Ως γνωστόν τα τελευταία 28 χρόνια δεν κυκλοφορώ ποτέ μέρα.
Φροντίζω όλες μου οι δουλειές να γίνονται σε μια ακτίνα το πολύ 100 μέτρων από το σπίτι μου έτσι ώστε η επαφή μου με τους ανθρώπους της μέρας να είναι η μικρότερη δυνατή.
Το αποτέλεσμα είναι να ζω σε έναν δικό μου κόσμο (πράγμα βέβαια που συνέβαινε πάντοτε) και όποτε χρειαστεί να κυκλοφορήσω πρωί να έχω ύφος (αλλά και έκφραση) τουρίστα. (εδώ ο καλός DJ βάζει At Home He Is A Tourist των Gang Of Four και κερδίζει τις εντυπώσεις) .
Σε μία από τις σπάνιες λοιπόν πρωινές εξόδους μου (περί της δωδεκάτης μεσημβρινής (sic) για να είμαι ακριβής) πήρα γεμάτο λεωφορείο και μπήκα σε γεμάτη τράπεζα.
Στη μία ώρα περίπου που κράτησε η επαφή μου με τον έξω (πρωινό) κόσμο είδα μεγάλες αλλαγές (φυσικά προς το χειρότερο).
Το πρώτο που είναι φανερό είναι ότι η έμφυτη κλίση που έχουμε ως λαός προς την αγένεια, έχει πιάσει limit up (που λέγαμε και στα χρόνια του Σιμήτη). Κανένας δεν λέει συγνώμη, κανείς δεν λέει ευχαριστώ, κανένας δεν θέλει να έχει επαφή με τον διπλανό του. Όλοι κατσούφηδες, φορτωμένοι, εριστικοί.
Σε ακόμα πιο μεγάλο βαθμό η επιθετικότητα. Κάτι καυγαδάκια που περιορίζονταν σε ένα Σας παρακαλώ πολύ ΚΥΡΙΕ ή βία βία στο Τράβα να πλύνεις κάνα πιάτο κυρά μου έχουν αρχίσει όχι μόνον να πυκνώνουν αλλά και να παίρνουν πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις φτάνοντας μέχρι και τη βία. Τρεις τέτοιους καυγάδες είδα μέσα στην τράπεζα σε μία ουρά εφτά μόλις ατόμων (ναι αγάπη μου, το ξέρω στον ένα συμμετείχα και εγώ…αλλά εγώ πάντοτε έτσι ήμουν γιαυτό δεν βγαίνω το πρωί)
Άλλο εντυπωσιακό; Η παλιά απειλή Θα φωνάξω την αστυνομία/εισαγγελέα που με τα χρόνια έγινε Θα φωνάξω τα κανάλια, έχει προχωρήσει στο Θα φωνάξω την Χρυσή Αυγή.
Λογικά όλα αυτά.
Έναν λαό που έχει συνηθίσει (οι πολιτικοί του) να τον γλύφει, ξαφνικά τον έχουν εδώ και δύο χρόνια με το σύστημα Καρότο και Μαστίγιο. (Πίπα κώλο τον έχουν βασικά αλλά το υψηλό μου επίπεδο δεν ΜΕ αφήνει να χρησιμοποιώ τέτοιες λέξεις.)
Έναν λαό που τον έχουν φοβισμένο, τρομοκρατημένο βασικά, βάζοντας του συνεχώς «καταληκτικές ημερομηνίες»
Έναν λαό αποπροσανατολισμένο που εντέχνως τα ΜΜΕ δεν τον αφήνουν να δει Τις Πταίει και ψάχνει τον υπαίτιο της μιζέριας του σε θεωρίες συνωμοσίας, στον ξένο παράγοντα, στους φοροφυγάδες, στους ξένους μετανάστες, στους πολιτικούς, στους Νεφελίμ, στον Σόρος, στους εξωγήινους, στους συνδικαλιστές, στους Δημόσιους υπαλλήλους, σε ότι να ‘ναι τέλος πάντων πέραν του εαυτού του, του συστήματος που ο ίδιος στήριξε (και στηρίζει ακόμα), τις δικές του πολιτικές επιλογές, την δική του απληστία, την δική του αμορφωσιά, την δική του τάση για διαφθορά, την δική του τάση για ιδιώτευση (που οδηγεί χάρη στα ΜΜΕ στην ιδιωτεία) , τον δικό του ωχαδερφισμό και τον δικό του οπορτουνισμό.
Έναν λαό που όταν φτάνει σε μία τέτοια κατάσταση γίνεται επικίνδυνος. Και βασικά επικίνδυνος για τον εαυτό του. Έναν λαό που είναι έτοιμος να αυτοσπαραχθεί.
Έναν λαό που όταν η φτώχεια πραγματικά θα του χτυπήσει την πόρτα (γιατί κάποιοι τρώνε ακόμα από τα έτοιμα και κάποιοι άλλοι είναι ακόμα στην απέξω) θα γίνει ανεξέλεγκτος. (εδώ ο καλός DJ ξαναβάζει Gang of Four – To Hell With Povetry και ξανακερδίζει τις εντυπώσεις).
Γυρίζω και πάλι στο καβούκι μου λοιπόν. Ελπίζω μην σας ξαναδώ σύντομα άνθρωποι της μέρας (Gimme Shelter που έλεγε και ο, σπουδαγμένος στα οικονομικά, κύριος Jagger)
