Cyprus

Öz Bu çalışmanın konusunu Osmanlı'dan beri adada bulunan Kıbrıslı Türklerin dini hafızasını etkileyen olaylar oluşturmaktadır. Literatür taraması metodu uygulanan bu çalışma, adada yaşanan yerel veya ulusal ölçekteki mevcut problemlere ışık tutacak kültürel-tarihi bilgiler sunmayı amaçlamaktadır. Dini hafızayı etkileyen kişilerin ve olayların bir birine bağlı bir zincir gibi olduğu tasavvur edilmektedir. Çalışmanın başında dini hafıza zinciri olarak din kavramı incelenmiştir. Daha sonrasında başlıklar halinde hafızayı etkileyen olaylar belirlenmiştir. Kısaca belirtmek gerekirse Kıbrıslı Türklerin dini hafızasını etkileyen faktörler olarak: adanın çok uluslu yapısı, Türkiye'de yaşanan inkılaplar, İngiliz yönetiminin tutumu, vakıfların durumu, dini eğitimden yoksun olma, Kıbrıs Türk liderliği ve müftülük sayılabilir. Ayrıca İngiliz kolonisi olmanın etkisiyle Batı merkezli modernleşmenin gerçekleştiği de söylenebilir. Yaklaşık bir asır boyunca İngiliz sömürgesini tecrübe etmek ve de Hıristiyan yöneticiler tarafından negatif ayrımcılığa maruz kalmak dini-sosyal dinamikleri etkilemiştir. Bunlara ek olarak müftülük makamı ve seküler siyasi makam arasında yaşanan çekişmeler ve de imamlık mesleğinin gelir getirmemesi gibi Müslüman Türk cemaatine has problemler de ortaya çıkmıştır. Bu ve benzeri faktörlerin neden olduğu değişim ve dönüşüm, adaya has kendi dindarlık profilini [seküler ve bireyselleşmiş bir dindarlık] ortaya çıkarmıştır. Abstract The events affecting the religious memory of Turkish Cypriots who have been on the island since the Ottoman Empire are the subject of this study. This study, which applied a literature review method, aims to provide cultural-historical information that will shed light on the local or national problems on the island. It is envisaged that people and events affecting religious memory are like a chain connected to each other. At the beginning of the study, the religion as a chain of memory will be examined. Then, the events affecting memory in items will be tried to be determined. Briefly the island multinational structure, the revolutions taking place in Turkey, the attitude of the British government, the status of foundation, lack of religious education, the Turkish

There were two options for Muslim Turks on the
island of Cyprus, which passed under British
colonial rule after separating from the Ottoman
Empire: They either got used to this situation and
became British citizens or immigrated to the
homeland. Of course, there were those who
preferred both situations. Even that in the following
process, there was even immigration to other
countries under British rule. This period,
experienced away from the Muslim population, led
to irreversible changes in the material and spiritual
life of Turkish Cypriots. Later, the problems
experienced in the period of the independent
Republic of Cyprus were added. Today, there is
religious social mobility within the borders of the
TRNC. Turkey's position on the island makes it
understandable in this case. However, the main
point in this study is the individualized modern
manifestations of the religious revival that many
academics have tried to put forward with different
theories. The data obtained in a field study
conducted in Güzelyurt district of TRNC in January
2019 was tried to be analyzed in terms of vicarious
religion theory. As the name of vicarious religion
suggests, it is the realization of religious rituals and
practices in professional hands on behalf of the
people. The survey was conducted with 92 men, 56
women, a total of 148 people. In the study, data
were obtained depending on many different
variables. However, the data evaluated in the
context of this article are the opinions of the
participants about belief in God, belief in the
afterlife, knowing the Surah of Fatiha, prayer status,
folk beliefs, indicators of religiosity, participation in
religious activities and sinful clergyman.

Bu araştırma yazı dizisinin ilk hali 26 Nisan 2020 tarihinde yapılması planlanan KKTC Cumhurbaşkanlığı seçimleri öncesinde 10-13 Şubat 2020 tarihlerinde, Kuzey Kıbrıs’ta yayınlanan en saygın ve en eski gazetelerden biri olan YENİDÜZEN’de yayınlanmıştı. Araştırmada, Kıbrıs Cumhuriyeti’nin 16 Ağustos 1960’ta resmi olarak ilan edilmesinin öncesinde Aralık 1959’da başlayan Cumhurbaşkanı Yardımcısı seçiminden günümüze kadar Kıbrıslı Türklerin “lider seçimleri” serüvenini incelenerek, meraklılarına bir kaynak sunmaya çalışılmıştı.

Ancak, tüm dünyayı saran Covid 19 pandemi süreci sonucunda seçimler öngörüldüğü tarihte yapılamaz ve ertelenir. 2020’nin Ekim ayında gerçekleştirilen seçimler, iki turda tamamlanır. Buradaki çalışmaya, gazetedeki yazı dizisinde yer almayan bu son seçimlerin sonuçları da eklenmiştir.

Up to 1850s the municipal works in the Ottoman Empire were carried out by the local afficials, such as Kadı, Muhtesip and İhtisap Ağası. The municipality term occurred in the Tanzimat period and gained its modern meaning in present-day. It was taken the first step to establish a municipality organization in the capital of the Empire, by making a bye-laws called Altıncı Daire-i Belediye Nizamâtı in 1857 and Nizâm-ı Umûmi in 1858, and the municipality of Galata and Beyoğlu was set up.  The year 1867 witnessed a new bye-law entitled Vilayâtta Devâir-i Belediye Meclislerinin Vezâif-i Umûmiyyesi Hakkında Talimat and this regulation brought about the establishment of the municipal organization in the Ottoman provinces. Cyprus was one of the first places where the modern municipalities were founded during the Tanzimat period after above mentioned regulations. Then, this research seeks to reveal when and how the first municipalities were formed in Cyprus and to contribute to the studies related to Tanzimat period and the history of the municipalities in the Ottoman Empire.

The author published a brief presentation of Cypriot churches at the bishopric of Constantia-Ammochostos (Famagusta): Holy Virgin Avgasida in Melia, of St. Prokopios in Sygkrasis, St. George Exorinos and Holy Virgin Trapeza in Acheritou. The article contains references to the architecture, mural decoration, cemeteries and artifacts of these four churches with photographic and bibliographic documentation. / Σύντομη παρουσίαση των κυπριακών ναών της Παναγίας Αυγασίδος στη Μηλιά, του Αγίου Προκοπίου στη Σύγκραση, του Αγίου Γεωργίου Εξορινού και της Παναγίας Τραπέζας στην Αχερίτου στη μητροπολιτική περιφέρεια Αμμοχώστου. Ποιείται μνεία της αρχιτεκτονικής και τοιχογραφικής τους διακόσμησης, των κοιμητηρίων και κειμηλίων τους με φωτογραφική και βιβλιογραφική τεκμηρίωση.

Le relazioni tra Grecia e Turchia possono essere definite perlomeno come “altalenanti” sin dall’inizio della loro convivenza, quando il paese ellenico riuscì a liberarsi, col sostegno delle Grandi Potenze europee, dall’allora Impero Ottomano, l’ormai “grande malato” d’Europa. Eppure, nonostante l’antagonismo che i miti fondativi di entrambi i paesi tendono ad esprimere, non sono mancati periodi di avvicinamento, di instaurazione di cooperazioni ed alleanze. Addirittura, nel 1999, in seguito ai terremoti di Izmit in Turchia e di Atene in Grecia, i giornali nazionali sono arrivati a titolare “Siamo tutti turchi”, da parte greca, e “Guarisci presto vicino”, da parte turca. I terremoti, nella loro tragicità, sono stati allora considerati il mezzo attraverso il quale due “eterni nemici” potevano finalmente instaurare un rapporto pacifico, fruttuoso e accantonare definitivamente gli atavici attriti, il cui impatto sociale ed economico è particolarmente rilevante. È stato davvero così? Ed il terremoto del 30 ottobre 2020 può avere un ruolo analogo a quelli del 1999 nell’ottica di un nuovo rappacificamento?

Per meglio indagare la questione, il saggio muoverà dall’esplorazione dei miti fondativi dei due paesi, fornendo inoltre un quadro storico tale da comprendere il perdurarsi del rapporto altalenante, fatto di escalation e rappacificamenti tra Grecia e Turchia. Si analizzeranno quindi le questioni di fondamentale importanza nazionale tutt’oggi aperte e le loro conseguenze sui rapporti greco-turchi, l’escalation del confronto in tali settori e l’appeasement originato dalle catastrofi sismiche del 1999. I terremoti costituiranno lo “spartiacque storico” dell’analisi: infatti, mentre antecedentemente ad esso si presenterà una situazione più critica, quest’ultima diventerà decisamente più conciliante in seguito alle catastrofi.
Terminata l’analisi del rappacificamento post-sisma ed i relativi effetti della “disaster diplomacy”, nella conclusione sarà dedicato uno spazio all’analisi di un’eventuale analogia con il terremoto del 30 ottobre 2020, che ha pesantemente colpito, allo stesso tempo, la città turca di Izmir (Smirne) e l’isola greca di Samo.

There is a vertigo of information that exists on the subject of European Union (EU)-Turkey relations, and a pressing need to foster constructive dialogue against those that seek to do otherwise. In this commentary, points of change and continuity are discussed in order to help foster a more thoughtful dialogue. The EU's membership mechanism and the principle of political solidarity, as well as Turkey's long-established motivations, are some of the main points considered in this brief overview.

Öz
Doğu Akdeniz farklı etnik, siyasi, dini, kültürel yapısıyla özellikle 2. Dünya Savaşı sonrası gerilimlerin eksik olmadığı bir bölge olmuştur. Bölgedeki aktörlerin tarihsel sorunları güvenlik kaygılarını besleyen bir etki yaratmıştır. Günümüzde uluslararası ilişkilerin gerilim alanlarından belli başlısının enerji kaynakları ile ilgili olduğu görülmektedir. 2000’li yıllarda Doğu Akdeniz’de keşfedilen hidrokarbon kaynaklar, bölgedeki mevcut gerilimleri artıran bir unsur olmuştur. Türkiye’nin bölgeye ilgisi tarihsel bağları yanında en temel bakış açısıyla yakın dönem Kıbrıs sorunu bağlamında açıklanabilmektedir. Ancak Türkiye genel güvenlik ve enerji güvenliği kaygıları, artan enerji tüketimi ve enerji koridoru / merkezi olma hedefi kapsamında da bölgeyi dış politikasının odak noktasında görmektedir. Bu kapsamda, bölge ülkelerinden, en uzun kıyı uzunluğuna sahip ülkesi Türkiye’nin, bölgeye ilişkin politikalarının incelenmesi önemli görülmektedir.
Arap Baharını takiben, Libya ve Suriye iç savaşı gibi çatışma alanlarının yaygınlaşması sonrası, bölge dışı güçlerin müdahil olması ile birlikte Doğu Akdeniz son dönemde uluslararası ilişkilerin odak noktasını teşkil etmeye başlamıştır. Aynı zaman diliminde bölgedeki hidrokarbon temelli deniz yetki alanları sorunlarındaki gerilim, uluslararası ilişkiler açısından bölgeye yönelik politikaları ve olayları yönlendiren dinamikleri anlamayı önemli hale getirmiştir. Uluslararası sistemin anarşik yapıda olduğunu kabul eden ve devletler açısından gücü artırmanın yanında güvenliği sağlamanın da önemine odaklanan neorealist kuramın, son gelişmeler ışığında bölge politikalarının anlamlandırılması için uygun bir bakış açısı sunduğu değerlendirilmektedir. Bu çalışmada, Türkiye’nin Doğu Akdeniz enerji politikası neorealist yaklaşımla analiz edilerek, Türk dış politikasının belirli bir bölümü teorik açıdan incelenecek ve uluslararası ilişkiler disiplinine katkı sağlanmaya çalışılacaktır. Bu kapsamda öncelikli olarak neorealist kuramın analize temel teşkil eden esasları ortaya konulacak, çalışmayla ilişkili olan Doğu Akdeniz’deki siyasal gelişmeler ele alınacak, son olarak Türkiye’nin Doğu Akdeniz enerji politikası analiz edilecektir.
Anahtar Kelimeler: Neorealizm, Türkiye, Doğu Akdeniz, Enerji Politikası, Hidrokarbon, Doğalgaz
Neorealism Theory and Eastern Mediterranean Energy Policy of Turkey
Abstract
Because of its various ethnic, political, religious and cultural diversity, Eastern Mediterranean has never been without tension, in particular after 
World War II. The historical disputes among the regional players contributed to the security concerns. It can be observed today that energy sources are one of the main causes of international conflicts. Hydrocarbon resources, discovered in the eastern Mediterranean in the early 2000s, have become a factor that increases the already existing tension in the region by creating disputes regarding the maritime jurisdiction zones.
After the Arab Spring, with conflict zones spreading with Libya and Syrian civil war and outside players getting involved; Eastern Mediterranean has become the focal point of international relations. Neorealist approach, which acknowledges the international system is anarchic and from the viewpoint of the states focuses both on increasing their power and ensuring security; in light of recent events provides a proper perspective regarding the interpretation of the regional policies. Among all the countries in the region, the analysis of the regional policy of Turkey with the longest coastline in the eastern Mediterranean is considered significant. This study aims to contribute to international relations discipline by analyzing certain parts of Turkish Foreign Policy from a theoretical perspective while the energy policy of the country is analyzed in line with neorealist approach. In this context, firstly, basic principles of neorealist theory, which will be the basis of the analysis, will be presented; political developments in the eastern Mediterranean concerning this study will be discussed, lastly the regional policy of Turkey will be analyzed.
Keywords: Neorealism, Turkey, Eastern Mediterranean, Energy Policy, Hydrocarbon, Natural Gas.

This essay offers a new interpretive angle on a fourth-century CE mosaic from Nea Paphos in Cyprus, in which the central panel depicts the god Aion presiding over the contest between Kassiopeia and the Nereids. The mosaic, which has other mythological scenes, two of them focused on Dionysos, has been interpreted in an allegorical Neoplatonic key or else as encrypting an anti-Christian polemic narrative. Here I propose that Aion and the other cosmogonic motifs in the panels, including the birth and triumph of Dionysos, point rather to Orphic and Phoenician cosmogonies, which in turn had a strong impact and reception among Neoplatonists and intellectuals of the Roman and late Roman Levant.

Kıbrıs uyuşmazlığına ilişkin barış süreci müzakerelerinin devam ettiği 2000’lerin başında Kıbrıs adası etrafında hidrokarbon rezervlerinin varlığına ilişkin haberler çıkmış ve Güney Kıbrıs Rum Yönetimi (GKRY) de varlığı tartışılmaya başlanan kaynakları kullanabilmek konusunda girişimlerde bulunmaya başlamıştır. GKRY Münhasır Ekonomik Bölge (MEB) ilan etmiş; Mısır, Lübnan ve İsrail ile MEB Sınırlandırma Antlaşmaları imzalamış, hidrokarbon arama ruhsatları ilan etmiş ve bunları ihaleye açmıştır. GKRY’nin fait accompli yaratmaya yönelik eylemlerini, Türkiye, hak ve menfaatlerini ihlal ettiği gerekçesiyle diplomatik ve siyasi yöntemlerle uluslararası kamuoyuna kabul edilemez olduğunu ilan etmiştir. Böylelikle iki taraf arasında bir dış politika krizi tetiklenmiştir.  Tetiklenen krizle beraber taraflar çıkarlarını savunmaya yönelik kriz yönetim stratejileri uygulamaya başlamıştır. Kriz yönetim sürecini ve stratejilerini ulusal güç, bölgesel sistem, liderlik gibi etkileyen birçok unsurun yanında üçüncü müdahil aktörler de etkileyebilmektedir.  Üçüncü aktörün krize müdahalesinin hangi türden olduğu ve aktörün krizin taraflarıyla olan ilişkisi, krizin tırmanma ve yumuşama süreçlerini etkiler. Bu durum krizin seyrini değiştirebilmekte ve krizin taraflarının stratejilerini belirlemesinde etkili olmaktadır. Söz konusu kriz özelinde Avrupa Birliği (AB) ulus üstü bir örgüt olarak birtakım sebeplerle kriz yönetim sürecine müdahil olmuştur. AB’ye GKRY’nin tam üye Türkiye’nin ise üyelik için aday olmasından kaynaklanan; üçüncü taraf aktör-AB ile krizin tarafları arasındaki ilişkinin niteliği, krizde güç asimetrisine sebep olmaktadır. Güç asimetrisi, GKRY’nin hamlelerini ve AB’nin uyuşmazlığa yönelik tutumunu belirleyici değişken olmakta ve ortaya çıkan uygulamalar Türkiye’nin hem kriz yönetimini hem de AB ile ilişkilerini etkilemektedir. Bu çalışmada GKRY ve Türkiye arasında gelişen bir kriz olarak Doğu Akdeniz deniz yetki alanları krizinde üçüncü müdahil aktör-AB’nin krize müdahilliğinin hukuki-siyasi niteliği, gerekçeleri ve yöntemlerinin neler olduğu, AB’nin müdahilliğinin Türkiye’nin kriz yönetim sürecine ve Türkiye-AB ilişkilerine etkileri analiz edilecektir.

Paper given at the International Digital Conference Beyond Cyprus: Investigating Cypriot connectivity in the Mediterranean from the Late Bronze Age to the end of the Classical Period, Institute of Historical Research/National Hellenic Research Foundation