[Η ομάδα Τσακαλώτου καταγγέλλει την πατριοδοκαπηλία του κ.Τσίπρα]

του Αναγνώστη Λασκαράτου
Με εξαίρεση τη συμφωνία με τη Β.Μακεδονία, που ήταν μια πολύ ευτυχής στιγμή για τις δυο χώρες, για τα Βαλκάνια, για τη δυτική συμμαχία και για την παγκόσμια Ειρήνη, μια συμφωνία που απέκρουσε τις συνεχείς προσπάθειες της επεκτατικής και αυταρχικής Ρωσίας να διεισδύσει μέσω πρόθυμων δίαυλων (Άγιο όρος, κόμμα Λαφαζάνη, Χ.Α., αφιλοχρήματοι μητροπολίτες, Βελόπουλος) στην Ελλάδα και στη Β.Μακεδονία, μια συμφωνία στην οποία ο κ.Τσίπρας σύρθηκε από το ΝΑΤΟ και η οποία ήταν ολότελα έξω από κάθε σχεδιασμό, πεποίθηση και επιθυμία του, η εξωτερική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνησης και ως αντιπολίτευσης, ήταν και είναι τυχοδιωκτική, χωρίς αρχές, με μοναδικό γνώμονα την δημοφιλία του αρχηγού σε καθυστερημένα λαϊκά στρώματα, που κινούνται στο δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος, τη διευκόλυνση της πάντα ανοιχτής του επικοινωνίας με ακροδεξιούς πολιτικούς-μερικούς ήδη στεγασμένους στο κόμμα του και την πρόκληση προβλημάτων στην κυβέρνηση. Bεβαίως και ο κ.Μητσοτάκης ελέγχεται για ατολμία και υποκρισία απέναντι σε μια συνθήκη με την οποία συμφωνούσε, έχει όμως το ελαφρυντικό πως με αυτήν διαφωνούσε, εντελώς φυσιολογικά για δεξιό κόμμα, η συντριπτική πλειοψηφία της λαϊκής του βάσης, πράγμα που καθιστούσε απαγορευτική την ειλικρινή του τοποθέτηση, η οποία θα ενεργούσε προς όφελος της Χ.Α. και του Βελόπουλου και μιας ανεξέλεγκτης ακυβερνησίας.
Είναι θετικό πως για πρώτη φορά κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, δίνουν δείγματα πραγματικού πατριωτισμού και πραγματικών αριστερών ειρηνιστικών αντιλήψεων στην εξωτερική πολιτική, στη βάση του σεβασμού του διεθνούς Δικαίου αλλά και των δικαιωμάτων των άλλων χωρών, γιατί πατριωτισμός δεν σημαίνει να αδικείς τις άλλες χώρες, ούτε να υποκινείς κλίμα εχθροπάθειας και πολέμου. Το 1922, το 1974 και τα Ίμια, δεν φαίνεται να έχουν συνετίσει τους αδίστακτους τυχοδιώκτες όλου του πολιτικού φάσματος. Ασφαλώς μια τέτοια πολιτική δεν θα βρίσκει σύμφωνους πολλούς, που τρέφονται πολιτικά (ή και επαγγελματικά) από το παράλογο εθνικό μίσος, πολιτικούς, δημοσιογράφους, επαγγελματίες πατριώτες, εκκλησιαστικούς, ακροδεξιούς, σοσιαληστές (όπως τον κ.Άκη Τσοχατζόπουλο), αλλά και Υπουργούς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΕΛ, όπως τους κ.κ.Κοτζιά και Καμμένο οι οποίοι εξετράπησαν, όταν ήταν στην ίδια κυβέρνηση, σε φοβερές αλληλοκαταγγελλίες τις οποίες, επειδή πρόκειται για ανθρώπους έντιμους με πατριωτικά αισθήματα, θεωρώ ως ανυπόστατες και ως μια απλή εκδήλωση ανεξέλεγκτης απώλειας ψυχραιμίας («Σκάνδαλο 50 φορές μεγαλύτερο από τις μίζες του Γιάννου»). Συνέχεια →