Όλη μέρα σήμερα θα είμαστε εδώ
Monthly Archives: Μαΐου 2008
Ένα τραγούδι…
…για τον Φίλο μου τον Αλέκο στην Σαντορίνη.
Jonathan Richman – I Was Dancing In The Lesbian Bar
(πέρασαν πολλά χρόνια ε; )
Να ‘σαι καλά ρε κολλητέ :-)
muzine party @ 35
Γονείς…
Επειδή κάποιοι από αυτούς που διαβάζουν αυτό το μπλογκ ΔΕΝ είναι γονείς, ρίξτε μιά ματιά στο βίντεο, για να έχετε μιάν ιδέα και για το πως ζούμε, αλλά και για να καταλάβετε με τι κόπο ανεβαίνει το κάθε ποστ.
Live.
Μόλις επέστρεψα από το ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ live του Μπάμπη Παπαδόπουλου.
Χαίρομαι που ήμουν εκεί.
ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ
Κρίμα για τους φίλους που δεν κατάφεραν να έρθουν. :-(
Σφίξαν οι ζέστες…
eL Lay
Προσπαθώντας εχθές να κοιμηθώ, έβαλα ειδήσεις στη ΝΕΤ για την οποία ως γνωστόν ΟΛΑ πάνε καλά.
(το κάνω καθημερινά αυτό, ακούω τις ειδήσεις σαν παραμύθι, που στην περίπτωση της ΝΕΤ δεν απέχει και πολύ, και με παίρνει ο ύπνος)
Anw λόγω ζέστης χθές δεν τα κατάφερα. Οι ειδήσεις τελείωσαν, άρχισε το Έχει Γούστο και ξαφνικά ακούω την (ενοχλητική) φωνή της Καλομοίρας. Οκ και η Τσουκαλά πίσω από την φούστα της Καλομοίρας. Μόνο ο Prime minister Καλάπας δεν έκανε δηλώσεις ακόμα για την Eurovision. Πρίν προλάβω να αλλάξω κανάλι βλέπω δίπλα της τον Κώστα Καπετανίδη πράγμα που με ενέπνευσε για το παρακάτω ποστ.
Γνώρισα τον Καπετανίδη όταν δούλευε barman στο θρυλικό eL Lay, ένα από τα πρώτα mainstream rock (?)bar της Θεσσαλονίκης, κάτι ανάμεσα στο Belair και τον Θερμαϊκο.
Το μαγαζί βρισκόταν στην Στρατηγού Καλλάρη. Είναι το super market δίπλα στο Residents. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ήταν τόπος συνάντησης όλης της »ψαγμένης» Θεσσαλονίκης, αλλά περνούσε και το γνωστό νυφοπάζαρο.
Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ότι το eL Lay πρίν γίνει bar ήταν club και μάλιστα club που σε εποχές που ενώ όλα τα club έπαιζαν καρέκλες και γκεράπικα στο eL Lay o DJ έβαζε Love Will Tear Us Apart με τα pitch τσιταρισμένα στο +8 (αθάνατα ΜΚ2) δείχνοντας από το 1983 ποιά θα είναι η χορευτική μουσική του αύριο.
Από διακόσμηση το μαγαζί ήταν μάλλον New Wave. Άδειο, με τεράστιους καθρέφτες, κερκίδες στο βάθος, κυκλικό μπάρ και ο DJ (μαζί με την ξεκλείδωτη συνήθως κάβα χεχεχε) στο πατάρι.
Φοβερές μουσικές, σκληρή σχετικά πόρτα, πολύς κόσμος, ειδικά την πρώτη χρονιά, και που και που και λίγο ξύλο.
Τι έχει μείνει από το eL Lay;
Αυτό
είναι μιά πλαστική μάρκα εισόδου (που έμεινε αχρησιμοποίητη λόγω της ξεκλείδωτης κάβας που λέγαμε {και του αρκετού τελικά ξύλου})
:lol:





