Χτες στο αμφιθέατρο του Μαυσωλείου στο Δίστομο, σε μιά Rock βραδιά με καλλιτέχνες απ' το Δίστομο, πραγματοποιήθηκε μία απ' τις πιο ωραίες εκδηλώσεις, που αν μη τι άλλο, μας δείχνει ότι δεν παίρνουν όλοι τον ίδιο δρόμο της ευτέλειας και της λαίλαπας του σκυλάδικου και της φτηνής μουσικής, παρά αμύνονται, δημιουργούν και προσφέρουν.
Αυτά είναι τα παιδιά απ' το Δίστομο, οι quantum ,που μαζί με τους black widow απ' την Παραλία Διστόμου, και τους Λειβαδίτες Greek rock project, μας χάρισαν μιά εξαιρετική βραδιά που μας κάνει υπερήφανους.
Παρά την χαμηλή θερμοκρασία και το σιγανοψιχάλισμα και την απουσία πολλών, ( όπως πχ την δική μου), λόγω διακοπών και άλλων υποχρεώσεων, όπως είθισται κάθε Αύγουστο, η προσέλευση ήταν αρκετή και ο κόσμος έμεινε ικανοποιημένος και ενθουσιάστηκε.
Αναμένω φωτογραφίες, βίντεο και σχόλια για να αναρτήσω στο blog μου.
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΛΟΙΠΟΝ στα παιδιά, πρώτα για την ικανότητά τους σαν μουσικούς, και έπειτα για την άμυνα τους στο ευτελές σκυλοτράγουδο της εποχής μας που κάνει τους ηλίθιους ηλιθιότερους.
Ελπίζω επιτέλους να παρευρεθώ στην επόμενη συναυλία σας....
Το σχήμα αποτελούν οι Διστομίτες :
Νίκος Λεμονής : Ντραμς
Κωνσταντίνος Βέργος: Ηλεκτρική κιθάρα - Φωνή
Παναγιώτης Περγαντάς: Μπάσο
Ο Βασίλης ο Περγαντάς ( που μας ήρθε απ' την Γερμανία όπου και ζει μόνιμα ) : Ηλεκτρική κιθάρα
Παρευρέθηκε και ο Διστομίτης Γιάννης Μορόγιαννηςπου έχει καταξιωθεί στον χώρο της Rock Μουσικής στην Αθήνα, ο οποίος επιμελήθηκε και τον ήχο των group.
Την αφίσα φιλοτέχνησε ο Διστομίτης Τάσος Μπασδέκης.
Οι φωτογραφίες είναι απ' το αρχείο του Βασίλη Περγαντά.
*Ευχαριστώ πολύ τον Δημήτρη Μορόγιαννη για τις επισημάνσεις και τις διορθώσεις του
Ήταν Αύγουστος όταν άρχισα να σκέφτομαι τα παλιά και μεγάλα μου απωθημένα.
Σκέψεις δυνατές και ζωντανές πλημμύριζαν κάθε γωνιά του μυαλού μου.
Ένας δυνατός καφές και το μεγάλο μου ελάττωμα που λέγεται τσιγάρο, πρόσφεραν στις σκοτεινές, και μη, περιπλανήσεις του νου μου, την γεύση που τους άρμοζε. Πικρή!
Θυμάμαι πως είχαμε ανεβάσει το ‘’Καληνύχτα Μαργαρίτα’’ με το Θεατρικό Εργαστήρι Διστόμου, ένα έργο που με τσάκισε, και 3 κωμικά μονόπρακτα με τον Πολιτιστικό σύλλογο Στειρίου.
Πάντα πίστευα πως η πιο δύσκολη στιγμή ήταν η επόμενη μέρα της παράστασης. Ακόμη το πιστεύω.
Διότι οι ηθοποιοί την μόνη κληρονομιά που αφήναμε είναι η ανάμνηση της παράστασης που μένει σε μας και σ’ αυτούς που φθάνουν μέσα στο φως για να τους αλλάξουμε. Τους θεατές..
Θεατές, κοινό, θέατρο, προσωπικά βιώματα, ιστορικές καταβολές, το πάθος για το
Δίστομο, νεολαία, αγώνας, απώλεια, η αλλιώς Πολυτεχνείο.
Ένα δυνατό φως ήρθε και ξεκαθάρισε τις σκέψεις μου, κι ένα φρέσκο και δροσερό αεράκι μου χάιδεψε το μέτωπο.
Καφές….τσιγάρο.
Δεν θυμήθηκα ποτέ μου μια εκδήλωση θεατρική η μουσική που να απέδιδε το νόημα στον αγώνα των ελεύθερων ανθρώπων και στα όνειρά τους.
Έπρεπε να γίνει κάτι. Έπρεπε ν’ αλλάξει κάτι.
Όλοι γνωρίζουμετην δύναμη της μουσικής, της ποίησης, του θεάτρου.
Ήταν πιστεύω καιρός να γνωρίσουμε την δύναμη όλων των παραπάνω τεχνών στην ένωση τους.
Εικόνες, θεατρικοί συγγραφείς, ποιητές, μουσικοί περνούσαν από μπροστά μου σαν φιλμάκι παλιού βωβού κινηματογράφου.
Καφές….τσιγάρο.
Τότε θυμήθηκα ένα βιβλίο αγορασμένο προ εξαετίας του Γιώργου Σκούρτη, ‘’Κομμάτια και θρύψαλα’’.
Ο Σκούρτης με συγκίνησε απ’ την πρώτη στιγμή. Ο σκληρός λόγος του, οι αλλοτριωμένοι ήρωες του, βάδισαν πιασμένοι χέρι- χέρι με την ιδιοσυγκρασία μου.
Το έργο θα ήταν καλό να παιχτεί από εφήβους ή καλύτερα έπρεπε να παιχτεί από εφήβους θα τους άγγιζε το σύγχρονο ελληνικό θέατρο, οι καταιγιστικοί διάλογοι, η πρόστυχη στιχομυθία των αποπροσανατολισμένων ηρώων του.
Θα γινόταν συνέχεια του εαυτού τους, θα το αγαπούσαν σαν το παλιό τους τζιν, σαν το αγαπημένο τους τραγούδι.
Έτσι λοιπόν άρχισα να κάνω νοητά την διανομή, τα σκηνικά, να φαντάζομαι τα κουστούμια και να επιλύω κάθε σκηνοθετική δυσκολία.
Στην διανομή θα ήθελα να σταθώ για λίγο.
Στον ‘’Απεργοσπάστη’’ η Βάνα ήταν η πιο κατάλληλη για τον ρόλο της μάνας.
Την βοηθούσε το μαλακό του χαρακτήρα της, η σωματοδομή της, η καθαρή της άρθρωση και η υποτονική φωνή της.
Ο Σπύρος στον ρόλο του γιού, μου έβγαζε αυτή την οργή που θα έπρεπε να διακατείχε τον ήρωα του Σκούρτη.
Σπασμωδικές κινήσεις, γρήγορη ομιλία, γεμάτες στόμφο βωμολοχίες, συνέθεσαν το προφίλ του.
Στην ‘’Υστερία’’ η Αγγέλα υποκρίθηκε μια γυναίκα,( ή πολλές ), βασιζόμενη στην γλυκιά της παρουσία, στις πολυμορφικές χροιές της φωνής της και στο δυνατό της βλέμμα, το οποίο ισχυροποιούσε τον λόγο της.
Απ’ την άλλη ο Λουκάς εκπροσώπησε όλους τους άντρες σε μια μεστή απόδοση του ήρωα που υποδυόταν. Πότε παιδί, πότε μεγάλος. Πότε γερασμένος απ’ τα βιώματα της ιστορίας του Σκούρτη. Νευρική κίνηση σε λιτό κι απέριττο φόντο.
Στα ‘’Κομμάτια’’ με τη σειρά τους, φώναζαν οι ήρωες του έργου, τον Δημήτρη, τον Γιάννη και την Βάσια. Ο Δημήτρης πιστεύω ήταν ο πραγματικός ‘’Αντωνίου’’ του συγγραφέα.
Πολυσχιδής υποκριτική σε υψηλό επίπεδο και θράσος θεατρικό, έδεσαν απόλυτα με την στεντόρεια φωνή του και την έντονη κινησιολογία του ήρωα.
Ο Γιάννης είχε πιστεύω τον πιο δύσκολο ρόλο διότι έπρεπε να υποκριθεί δίχως να συνομιλεί. Να υπάρχει κι ύστερα να μην υπάρχει, να βλέπει κάτι και να μας αναγκάζει να το δούμε κι εμείς.
Η Βάσια στον ρόλο της νοσοκόμας έπρεπεν’ ανοίξει και να κλείσει την παράσταση με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι το τρίτο κομμάτι του έργου, η ισορροπία του έργου. Και το κατάφερε.
Άφησα την Σταυρούλα τελευταία. Μάλλον παρασύρθηκα απ’ την έξαρση του μυαλού μου. Ένα κράμα καλοσύνης, σπουδαίας φωνής, σπιρτάδα στην κίνηση της και υποκριτική ώριμης ηθοποιού απ’ τα θέατρα της Αθήνας του 1930, συνθέτουν αυτό που είναι.
Τραγούδι ή θέατρο; Προτίμησα και τα δύο, ίσως γιατί αδυνατώ να επιλέξω. Θα επιλέξει αυτή αργότερα.
Και φθάνω στους ‘’Quantum’’.
Με τον Λεονάρδο και τον Κώστα είχαμε γνωριστεί λίγα χρόνια πριν, κι από άλλο μετερίζι. Τον Νίκο δεν τον γνώριζα πολύ καλά. Ήταν αυτοί που έγραψαν τον επίλογο της εκδήλωσης με τρόπο μοναδικό.
Φάνηκε η δουλειά που έκαναν πάνω στην μουσική, αλλά περισσότερο φάνηκε η δίψα και το πάθος που έκανε ανθρώπους μεγαλύτερους από μας, να τους χειροκροτήσουν κι ας μην γνώριζαν τους ‘’METALLICA”.
Μεγάλη ανάσα.
Καφές….τσιγάρο.
Οι ηθοποιοί, οι ‘’Quantum’’, ζούσαν την χαρά τους φτιάχνοντας ένα νέο πλανήτη στον γαλαξία μας. Θα μπορούσε να ήταν γαλάζιος και ίσως αναπνέαμε πιο ελεύθερα. Κάποιος έπρεπε ωστόσο να παρουσιάσει την εκδήλωση.
Η Σεμίνα το κέρδισε αυτό όταν ερχόμενη σε μια συνάθροιση του θεατρικού και ,αναμένοντας το τέλος της, με πλησίασε και μου είπε : ‘’Εγώ πως μπορώ να βοηθήσω;’’ Δεν της λέω ούτε ένα ''ευχαριστώ'' διότι δεν αρκεί.
Το μεγάλο της ελάττωμα είναι πως διαθέτει ένα φοβερό μυαλό που σκέφτεται όμορφα και ώριμα, κι αυτό δεν συμβαδίζει με την εποχή μας.
Σας ευχαριστώ Σόνια, Γιώτα, Κώστα, Αντρέα, Χριστόφορε, θεατρικό εργαστήρι, θεατές και σένα, Γιάννη, που μας αγναντεύεις απ’ το περιβόλι τ’ ουρανού.
Τα παιδιά που έπαιξαν στο ‘’Κομμάτια και θρύψαλα’’, είναι καιρός να συνειδητοποιήσουν πως υποδύθηκαν τους εαυτούς τους.
Σας ευχαριστώ για το ταξίδι και μην στενοχωριέστε. Θ’ ανταμώσουμε και πάλι κάποιο βρόχινο απόγευμα.
Συγχωρέστε την φλυαρία ενός ονειροπόλου και ασήμαντου ανθρώπου.
Συγχαρητήρια στα παιδιά που την Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2008, οργάνωσαν μία εκδήλωση για να τιμήσουν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Δείχνει ότι το Δίστομο, είναι ευαισθητοποιημένο σε τέτοιου είδους θέματα που δεν πρέπει, όχι μόνο να ξεχνάμε, αλλά να μένουν χωρίς να τιμώνται απ' τη νεολαία. Γιατί η νεολαία είναι εκείνη που θα αλλάξει αυτόν τον τόπο με την πάσχουσα Δημοκρατία του και με όλα αυτά τα σκανδαλοειδή και τα μη έχοντα προορισμό έκτροπα, που πραγματώνονται στον τόπο τούτο που λέγεται Ελλάδα. Εγώ δυστυχώς απουσίαζα λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων, αλλά με εξέπληξε το αποτέλεσμα.
Ανέβηκαν τρία μονόπρακτα από την θεατρική ομάδα, που δεν είναι πρώτη φορά που εργάζεται για μας, με τους ηθοποιούς του Τάσου Σταθάπου σκηνοθέτησε, και με την υπέροχη φωνή της Σταυρούλας Τζιτζώκου και την κιθάρα του Αντρέα Μπέρδου.
Στο βίντεο και στις φωτογραφίες που ανάρτησα έπαιξαν μουσική οι : Κωνσταντίνος Βέργος - Ηλεκτρική κιθάρα και φωνή Λεονάρδος Παντίσκας - Ηλεκτρικό μπάσο Νίκος Λεμονής - Ντραμς Να πούμε συγχαρητήρια και στον Τάσο Σταθά, που για μία ακόμη φορά οργάνωσε και σκηνοθέτησε μία καλή εκδήλωση, στην οποία συντελεστές ήταν οι εξής:
Α. Μονόπαρακτο : Στον ρόλο της μάνας η ΒάναΒλάχου
Στον ρόλο του γιού: ο Σπύρος Σταύρου
Β.Μονόπρακτο : Στον ρόλο της γυναίκας η Αγγέλα Καΐλη
Στον ρόλο του άνδρα ο Λουκάς Μπάρλος
Γ Μονόπρακτο :Στον ρόλο του γιατρού ο Γιάννης Κουσκούκης
Κλικ για να δείτε το βίντεο με το τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη και του Γιάννη Ρίτσου, ''Θα σημάνουν οι καμπάνες'' από το έργο ''Ρωμιοσύνη'' σε μία εντυπωσίακη διασκεύη.
