Στα σύνορα, στις πόλεις, στα σπίτια μας, στα μυαλά μας.
.
.
Προσοχή όμως γιατί το αυγό του φιδιού σπάει και γιγαντώνεται πίσω από τους φράχτες.
.
.
Μουσική υπόκρουση…
Stiff Little Fingers – Barbed Wire Love
.
Monthly Archives: Ιανουαρίου 2011
Μπάμπης Παπαδόπουλος @ Residents Bar
Tricky live @ Principal Club Theater
Ξέρετε που θα είμαι αύριο βέβαια.
Στον τεράστιο Tricky!!!
Τρίτη φορά στην Σαλονίκη, οι δύο προηγούμενες ήταν αξέχαστες για όσους τις είδαν.
Πάρτε και την αφίσα.
.
The Social Network
O David Fincher έχει γυρίσει δύο από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει ποτέ.
Το Seven και το Fight Club.
Το The Social Network, η νέα του ταινία, δεν είναι μία από αυτές.
.
Δεν είναι κακή ταινία, ίσα ίσα που κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος και έχει και πολύ καλές ερμηνείες τόσο από τον Jesse Eisenberg, όσο και από τον (εξαιρετικά ταλαντούχο για μένα, έστω και αν δεν ΜΕ αρέσει η μουσική του) Justin Timberlake. Την διαφορά πάντως κάνει ο Andrew Garfield ο οποίος είναι εξαιρετικός (και ο οποίος ΜΕ θυμίζει (να το προσέξετε αυτό) τον…Anthony Perkins)
.
Το πρόβλημα που έχω με την ταινία (η οποία επαναλαμβάνω βλέπεται πάρα πολύ ευχάριστα, πολύ περισσότερο από ότι περίμενα) είναι ότι είναι βιογραφία και μάλιστα για άνθρωπο, τον Mark Zuckerberg, ο οποίος όχι μόνον ζει, αλλά ζει και βασιλεύει και τα social media κυριεύει, οπότε βλέπω την ταινία και στο πίσω μέρος του μυαλού μου έχω την αμφιβολία για το τι είναι αληθινό, τι είναι προϊόν…διαπραγμάτευσης (για να το πω κομψά) και τι είναι κατευθυνόμενο.
Υπάρχουν βέβαια και τα μεγάλα νοήματα.
Τι είναι η φιλία, η προδοσία, η φιλοδοξία κλπ κλπ αλλά πάνω από όλα πόσο κοστολογούνται όλα αυτά.
Είπαμε η ταινία είναι Αμερικάνικη και ως γνωστόν στα states…money talks γιαυτό και η ταινία τελειώνει με νούμερα. Μεγάλα νούμερα από δολάρια.
Ακόμα και στην απονομή των Golden Globes ο παραγωγός της ταινίας δεν ξέχασε να μας ενημερώσει ότι ο Mark Zuckerberg κοστολογείται σε 7.000.000.000 $!!!
(δεν ξέρω πως κοστολογεί κάποιος έναν άνθρωπο, τα ελληνικά δικαστήρια κοστολογούν ας πούμε την ζωή μιας 26χρονης μητέρας σε 625.000 €, από ΕΔΩ)
Δεν δίνω συβουλή, μάλλον την έχετε δει οι περισσότεροι και είχα μείνει τελευταίος.
Αν όχι πάντως, δείτε την.
Inception
«Όνειρα πουλιά μου ταξιδιάρικα» που τραγουδούσε και ο μακαρίτης ο Τζό Ντασέν.
.
Λοιπόν.
Η ταινία του Christopher Nolan ο οποίος ξεκίνησε πολύ ελπιδοφόρα με το Memento και συνέχισε με ταινίες που δεν μπορώ να δω, τύπου Batman κλπ, ΜΕ έβγαλε την ψυχή μέχρι να την τελειώσω.
Γιατί;
Γιατί έχει μαζεμένα πολλά πράγματα που δεν αντέχω.
Έχει περισσότερη φαντασία από όση αντέχω.
Περισσότερα εφέ από όσα αντέχω.
Περισσότερο car chasing από όσο αντέχω.
Πολύ περισσότερο πιστολίδι από όσο αντέχω.
Περισσότερο μπουνίδι από όσο αντέχω.
Και κρατάνε όλα αυτά πολύ περισσότερη ώρα από όση αντέχω (μιλάμε για δυόμισι ώρες γεμάτες).
Είναι βέβαια καλογυρισμένη, μπλα μπλα μπλα, έχει ροή μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα, είναι ευρηματική μπλα μπλα μπλα, αλλά at the end of the day που λέμε και στο εξωτικό Ντεπώ, εγώ δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσει.
Πληθώρα καλών ηθοποιών βέβαια, με βασικό πρωταγωνιστή τον Leonardo DiCaprio.
Αυτό το τελευταίο κρατήστε το.
Θυμάστε το Shutter Island; (Αν όχι κάντε κλικ ΕΔΩ να δείτε τι γράφαμε πέρυσι).
Λοιπόν ο Ντι Κάπριο παίζει (καλά) τον ίδιο ρόλο για δεύτερη φορά.
Οι δύο ταινίες δεν μοιάζουν.
Ο χαρακτήρας όμως του Ντι Κάπριο είναι πολύ (μα πάρα πολύ) κοντά και στις δύο (δίχως βέβαια ο χαρακτήρας που υποδύεται στο Inception να είναι τόσο βαθύς).
Έχω την εντύπωση ότι στους περισσότερους θα αρέσει η ταινία.
Εγώ πάντως που σαν μέτρο σύγκρισης μιας ταινίας έχω το πόσες φορές θα την δώ (συνήθως δεύτερη φορά καπάκι την επόμενη μέρα) δύσκολα θα την ξαναδώ.
Depot, depot, what am I doing here?
Προσπαθώ εδώ και δύο μέρες να γράψω ένα (ακόμα) κείμενο για το Ντεπώ.
Όλα ξεκίνησαν όταν η μια μου κόρη με ρώτησε:
Γιατί μπαμπά λέμε ότι είμαστε από το Ντεπώ, Τι είναι αυτό;.
Αποφάσισα να της κάνω μια ξενάγηση λοιπόν στην γειτονιά που έζησαν ο προπαππούδες της, γεννήθηκαν και έζησαν όλη τους την ζωή οι παππούδες της και οι γονείς της και γεννήθηκε και αυτή με την αδερφή της.
Το κείμενο μου έβγαινε «σεντόνι» και ολίγον μελό.
Το έσβησα, όχι επειδή ήταν κακό (που μάλλον ήταν), αλλά επειδή γράφοντας το κατάλαβα ότι επί δύο ώρες δεν έκανα τίποτε άλλο από το να περιγράφω στο παιδί τι υπήρχε στο Ντεπώ και πως ήταν όταν ήμουν εγώ στην ηλικία της παρά αυτά που έβλεπε η ίδια με τα μάτια της.
Επί δύο ώρες της έδειχνα πράγματα που απλά δεν υπήρχαν!
(Pathetic :-( )
Την θάλασσα που δεν είναι πια εκεί, το Αλλατίνι που είναι ερείπιο, το ρέμα που είναι πια υπόγειο, τον Ποσειδώνα που δεν υπάρχει, την Ανθέων που δεν έχει πια άνθη, τις Τζιτζιφιές και την Νεράιδα του Γιαλού που είναι πάρκο (ναι πάρκο, εκεί που οι…πρόγονοι της έκαναν μπάνιο!!!), το Πλοίο της Αγάπης που…δεν υπάρχει…(σκατά πάλι στο μελό το γυρνάω)
Την σύγχυση επέτεινε το ότι φάγαμε όπως πάντα στον Κρόνο (στην Νικολαΐδου [εντάξει, εντάξει στην Βαφοπούλου πλέον] η οποία Νικολαΐδου είναι ο μόνος δρόμος του Ντεπώ που θυμίζει…Ντεπώ) και στον οποίο Κρόνο τρώω σουτζουκάκια από τότε που γεννήθηκα. (ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΕΙΔΗΣΗ ο Κρόνος μετά από ακριβώς 50 χρόνια ανακαινίζεται!!! Πήρε το διπλανό μαγαζί (τον πάλαι ποτέ Σκρούτζ) και μεγαλώνει).
Σκατά ούτε αυτό το ποστ ΜΕ αρέσει.
Έχω από προχθές στο μυαλό μου ένα κομμάτι που δεν ΜΕ αρέσει από έναν καλλιτέχνη που δεν αντέχω.
Οι στίχοι του όμως κάτι ΜΕ λένε.
Depot, depot, what am I doing here?
.
127 Hours
Ok ο Danny Boyle είναι θεός.
Shallow Grave, Trainspotting, The Beach, 28 Days Later, Slumdog Millionaire, όλες μία και μία και τώρα 127 ώρες.
Αγχωτική, κλειστοφοβική και ολίγον σπλάτερ ταινία που σε κρατάει 95′ σε ένταση. (ο λόγος που ποστάρω, παρόλο που όπως έχετε καταλάβει…απέχω, είναι για να χαλαρώσω λιγάκι).
Ερμηνεία, φωτογραφία, μουσική, τοποθεσίες, όλα εξαιρετικά.
Α!Είναι και αληθινή ιστορία. (μην σου τύχει δηλαδή)
Να πάτε να την δείτε οπωσδήποτε.
.
