Modern Greek History

Kollyvades, a distinct ideological faction in the Greek-Orthodox Church, did not represent a simple conservative reaction to the challenge of modernity, but an alternative effort of reform, the yeast of a potent movement of re‑traditionalisation. They unsuccessfully sought to rise from a dominated position (as monks and scholars) in the Greek-Orthodox religious field to a dominant position as bearers and keepers of Tradition. Their attempt to reverse their dominated position in the Greek-Orthodox religious field and their effort to dominate the monastic sub‑field failed, but failure forced them to produce a renovating religious discourse and to address a larger audience, unintentionally escaping the narrow Athonite arena. The clash with the radical republicans of the Balkan Enlightenment offered them the possibility to upgrade themselves as the most intransigent apologists of the official Church and its loyalist policy. Thus, they finally, succeeded to carve out for themselves a dominant position as custodians of Tradition. They ironically became themselves sources of ecclesiastical legitimation for the clerical faction that seeks to topple the submission of the Church to the modern centralised Nation-State.

Η παρούσα εισήγηση εστιάζεται στους διάχυτους στον δημόσιο λόγο από τα τέλη του 19ου αιώνα έως και τα μέσα του 20ού μοντερνιστικούς τόπους. Αποπειράται να παρουσιάσει τι άντλησε ο ναζισμός από την ευρύτερη μοντερνιστική μήτρα, αλλά και πώς αυτό επηρέασε την εκ μέρους του οικειοποίηση επιστήμης/τεχνολογίας, διαμορφώνοντας τη βάση της ενεργού υποστήριξής του από διανοούμενους, επιστήμονες και καλλιτέχνες. Πεπεισμένος για την κατάρρευση των καταστατικών μύθων της νεωτερικότητας, ο μοντερνισμός υπογράμμισε την ανάγκη μιας νέας αρχής προς ένα μέλλον απαλλαγμένο από το χάος, την αμφιταλάντευση και τη δυσφορία, ένα νέο ξεκίνημα (Aufbruch) φορτισμένο από προσδοκίες παλιγγένεσης, ριζώματος, υγείας, ανανέωσης και αναζωογόνησης, οι οποίες δεν αποτέλεσαν μονοπώλιο της Αριστεράς, αλλά συνδέθηκαν με αντίστοιχες της Δεξιάς. Επρόκειτο για όραμα το οποίο προσείλκυσε πλήθος ειδικών και συνδέθηκε με ποικίλες πολιτικές εκδοχές. Κατά τον Μεσοπόλεμο, μάλιστα, κατέστη μαζική υπόθεση, κι ήταν εντός αυτού του κλίματος που η τριμερής ναζιστική χίμαιρα-μυθοποιημένο παρελθόν, εντατικός τεχνοεπιστημονικός εκσυγχρονισμός, συστηματική δίωξη και εξόντωση οποιουδήποτε λογιζόταν εμπόδιο στην εθνική αναγέννηση-απέκτησε απήχηση και ισχύ, θέλγοντας ειδικούς της κοινωνικής μηχανικής, της υγείας συμπεριλαμβανομένης.

In this blog post, published on the British Library's Asian and African Collections blog site, I explore some of the notable vakfiyeler or trust documents contained within the Ottoman Turkish collections. I highlight their importance for reasons connected to art, political, or social history, and underscore the areas in which further research on the collections is needed.

The volume includes the Salutations and fiveteen papers related to the history and the culture of the Asia Minor Greeks, who travelled and resided in Cyprus, written by Ch. Chotzakoglou, P. Papapolyviou, Ch. Hadjichristodoulou, Io. Eliades, Ev. Mathiopoulou, Chr. Kyriakides, Dem. Taliadoros, N. Patapiou, An. Chamatsou, K. Kokkinoftas, Armenian Archbishop of Cyprus Mr Varousian, Chr. Aristeidou, G. Tsoutsos, N. Orphanides, Kl. Ioannides. An Index and a rich photographic section follows the texts. /Ο τόμος περιλαμβάνει Χαιρετισμούς και δεκαπέντε μελέτες σχετικές με τον ιστορία και τον πολιτισμό των Μικρασιατών, που κατέφθασαν και εγκαταστάθηκαν στην Κύπρο. Ακολουθεί Ευρετήριο και φωτογραφικό Παράρτημα από τις μελέτες και τις εργασίες του Συμποσίου.

Αφιερωμένο στου Φύλακες του Αιγαίου. Η κατάταξή μου στο Πολεμικό Ναυτικό ήρθε κάπως απρόσμενα. Αυτό μου προκάλεσε μεγάλες ανατροπές στο μέχρι τότε προγραμματισμό της ζωής μου. Άλλωστε, τα επτά χρόνια του νυκτερινού σχολείου που μόλις είχα ολοκληρώσει και ο καθημερινός μόχθος της εφηβικής μου ηλικίας για την επιβίωση με είχαν σημαδέψει βαθιά αλλά όχι αξεπέραστα. Δεν είχα ιδιαίτερη σχέση με τη θάλασσα και ούτε καν καλό κολύμπι ήξερα. Επιπλέον δεν καταγόμουν από ναυτική οικογένεια. Ομολογώ ότι κάποια περίοδο είχα σκεφθεί να ακολουθήσω το ναυτικό επάγγελμα, όμως άλλες δεύτερες σκέψεις με είχαν οδηγήσει σε διαφορετικά μονοπάτια. Είχα ήδη εισαχθεί ως πρωτοετής φοιτητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο στις εισαγωγικές του Σεπτεμβρίου 1973, μετά από ένα δύσκολο καλοκαίρι προπαίδειας πενήντα ημερών στο ΚΕ/ΠΑΛ, με ελάχιστο χρόνο για διάβασμα κι αυτό στις ώρες ανάπαυσης. Το μεσημέρι της 5 ης Δεκεμβρίου 1973 επιβιβαστήκαμε από ΚΕ/ΠΑΛ μαζί με το Θεσσαλονικιό συνάδελφό μου Κοκκώνη σε μια καμιονέτα για το Ναύσταθμο της Σαλαμίνας. Φύλο πορείας για το Α/Τ ΜΙΑΟΥΛΗΣ και Α/Τ ΠΑΝΘΗΡ αντίστοιχα. Εκείνος με καλοτύχιζε. Το Μιαούλης είναι πιο σύγχρονο, έλεγε! Στο πλοίο την πρωινή έγερση από τα μεγάφωνα, ακολουθούσε με έφοδο ο οπλονόμος Αντωνάρακης σφυρίζοντας στα υποφράγματα των ναυτών καταστρώματος. Αντίθετα δεν σφύριζε ποτέ στο υπόφραγμα των Μηχανικών. Υπήρχε αξιοπρόσεκτος σεβασμός στους ανθρώπους της Μηχανής. Άλλωστε, αυτοί είχαν δικό τους γραφείο κι έβγαζαν τις δικές τους βάρδιες. Έψαχνε εναγωνίως τους ναύτες οπλονομείου για να ξεκινήσει η μέρα του καλά, όπως έλεγε. Ήθελε να είναι έτοιμα τα πάντα-εξόδου, ένδον, άδειες, ημερήσια αναφορά κτλ.-πριν τη μεσημεριανή παύση εργασιών. Την υπόλοιπη μέρα τριγύριζε ακατάπαυστα στο κατάστρωμα κι ήλεγχε την πρόοδο των διαφόρων εργασιών. Για όσους δεν ήταν στο πόστο τους, τούς σημείωνε στο μπλοκάκι που κρατούσε πάντα στην εξωτερική τσέπη του μπουφάν της στολής του, για τα περαιτέρω. Ο Κυβερνήτης Θεοφανίδης-Νικοδήμου (Θεός+φαίνομαι)-ήταν ένας πράος και μειλίχιος άνθρωπος της θάλασσας. Είχε εκμυστηρευτεί χαριτολογώντας στον οπλονόμο ότι τον έστειλε ο Θεός για να μας σώσει. Δεν είχε άδικο! Ίσως μας γλίτωσε από πολλές κακοτοπιές στην πορεία των γεγονότων. Προσπαθούσε για πολύ καιρό μαζί με τον ύπαρχο με συνεχή γυμνάσια να μας φέρει σε ετοιμότητα επάνδρωσης θέσεων σε ανεκτό χρόνο! Θυμάμαι με δέχτηκε με ευγένεια, στο σπίτι του, στην οδό Βασ. Σοφίας, όπου πήγα για να υπογράψει τα απολυτήρια μιας

В статье рассматриваются процесс деколонизации Кипра и советская поддержка его борьбы против британского колониализма. В статье описывается, почему случай Кипра заслуживает особого упоминания, и как национальные особенности острова и другие факторы, включая позицию Великобритании, Греции и Турции, повлияли на процесс деколонизации острова. Можно утверждать, что советская политика в пользу самоопределения киприотов, как это было продемонстрировано дипломатическими шагами в Совете Безопасности ООН в 1954-58 гг, действовала в двух направлениях: на ослабление британской мощи в Восточном Средиземноморье и на создание раскола в отношениях между двумя членами НАТО, Греции и Турции, используя их национальные интересы на Кипре. Методологической основой статьи является исследование неопубликованных греческих и советских материалов. Автор опирается на материалы Архива внешней политики Российской Федерации, дипломатических и внешнеполитических архивов министерства иностранных дел Греции и фонда премьер-министра Греции Константиноса Караманлиса. При подготовке статьи автор использовал довольно большой объем публикаций (на трех языках), посвященных исследуемой теме. Такой теоретико-методологический подход позволяет наиболее полно и объективно изучить предмет. По итогам исследования сделан вывод, что тактика Советского Союза, касающаяся кипрского вопроса в 1953-1959 гг., не увенчалась успехом, поскольку разрыв Греции с Турцией и НАТО был в значительной степени преодолен после подписания кипрских соглашений 1959 года. Независимое кипрское государство в рамках Движения неприсоединения и политическая защита кипрских коммунистов (самой сильной коммунистической партии в регионе) означали бы лучший способ обеспечения советской безопасности, поскольку эти субъекты могли бы контролировать использование британских военных баз и расширять советское влияние в регионе.

This article examines the process of decolonization of Cyprus and support of the Soviet Union in the struggle against British colonialism. The author substantiates why the case of Cyprus deserves special attention, and how its national characteristics alongside other factors, including the position of Great Britain, Greece, and Turkey impacted decolonization process of the island. It is underlined that the Soviet policy in support of national identity of the Cypriots, as demonstrated by diplomatic steps in the United Nations Security Council in 1954-1958, pursued two directions: weakening of British positions in the Eastern Mediterranean, and initiation of a split in relations between the two NATO members – Greece and Turkey, using their national interests in Cyprus. The unpublished Greek and Soviet materials served as methodological framework for this research. The author leans on the archival foreign policy materials of the Russian Federation, diplomatic and foreign policy archives of the Ministry of Foreign Affairs of Greece, as well as the Foundation of the Prime Minister of Greece Konstantinos Karamanlis. The use of vast array of sources on the three languages dedicated to the topic allowed concluding that the tactics of the Soviet Union pertinent to Cyprus question of 1953-1959, was ineffective, since the gap between Greece and Turkey and NATO has been overcome after signing the Cyprus Agreements of 1959. A sovereign Cyprus State within the framework of the Non-Aligned Movement, and political protection of the Cypriot Communists (the strongest Communist Party in the region), would be the best way for ensuring Soviet security, since these subjects could control the use of the British military facilities, and thus, expand Soviet influence in the region.

SUMARIO:

1. LA CUESTIÓN GRIEGA – 2. EL POETA SANTOS CHOCANO – 3. EJÉRCITO DE WRANGEL – 4. EL TRONO DE GRECIA – 5. EL PRESIDENTE WILSON ACEPTA LA MEDIACIÓN  EN ARMENIA – 6. LLEGADA DEL SENADOR NORTEAMERICANO MCCORMICK – 7. LAS RELACIONES CON RUSIA – 8. LAS FUERZAS DEL GENERAL WRANGEL – 9. LAS RELACIONES ENTRE ITALIA Y FIUME – 10. EL BLOQUEO DE FIUME – 11. LOS ALIADOS Y GRECIA – 12. EL TEXTO DE LA NOTA ALIADA A GRECIA – 13. CORRIENTE DE CONCILIACIÓN – 14. TURQUÍA Y GRECIA – 15. IMPACIENCIA DE CHICHERIN – 16. LA CONFERENCIA DE LONDRES – 17. LA INMIGRACIÓN A LOS ESTADOS UNIDOS – 18. LA RECONSTRUCCIÓN DE LA BRIGADA ERHARDT – 19. ¿PUEDE TENERSE LA GRIPE DOS VECES? – 20. NEGOCIACIONES CON LOS SEINNFEINERS – 21. INGLATERRA Y LA ADMINISTRACIÓN DE EGIPTO – 22. MEDIDAS EVENTUALES CONTRA GRECIA – 23. EL PLEBISCITO ES FAVORABLE AL RETORNO DE CONSTANTINO – 24. GRECIA Y LOS ALIADOS – 25. DECLARACIONES DEL REY CONSTANTINO – 26. CONTRA LAS EPIDEMIAS – 27. LA ACTITUD DE D’ANNUNZIO – 28. LA ARGENTINA Y LA SOCIEDAD DE NACIONES – 29. MENSAJE DE WILSON AL CONGRESO – 30. DECLARACIONES DE CONSTANTINO – 31. PUREYDON EXPLICA LA RETIRADA – 32. LA ACTITUD DEL CANADÁ – 33. LA INDEPENDENCIA EGIPCIA – 34. LA REVISIÓN DEL TRATADO DE SEVRES – 35. LA CUESTIÓN IRLANDESA – 36. LA LEY MARCIAL EN IRLANDA – 37. LA CUESTIÓN DE IRLANDA – 38. LA SITUACIÓN EN CORK – 39. EL COMITÉ DE DEFENSA DEL IMPERIO – 40. NOTA DE LA CANCILLERIA – 41. LA INMIGRACIÓN EN NORTEAMERICA – 42. PROPOSICIONES DE PAZ – 43. LA CUESTIÓN DE LOS ARMAMENTOS – 44. LA RATIFICACIÓN DEL TRATADO DE RAPALLO – 45. PETICIÓN DE MR WILSON – 46. POR LOS SOLDADOS DE WRANGEL – 47. LAS TROPAS DE WRANGEL – 48. LA CUESTIÓN DE LAS REPARACIONES – 49. EL TRATADO DE RAPALLO – 50. LA PROTESTA RUSA – 51. LOS MANDATOS ANTE LA ASAMBLEA – 52. REDUCCIÓN DE LA MARINA – 53. EN EL SENADO ITALIANO – 54. LLEGADA DEL REY CONSTANTINO – 55. RETIRADA DE LOS REPRESENTANTES ALIADOS – 56. LA FLOTA QUE BLOQUEABA FIUME SE PASA A D’ANNUNZIO – 57. ALEMANIA Y EL DESARME – 58. SE ENVÍA UN ULTIMATUM AL POETA – 59. EL GOBIERNO DE RUSIA NO ES UN GOBIERNO DE DERECHO – 60. ALOCUCIÓN DEL PAPA – 61. EL BLOQUEO DE FIUME SE HACE EFECTIVO – 62. LLOYD GEORGE Y LOS ARMAMENTOS – 63. EL BLOQUEO DE FIUME -64. LA ACTITUD DE LOS LEGIONARIOS – 65. EL PELIGRO DE LAS MINAS FLOTANTES – 66. LOS SIN TRABAJO – 67. LA DISCIPLINA EN LA ARMADA – 68. LA VOZ DE LA INDIA – 69. LA CRISIS OBRERA EN NORTEAMERICA – 70. D’ANNUNZIO QUIERE RESISTIR – 71. D’ANNUNZIO RENUNCIA A LA LUCHA