Πολιτισμική και Παραγωγική Αναγέννηση της Αθήνας

Ο δημοτικός συνδυασμός «Αθήνα για την Ελλάδα» οργάνωσε στις 13 Μαΐου 2019, εκδήλωση με θέμα: «Η Αθήνα και η αναγέννησή της».

Ομιλητές: 

• Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος, πρώην πρύτανης ΕΜΠ – μέλος ΙΝΕΠΑ,  «Το Πολυτεχνείο και ο αρχαιολογικός χώρος της Αθήνας».

• Αλέξανδρος Οικονομίδης, Μηχανουργός – Μαθηματικός – μέλος ΙΝΕΠΑ, «Αθήνα και ο ρόλος της στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας μας».

Αναζητώντας σοβαρή πολιτική πρόταση. Του Ανδρέα Κυράνη

Ζ

ούμε σε μια ριζικά μεταβατική εποχή. Σε μια εποχή συνολικής κατεδάφισης των πάντων υπέρ κάποιου πλουμιστού και θολού «νέου» που επίκειται, με φαντασιακή προμετωπίδα το διεθνές Τεχνοσύστημα. Αυτή την περίοδο θα την διαβούμε ή ατομικά σαν υποταγμένα δουλικά ή από κοινού ως αυθυπόστατες ιστορικές συλλογικές οντότητες που διαθέτουν τα προσόντα και το τσαγανό για μια αυθεντικά δική τους στρατηγική.

Σήμερα η χώρα μας φαντάζει κλινικά νεκρή. Η όποια ουσιαστική διέξοδος προϋποθέτει την δύσκολη και θαυμαστή σύνθεση του εθνικού με τον κοινωνικό παράγοντα. Θα επιχειρήσουμε να ψηλαφίσουμε τα τεκταινόμενα μέσα από την δυναμική της παραγωγικής πραγματικότητας γύρω μας.

Η μετεξέλιξη της οικονομοκεντρικής Ε.Ο.Κ. στην ανολοκλήρωτη Ευρωπαϊκή Ένωση. Του Θεμιστοκλή Ξανθόπουλου

Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Ε.Ο.Κ.) θεσμοθετήθηκε και συγκροτήθηκε το 1957 με τη συνθήκη της Ρώμης. Ήταν το δεύτερο βήμα έξι δυτικών χωρών της διχασμένης τότε σε δύο αντίπαλα κοινωνικοοικονομικά και πολιτικά στρατόπεδα Ευρώπης (Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο και Δυτική Γερμανία) προς την οικονομική ενοποίηση μέσω της δομικής και λειτουργικής αναβάθμισης ενός πρώτου βήματος, της ιδρυθείσας το 1951 Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (Ε.Κ.Α.Χ.). Ακολούθησε το 1973 η ένταξη στην Ε.Ο.Κ. της Βρετανίας, της Δανίας και της Ιρλανδίας, όταν επί προεδρίας Πομπιντού αποσύρθηκε το γαλλικό «βέτο» του προκατόχου του Ντε Γκωλ. Σηματοδοτήθηκε τότε η σταδιακή εγκατάλειψη της κεϋνσιανής μεταπολεμικής οικονομικής πολιτικής, ιδίως μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας της Βρετανίας από την Θάτσερ το 1979. Μέχρι το 1986, η Ε.Ο.Κ. είχε διευρυνθεί με τρία νέα κράτη-μέλη, την Ελλάδα (1η Ιανουαρίου 1981), την Ισπανία και την Πορτογαλία (1986). 

«Οι υδάτινοι πόροι των Κυκλάδων. Διερεύνηση του προβλήματος και προτάσεις αντιμετώπισης». Ομιλία του Βαγγέλη Πισσία.

Ομιλία με θέμα «Οι υδάτινοι πόροι των Κυκλάδων. Διερεύνηση του προβλήματος και προτάσεις αντιμετώπισης» πραγματοποίησε ο προσκεκλημένος από την Ένωση Κυκλαδικού Τύπου, ομότιμος καθηγητής Διαχείρισης Υδατικών Πόρων Δρ. Ευάγγελος Πισσίας την Τετάρτη 20 Μαρτίου στην αίθουσα εκδηλώσεων της Αδελφότητος των εν Αθήναις Τηνίων στην Αθήνα. Την ομιλία προλόγισε η κα Ευαγγελία Κοντού. 

Παρακολουθείστε την πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του καθηγητή όπως την κατέγραψε η κάμερα του «ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ»

Υπάρχει σήμερα διέξοδος; Του Αλέξανδρου Οικονομίδη.

Στην Ελλάδα λείπει σήμερα τραγικά η πρόταση διεξόδου από την κρίση, η οποία αφενός μεν να εδράζεται στις σημερινές δυνατότητες αυτού του λαού και αυτού του τόπου, και αφετέρου να λαμβάνει υπόψιν τις επικρατούσες συνθήκες παγκοσμιοποίησης και τις επερχόμενες επιπτώσεις από την λεγόμενη «4η Βιομηχανική Επανάσταση».

Η κοινωνία έχει ανάγκη για διέξοδο -μια σοβαρή θετική προοπτική, αλλά ίσως δεν έχει τον τρόπο να την εκφράσει, άραγε και σε ποιους; 

Καλώς ή κακώς οι περισσότεροι, ετεροκαθορίζονται σήμερα, από την ατζέντα που επιβάλλει κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα ζητήματα που προβάλλονται σήμερα, αν και είναι προεκλογική περίοδος, δεν αφορούν τα καθημερινά προβλήματα του κόσμου, ούτε καν ασχολούνται με αυτά.

Η «Ενδογένεια» και γιατί τα Μοντέλα Ενδογενούς Μεγέθυνσης (Endogenous Growth Models) αποτελούν ψευτο-ανάπτυξη. Της Ζωής Γεωργαντά

Όσο και να φαίνεται παρωχημένο, τα Μοντέλα Ενδογενούς Μεγέθυνσης (εφεξής ΜΕΜ) και η οικονομική έννοια της ενδογενούς ανάπτυξης (εφεξής ΕΝΑ) αντιπροσωπεύουν δύο εκ διαμέτρου αντίθετες Σχολές οικονομικής σκέψης και πρακτικής. 
Τα ΜΕΜ εστιάζουν στον homoeconomicus, ενώ η ΕΝΑ εστιάζει στον homosociologicus. Οι δύο αυτές προσεγγίσεις ενσωματώνουν διαφορετικές ιδεολογικές κατευθύνσεις στα πλαίσια της οικονομικής θεωρίας. Η οικονομική θεωρία και η οικονομική ιδεολογία είναι σιαμαίες αδελφές. Η οικονομική ιδεολογία είναι normative, ασχολείται δηλαδή με το πώς πρέπει να λειτουργεί η οικονομία και προς ποιό σκοπό, ενώ η οικονομική θεωρία είναι επεξηγηματική, αναλυτική, επινοώντας ακριβή μοντέλα που εξηγούν την πραγματική κατάσταση. Εντούτοις, είναι τόσο στενά σχετιζόμενες, ώστε η ιδεολογία επηρεάζει αποφασιστικά την μεθοδολογία και την θεωρία που υιοθετείται στην οικονομική ανάλυση. 

Η Ασυμβατότητα Μαστορικής και μισθωτής εργασίας. Tου Ανδρέα Κυράνη

Αναφερόμαστε στο εμβληματικό γεγονός της Ρώσικης επανάστασης, προκειμένου να θέσουμε ζωτικά ερωτήματα για το δικό μας παρόν και μέλλον. Δεν είμαι ιστορικός, μελέτησα όμως αρκετές πηγές τους τελευταίους μήνες πριν διατυπώσω τις σκέψεις που ακολουθούν.[1]

Θα σας μιλήσω εδώ ως αρχιτέκτονας και βιομηχανικός σχεδιαστής, δηλαδή σαν τεχνικός, τεχνίτης και θεωρητικός παράλληλα, μια και η τεχνολογία συνιστά ένα από τα βασικά ιδεολογήματα που στήριξαν την πολιτική σκέψη των πρωταγωνιστών εκείνων των γεγονότων. 

Οι λέξειςτεχνίτης και μαστορική απουσιάζουν από τα επίσημα γραπτά κείμενα. Όλοι μιλούν για εκβιομηχάνιση. Το εύρος της πλούσιας σκέψης της  ιστορικής ρώσικης διανόησης, σκέψη που δραπετεύει από την μέγγενη του Δυτικού Διαφωτισμού, φωτίζει το λιγοστό γνωστό έργο των ηττημένων από τους μπολσεβίκους κινημάτων, κυρίως σοσιαλεπαναστατών και αναρχικών.

Η ιδεολογική χρήση της έννοιας της εθνικής ανταγωνιστικότητας. Του Κώστα Μελά

Επειδή η Γερμανική Κυβέρνηση επαναφέρει στην πρότασή της την έννοια της Εθνικής Ανταγωνιστικότητας μέσω του Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας καλό είναι να ειπωθούν ορισμένα ζητήματα που αφορούν στη συγκεκριμένη έννοια και στον τρόπο που αυτή χρησιμοποιείται στο σημερινό λεξιλόγιο των οικονομολόγων και των πολιτικών.

Η ανταγωνιστικότητα είναι η λέξη σύνθημα της εποχής μας. Ίσως είναι μαζί με την παγκοσμιοποίηση η πλέον πολυχρησιμοποιούμενη λέξη στο λεξιλόγιο των πολιτικών, των οικονομολόγων και των δημοσιογράφων. Αποτελεί χωρίς αμφιβολία το καινούργιο «ιδεολόγημα» των κυρίαρχων ελίτ στη σύγχρονη ιστορική φάση που περνάει η ανθρωπότητα.

Μια από τις λειτουργίες του κάθε μύθου είναι να εξηγήσει ή να ερμηνεύσει μια ορισμένη κατάσταση ή ένα σύνολο γεγονότων, προσδίδοντάς τους ένα φαινομενικά κοινωνικό ή ιστορικό περιεχόμενο. Αυτό το περιεχόμενο χρησιμοποιείται συνειδητά ή ασυνείδητα ως υποκατάστατο της πραγματικής ιστορίας και έτσι αφαιρεί από μια τέτοια κατάσταση τη γνώση των υλικών συνθηκών της γέννησής της.

Το ψεύτικο αφήγημα για τις επενδύσεις και η αδήριτη πραγματικότητα. Του Κώστα Μελά

1.

Τα μνημονιακά προγράμματα, εκτός από τον στόχο  της εξισορρόπησης του δημοσιονομικού και εξωτερικού ελλείμματος, εμπεριείχαν εγγενώς , κάτι που απορρέει από τη λογική που τα διέπει, και τον στόχο της αναδιάρθρωσης της παραγωγικής βάσης της της ελληνικής οικονομίας. 

Τα ίδια  αυτά καθ’ αυτά, τα βάναυσα κοινωνικά και αναποτελεσματικά οικονομικά μέτρα, που εφαρμόστηκαν οδήγησαν και στην αποσάθρωση μεγάλου μέρους της υπάρχουσας παραγωγικής βάσης με το σκεπτικό ότι ήταν πλήρως αναποτελεσματική σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. 

Υπάρχει σαφής σχέση αιτίου και αιτιατού. Το μνημονιακό  αφήγημα συνεχίζεται με την υπόθεση ότι μετά την βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή (η οποία είναι εγγενώς αναπτυξιακή!!!) θα αρχίσει σιγά –σιγά να κτίζεται μια νέα παραγωγική βάση η οποία θα περιλαμβάνει επιχειρήσεις προσαρμοσμένες στο διεθνή ανταγωνισμό , με εξαγωγικό προσανατολισμό,  θα ενσωματώσουν καινούργια τεχνολογία κτλ. Αυταπάτη και απάτη συγχρόνως.