریب می‌نمود که حتی آنان‌که گاه با او دیدارهایی داشتند خیال می‌کردند به‌خلافِ میلِ باطنی‌اش دستی قدرتمند او را در همدان محصور داشته؛ وگرنه چگونه خنیاگرِ پایتخت با آن مایه محبوبیت، خیمه و خرگاه از مرکز برچیده و پوزارکِشان به قلعه‌ای پرت‌افتاده در همدان رخت کشیده است! گروهی از مخالفان رضاشاه نیز با تمسک به این شایعه «دو به دستشان افتاد» تا برگی دیگر به دوسیۀ جناییِ سردارسپه علاوه کنند. کسانی حتی در نوشته‌جات عارف دست برده و با جعل کلماتی کوشیدند او را «تحت مراقبت و زیر نظر و ممنوع‌المراوده با خارج» معرفی کنند.
چرا باید در تهران می‌ماند؟ آن تهران که مژدۀ فتحش را می‌داد «تهرانِ مخوف» شده بود، یارانِ هم‌د‌لش با هفت‌هزار سالگان سر به سر شده بودند، آزادی‌خواهان و مشروطه‌چیانِ دیروز سورچرانان و گردنه‌بگیرهای امروز بودند، اَبَرمردش، کلنل محمدتقی‌خان پسیان، در خراسان به خاک خفت، کابینه‌ای که آرزویش را در دِماغ می‌پرورد «سیاه» از آب درآمد، جمهوریِ موعودش پوست انداخت و سلطنت شد و ایرج‌میرزا «قزوینیِ کودک‌نواز» خواندش، دامنِ شرافتش را آلود و یک‌کلام، کمرش را خُرد کرد. مصائب جسمانی نیز به این زخم‌های روان پیوست: تب و نوبه و سینۀ گرفته‌‌ای که به‌تدریج از ادای کلمات یومیّه نیز عاجزش کرد.