Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2013

Foals – Holy Fire

Posted by indictos on

Ως γνωστόν όταν εμείς (εδώ στο Ντεπώ αλλά και αλλού) χτίζαμε Παρθενώνες αυτοί έτρωγαν βελανίδια.

Έχοντας αυτό στο DNA του ο Yannis Philippakis και οι Foals του, μέρες πριν το διατροφικό σκάνδαλο με το κρέας αλόγου κυκλοφόρησαν τον δίσκο Holy Fire τον οποίο εικονογράφησαν στο εξώφυλλο με τι άλλο; μα φυσικά με άλογα (που στέκονται εις τον αφρό της θάλασσας, από τη ζωή βγαλμένα όλα ρε π**στη μου).

.

Holy_Fire_II

Εγώ και σεις βέβαια ξέρουμε ότι πίσω από της λέξεις κρύβεται ο Αλέξης (όχι ο Τσίπρας, ούτε ο Παπαχελάς. Άλλος)

Είναι ολοφάνερο ότι το εξώφυλλο του δίσκου είναι μια αναφορά στο πέρασμα της θάλασσας από τους Dothraki στην πορεία τους προς το Westeros.

Προφανώς λοιπόν Holy Fire είναι η πυρά που η Daenerys Targaryen έκαψε τον Khal Drogo και αυτή δεν κάηκε αλλά ίσα ίσα που γεννήθηκαν οι δράκοι κλπ κλπ

Τώρα όλα έρχονται και δένουν n’es pas?

Πέραν τούτου ο δίσκος εκτός από το εξώφυλλο έχει και μέσα.

Λοιπόν το μέσα είναι ότι ο δίσκος είναι κυρίως Disco αλλά επειδή οι Foals είναι indie θα εισαγάγω τον όρο…Indisco όνομα που ταιριάζει κάπως με το Indictos και γιαυτό θα παίζω 3-4 κομμάτια από αυτόν (ένεκα που τα έχει τα χιτάκια του}, θα τον ψηφίσω και στα 20 τον Δεκέμβρη (έτσι για το πατριωτικό του πράγματος), αλλά δεν θα κόψω και καμιά φλέβα, (ένεκα που δεν έχουν μείνει και πολλές σε λειτουργία)

Εδώ θα κλείσω αυτήν την παρέμβαση/κοινωνική προσφορά γιατί έχω να ερευνήσω το γιατί μέσα στο μπιφτέκι μου υπάρχει ένα κομμάτι από χαλινάρι.

 

Television Personalities – A sense of belonging

Posted by indictos on

Ένα μεγάλο τραγούδι από τον δίσκο που «τελείωσε» τα ’80s (τα σωστά ’80s όχι αυτά που ξέρετε από τον Ant1)

Once there was confidence but now there is fear
Once there was laughter but now only tears
Once there were reasons for our optimism
But now we’re all drowning in a sea of cynicism

But I hope and I pray in my own naive way
That one day we can reach some sort of understanding
Try a little more sharing
Yry a little more giving
Might find a sense of belonging
Might find a sense of belonging

And I know you think I’m young and naive
Because I go on CND marches, well that’s my decision
I think that you’re the one who’s naive
If you believe all the things you see on television
It’s all propaganda and like a fool you accept it
And like a fool you ignore it
Why don’t you try and stop it
To try and find a sense of belonging

I know you watch «World In Action» and «Panorama»
And to you it’s just another soap opera drama, it can’t happen here
Have a nice cup of tea and we’ll all stay calm
And we’ll come to no harm in our nice warm underground shelters
There’ll be helter skelter
There’ll be babies dying, you’ll hear their mothers crying
I’ve seen the devil smiling, I’ve seen the devil smiling
Try to find a sense of belonging
A sense of belonging

And you laugh and make jokes about what you will do
When the button is pressed and we hear the four minute warning
And if you think it’s funny now wait ’till the bomb goes off
You’ll all be in fucking hysterics
You’ll see babies dying, you’ll hear mothers crying
I’m only asking for one thing
Just want a sense of belonging

No more weapons and no more wars
No more violence
What’s it all for anyway?

Η πιο βαρετή απονομή Oscar…ever!

Posted by indictos on

Μετά από χρόνια λοιπόν με πήρε ο ύπνος πριν να δω την απονομή της Καλύτερης Ταινίας!

Και δεν έφταιγε μόνο που δεν είχα αγωνία για τα αποτελέσματα ένεκα που πιάσαμε 17 στις 21 προβλέψεις μας (κληρονομικό χάρισμα αλλά και για να δείτε ρε ρεμάλια τι επίπεδο έχει το μπλογκ που (δεν) διαβάζετε).

Έφταιγε που τα πάντα ήταν πολύ βαρετά, πολύ Αμερικάνικα πολύ προβλέψιμα, δίχως ίχνος χιούμορ και με μεγάλη αμηχανία.

Κρυόκωλος  και δίχως επικοινωνία με το κοινό ο Seth MacFarlane, νομίζω παίρνει τα σκήπτρα από το δίδυμο James Franco-Anne Hathaway για το χειρότερο host του θεσμού.

Πολύ μιούζικαλ, πολύ μιούζικαλ και πολύ μιούζικαλ.

Πολύ όμως.

Κρίμα γιατί και καλές ταινίες υπήρξαν φέτος και ανταγωνισμός που θα μπορούσαν να «παίξουν» πάνω σε αυτό, προτίμησαν όμως οι πάντες, οικοδεσπότης, παρουσιαστές, νικητές  κοινό αλλά και ο σκηνοθέτης (δεν είναι δυνατόν να έχεις στο κοινό Νίκολσον, Ντε Νίρο, Μέριλ Στριπ και να κάνεις ότι δεν τους είδες ζουμάροντας σε κάτι παγκοσμίως άγνωστους) να αναλωθούν σε κοινοτοπίες και..ευκολάκια.

Anw. Του χρόνου καλύτερα (και ξέρετε τώρα, τα αποτελέσματα, μέρες πριν…εδώ)

The Oscars. Predictions + my picks

Posted by indictos on

Βραδιά Όσκαρ απόψε και το Indiblog σε μία ακόμα κοινωνική προσφορά, θα σας δώσει από τώρα τις προβλέψεις του για τους νικητές (στανταράκια όλα) καθώς και τα αποτελέσματα που εκείνο θα ήθελε.

Πάμε λοιπόν:

BEST PICTURE: θα το πάρει το Argo, αν και το Zero Dark Thirty που έχει το ίδιο πάνω κάτω θέμα είναι για μένα ανώτερο. Δική μου επιλογή Beasts of the Southern Wild.

ACTORin a Leading Role : Daniel Day-Lewis, άχαστο αν και θα προτιμούσα τον Joaquin Phoenix για το The Master

ACTRESS in a Leading Role: Jessica Chastain Zero Dark Thirty. Μακράν η πιο δύσκολη κατηγορία. Όλες θεές. Από την 84χρονη Emmanuelle Riva έως την 9χρονη Quvenzhané Wallis. Απλά πιστεύω θα κριθεί στο αν θα θέλουν να χρυσώσουν κάπως το χάπι για την αδικία απέναντι στην Kathryn Bigelow

ACTOR in a Supporting Role:  Tommy Lee Jones Lincoln έτσι, για την Αμερικανιά του πράγματος. Δική μου επιλογή ο Philip Seymour Hoffman με μεγάλο αουτσάιντερ τον Christoph Waltz για το Django Unchained

ACTRESS in a Supporting Role: Anne Hathaway Les Misérables άχαστο

ANIMATED FEATURE FILM: Brave

CINEMATOGRAPHY:  Life of Pi . Πρέπει να ήταν η πιο δύσκολη τεχνικά ταινία της λίστας.

COSTUME DESIGN: Anna Karenina για να μας θυμίσουν ότι είμαστε στο Hollywood

DIRECTING: για το Amour ο Michael Haneke γιατί το αξίζει και γιατί το θέμα του συγκινεί. Προσωπική επιλογή ο Benh Zeitlin γιατί στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία το Beasts of the Southern Wild μας άφησε με το στόμα ανοιχτό

DOCUMENTARY FEATURE: Searching for Sugar Man από τις πιο «κουφές» ιστορίες που έχω δει σε ταινίες τεκμηρίωσης.

FILM EDITING: Zero Dark Thirty. Πολύ δράση σε πολλά επίπεδα, αν και εγώ θα έλεγα Life of Pi

FOREIGN LANGUAGE FILM: Amour

MAKEUP AND HAIRSTYLING: Les Misérables έκαναν ακόμα και την άχρωμη την Αννούλα να φαίνεται κάπως…

MUSIC Original Score: Life of Pi Mychael Danna (ακούτε εμένα που σας λέω)

MUSIC Original Song (παραδοσιακά η πιο βαρετή κατηγορία) θα το τσιμπήσει η Adele

PRODUCTION DESIGN: Θα το πάρει το Les Misérables λόγω υπερπαραγωγής, αλλά το αξίζει το Life Of Pi

SOUND EDITING Django Unchained Wylie Stateman

SOUND MIXING  Les Misérables

VISUAL EFFECTS Life Of Pi

WRITING Adapted Screenplay Argo αλλά θα ήθελα το Beasts of the Southern Wild

WRITING Original Screenplay Django Unchained γιατί ο Quentin Tarantino σχολιάζει το ζήτημα της δουλείας πολύ πιο βαθιά  από τον άχρωμο Σπιλμπεργκ. Θα ήθελα βέβαια το Moonrise Kingdom που με καταδιασκέδασε.

Λίγες ώρες έμειναν. Ξημερώματα Δευτέρας θα ξέρουμε.

 

My Bloody Valentine – mbv

Posted by indictos on

my-bloody-valentine-mbv

Ζεις μεσοτοιχία με ένα στούντιο και ακούς για ώρες κάποιους να τζαμάρουν.

Δεν ακούς ξεκάθαρα τι είναι, αυτό που ακούς όμως ΣΕ αρέσει αλλά ταυτόχρονα φοβάσαι ότι αν ανοίξεις την πόρτα και ο ήχος καθαρίσει μπορεί και να απογοητευτείς.

Την ανοίγεις τελικά και surpise surpise πάλι ακούς σαν να είσαι πίσω από τον τοίχο.

Αυτός είναι για μένα ο ορισμός του Shoegazing σαν μουσική.

Μουσική βγαλμένη σε τέσσερις τοίχους προορισμένη να ακουστεί σε τέσσερις τοίχους και να παιχτεί σε μικρά venues γεμάτα κόσμο που δεν πιστεύει σε rock ήρωες.

Σεμνά και ταπεινά, δίχως τον στόμφο και την έπαρση του post rock ούτε όμως το  χύμα και την αυτοκαταστροφή των Television Personalities.

Εν αρχή ην…The  Velvet Underground. Ε λοιπόν οι καλύτεροι συνεχιστές τους είναι οι My Bloody Valentine.

Το ξέραμε 22 χρόνια πριν, όταν μας αποχαιρέτησαν με το Loveless, μας το ξαναθυμίζουν 22 χρόνια μετά με το εξαιρετικό mbv .

Μεγάλος δίσκος και ακούμε το Nothing is

Nick Cave & The Bad Seeds – Push The Sky Away

Posted by indictos on

Nick-Cave-and-the-Bad-Seeds.

Ο Nick Cave είναι ο επιδραστικότερος καλλιτέχνης της γενιάς μου.

Τέλος.

Μας πήρε τα μυαλά στα 15 μας, μας μελαγχόλησε στα 25 μας, μας κούρασε  στα 35, μας ανατρίχιασε με τα soundracks του στα 45 μας και τώρα στο κατώφλι των 50, μας παίζει ένα παιχνιδάκι μια ζεστό (Grinderman) μια κρύο (The Bad Seeds)

Μεταξύ μας οι Bad Seeds δεν υπάρχουν σε αυτόν το δίσκο.

Ο Cave παίζει αυτά που θέλει και οι υπόλοιποι εκτελούν.

Ο δίσκος βαρύς.

Πιθανόν και βαρετός.

Τον ακούω στο repeat και σιγά σιγά τον συνηθίζω.

Πότε όμως η συνήθεια γίνεται αγάπη;

(άσχετο αλλά το εξώφυλλο ΜΕ θυμίζει το Stranger Than Paradise, μόνο που δεν καταλαβαίνω αν ο Cave μόλις μπήκε ή αν δείχνει στην κοπελίτσα…the way out)