Οι γυναίκες (στις επιστήμες και στην κοινωνία γενικότερα) πρέπει ανά πάσα στιγμή να αποδεικνύουν ότι είναι «αντράκια». Αυτή η πρακτική δεν έχει αποδειχτεί ιδιαίτερα επιτυχημένη. Είτε «αντράκια» είτε «γυναικούλες», εξακολουθούν να πέφτουν θύματα σεξισμού, υποτίμησης, διακρίσεων, λαθροχειριών, παρενοχλήσεων· εξακολουθούν να συναντούν δυσκολίες που τις εμποδίζουν να κάνουν αυτό που μπορούν. Και τι μπορούν να κάνουν; Προφανής η απάντηση, αλλά ας την δώσω καλού-κακού: τα πάντα!
Τι δουλειά έχουν οι γυναίκες στις επιστήμες; (Μέρος Α΄)
Τι δουλειά έχουν οι γυναίκες στις επιστήμες; Μέχρι και τον 18ο αιώνα, (επισήμως) καμία. Από τον 19ο άρχισαν δειλά-δειλά να ασχολούνται δημοσίως, αλλά συναντούσαν μεγάλη αντίσταση μέσα στους ανδροκρατούμενους τομείς της γνώσης. Οι άντρες (γονείς, εκπαιδευτικοί, προϊστάμενοι) δεν έδειχναν καθόλου διατεθειμένοι να τους κάνουν χώρο· μάλλον το αντίθετο: τις απέτρεπαν, τις εμπόδιζαν, τις απέκλειαν· έκλεβαν τις ιδέες τους, τις ταπείνωναν με υποδεέστερες δουλειές, τις αγνοούσαν. Μια γυναίκα έπρεπε πρώτα να ξεπεράσει τον σκόπελο του (συνήθως αντιδραστικού) πατέρα-αφέντη. Στη συνέχεια, να σπουδάσει – περίπου στα κρυφά. Και στο τέλος να βρει μια ταπεινή δουλειά, σαν να της έκαναν και χάρη από πάνω που την εκμεταλλεύονταν.
Βούτυρο τίγρης
-της Βυζαντίας Πυριόχου-Γκυ- Ο πατέρας μου μού έδωσε ένα παραμύθι που διάβαζε μικρός. Η ιστορία ήταν τρελή. Καθόλου politically correct. Ένα μαύρο αγόρι από την Αφρική (ο ονομαζόμενος Αραπάκος) είχε πάρει δώρο μια ωραία κίτρινη φορεσιά για τη γιορτή του. Πολύ χαρούμενος, τη φόρεσε και πήγε βόλτα στη ζούγκλα, καθώς το χωριό του ήταν στη … Συνεχίστε να διαβάζετε Βούτυρο τίγρης.
«Θα το κάψουμε, κυρ-Στέφανε!»
[Περί αντιγραφής –ή «αντιγραφής»;– σε δυο ταινίες του "παλιού, καλού, ελληνικού κινηματογράφου"] Υπάρχουν δύο ταινίες στις οποίες περιλαμβάνονται δύο σκηνές που είναι σχεδόν πανομοιότυπες: "Το τεμπελόσκυλο" (1963) και "Η μοντέρνα Σταχτοπούτα" (1965). Στις δύο σκηνές που μοιάζουν μεταξύ τους, ένας εκ των πρωταγωνιστών τηλεφωνεί σε ένα μπακάλικο και δίνει μια παραγγελία για τρόφιμα. Δύο ταινίες σχεδόν σύγχρονες με δύο σκηνές σχεδόν πανομοιότυπες: περίεργο δεν είναι;
Χορός με μάσκες στην πλατεία Εσταυρωμένου
Αφήγημα πονεμένο και συμπονετικό. Με πονόδοντο, σούπερ μάρκετ τις Κυριακές, 5G και ΚΟΡΩΝΑΙΟ, μάσκες και ντελίβερι. Μα, κυρίως, με αναμνήσεις από τα παιδικά (μας) χρόνια.
Η ραπτομηχανή του χρόνου
Με αφορμή ένα επαναλαμβανόμενο αστείο, ο Γιώργος Θεοχάρης σκαλίζει τα σβησμένα κάρβουνα της «χρυσής εποχής» του Παλιού Ελληνικού Κινηματογράφου και καταλήγει σε ορισμένα ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Είναι αλήθεια ότι η ποιότητα των ταινιών του ΠΕΚ ήταν αντιστρόφως ανάλογη της ποσότητάς τους; Αυτή είναι η ερώτηση στην οποία προσπαθεί να απαντήσει το άρθρο αντλώντας αποδείξεις από τις ίδιες τις ταινίες, καθώς και από την Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου. Πάνω στο σκάλισμα, έρχονται στην επιφάνεια επιρροές, λαθροχειρίες, συμπεριφορές και πολλές ιστορίες. Είτε διαφωνήσει είτε συμφωνήσει κανείς με το τελικό πόρισμα, το σίγουρο είναι ότι, όποιος το επιθυμεί, θα βρει σε πολλά σημεία του επιχειρήματος τροφή για σκέψη. Αλλά κι αυτό να μην συμβεί, στον απροκατάληπτο κινηματογραφόφιλο θα μείνει η απόλαυση του κειμένου κι ένας άλλος τρόπος σύνδεσης φαινομενικά ασύνδετων μεταξύ τους λεπτομερειών, γιατί τελικά όλα εξηγούνται.
Η (κυρά μας η) Μαμή κι ο (κομπογιαννίτης) Μάγος
Η θρυλική ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Η Κυρά μας η Μαμμή» βγήκε στις αίθουσες 1/12/1958. Σχεδόν έναν χρόνο πριν (4/12/1957) είχε κάνει πρεμιέρα η (αδίκως ξεχασμένη) ταινία του Mario Monicelli «Il Medico e lo Stregone». Οι δύο ταινίες μοιάζουν σαν (διζυγωτικά, έστω) δίδυμα. Συμβαίνει κάτι το επιλήψιμο εδώ; Όχι απαραίτητα.
Ο γύρος του κόσμου λίγο ασυνάρτητα (τρία τραγούδια, τρία ταξίδια, τρεις σουρεάλ ιστορίες αγάπης)
Συμβαίνει ενίοτε: ξέρεις ένα πασίγνωστο τραγούδι για χρόνια, είτε σου αρέσει είτε όχι, και το τραγουδάς ή το ακούς μηχανικά χωρίς να προσέξεις το στίχο. Και μια μέρα, έτσι απροειδοποίητα και εντελώς τυχαία, το ακούς πιο συγκεντρωμένα και σκέφτεσαι «μα, τι λέει;» «Ό,τι να ’ναι!» «Τι έπινε και δεν μας έδινε;» κι άλλες εκφράσεις άκρας έκπληξης.
Δεν μιλάμε εδώ για τραγούδια σατιρικά ή τελειωμένα καλτ όπου ο σουρεαλισμός και η αλλοπροσαλλιά στο στίχο είναι συνειδητά και σκόπιμα. Μιλάμε για προϊόντα περισσότερο αφέλειας, άγνοιας, αφηρημάδας ή βιασύνης, που ωστόσο δεν εμπόδισαν τα τραγούδια να γίνουν διαχρονικές επιτυχίες.
«Δεν υπάρχει μισή τρύπα» ή μια mini case study στα fake news.
–της Βυζαντίας Πυριόχου-Γκυ– Εδώ και μερικές μέρες κυκλοφορούν στο διαδίκτυο πάρα πολλά έξαλλα άρθρα με τίτλους όπως "Καταργούνται τα καλλιτεχνικά στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση" κλπ σε σελίδες ειδησεογραφικές, όπου εργάζονται δημοσιογράφοι οι οποίοι πληρώνονται για τα άρθρα τους.Αυτό είναι ένα γεγονός, δεν εκφέρω άποψη, δεν το έβγαλα από την κοιλιά μου. Αυτή η είδηση είναι ψευδής. … Συνεχίστε να διαβάζετε «Δεν υπάρχει μισή τρύπα» ή μια mini case study στα fake news..
«And the Oscar goes to…»
της Νατάσσας Συλλιγνάκη Περίεργη χρονιά για τα Όσκαρ, φέτος. Καμιά "μεγάλη" ταινία δεν ξεχώρισε, ενώ υπήρξαν γκρίνιες για τις λίγες γυναίκες και την απουσία έγχρωμων υποψήφιων. Η τελετή χωρίς παρουσιαστές κύλησε ομαλά, χωρίς εκπλήξεις και χωρίς ακρότητες. Οριακά πριν τον χαρακτηρισμό "βαρετή" - η έλλειψη κεντρικού παρουσιαστή ήταν εμφανέστερη από ποτέ. Τα φαβορί στις κύριες … Συνεχίστε να διαβάζετε «And the Oscar goes to…».

Formed in 2009, the Archive Team (not to be confused with the archive.org Archive-It Team) is a rogue archivist collective dedicated to saving copies of rapidly dying or deleted websites for the sake of history and digital heritage. The group is 100% composed of volunteers and interested parties, and has expanded into a large amount of related projects for saving online and digital history.

