Γιατί αγάπη μου;
Όλα αυτά τα όπλα μπαμπά μου τρύπησαν την καρδιά. Είναι κακό πράγμα ο πόλεμος.

Αυτό ήταν το άδοξο τέλος της παρέλασης, περίπου στα μισά, για την μία κόρη μου.

Η μέρα ξεκίνησε διαφορετικά.
Οι κόρες ξύπνησαν γεμάτες ενθουσιασμό για να πάνε να δούν την παρέλαση για την οποία είχαν ακούσει τόσα πολλά στον παιδικό σταθμό. Η μία μάλιστα είχε και λόγο, από την στιγμή που ήταν και η αδελφή του Έλλην Στρατιώτη στα βουνά της Αλβανίας. (στο σκετς του σταθμού βεβαίως).
Ο δικός μου ενθουσιασμός δεν ήταν και τόσο μεγάλος. Τελευταία φορά είχα πάει στην παρέλαση επί Χούντας, τότε που όλοι οι μαθητές πηγαίναμε «αυτοβούλως».
Πέραν των ιδεολογικών κολλημάτων, ο μόλις δύο ωρών ύπνος δεν βοηθούσε επίσης, αλλά έκανα την καρδιά μου πέτρα και τις πήγα, έχοντας πάρει μάλιστα και την απόφαση να μην κάνω το παραμικρό σχόλιο και να μην δείξω την παραμικρή εκδήλωση δυσαρέσκειας σε αυτά που θα άκουγαν τα αυτιά μου και θα έβλεπαν τα μάτια μου.
Ξεκινήσαμε καλά. Κάτι σχολεία πρώτα, (συμπτωματικά το ένα ήταν το 27ο στο οποίο είχα πάει 2 χρόνια στο γυμνάσιο (και το οποίο btw, στεγάζεται ακόμα σε λυόμενα κτίρια χτισμένα από (καρκινογόνο) αμίαντο και στα οποία μας είχαν πάει «προσωρινά» το 1979!!!) και το Ανατόλια (στο οποίο το επίπεδο των κοριτσιών ή έχει πέσει πολύ ή έστειλαν τις δευτεράντζες {σεξιστικό σχόλιο} γιατί όταν εγώ πήγαινα σχολείο, το Ανατόλια ήταν ο «αφρός» της παρέλασης).
Καπάκι πέρασε και ο Ηρακλής. Τιμητικά για τα 100 χρόνια από την ίδρυση της ομάδας. Για όσους δεν ξέρουν, την 26η Οκτωβρίου 1912 που ελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη ο Ηρακλής ήταν η μοναδική Ελληνική ομάδα της πόλης και μέσα από αυτόν στελεχώθηκαν οι περισσότερες υπηρεσίες, μέχρι τουλάχιστον να έρθουν οι Κρητικοί «αστυνομικοί’ και ρημάξουν τα πάντα.
Εκεί ήταν και οι μοναδική στιγμή που χειροκροτήσαμε. (λυπάμαι που το λέω αλλά ήμασταν και οι μόνοι που χειροκρότησαν).
Τα δύσκολα ξεκίνησαν όταν πέρασαν τα κομάντα φωνάζοντας κάτι πολεμοχαρή συνθήματα για μιά, μάλλον δυναμική, λύση του Μακεδονικού προβλήματος. Αυτό μάλλον άρεσε στους περισσότερους καθώς αντιλήφθηκα γύρω μου κύματα ενθουσιασμού. Καπάκι άρχισαν να περνούν και τα τανκς. Όσο μεγαλύτερα τόσο μεγαλύτερος ο ενθουσιασμός (και τόσο πιό έτοιμα τα κορίτσια να βάλουν τα κλάματα).
Κάποια στιγμή που κάποια, όντως πολύ εντυπωσιακά, άρματα περνούσαν μπροστά μας, ανατρίχιασα από την θέα των ερπυστριών τόσο δίπλα στα παιδιά μου. Τις ρώτησα εάν θέλουν να πάμε στην παιδική χαρά και φύγαμε τρέχοντας.

Σκεφτόμουν στον δρόμο για το πόσο έχει συντηρητικοποιηθεί ο Έλληνας, εάν αυτός ο (πραγματικά πολύς) κόσμος έχει γίνει τόσο στρατόκαυλος και εάν αυτός ο πατριωτισμός βγάζει κάπου.
Η απάντηση ήρθε γρήγορα. Καλή η εθνική ανάτασις, αλλά πιό καλή η μάσα. Και έτσι δίπλα από τις κατάμεστες ταβέρνες το εθνικόν φρόνημα πήγε ολίγον περίπατο.

Και εδώ σε μιάν άλλη εκδοχή, του «καλού Χριστιανού». Στα σκουπίδια μεν, αλλά διπλωμένες και με τον σταυρό προς τα επάνω.

Είμαστε ωραίος λαός!!!
Και του χρόνου. (σπίτια μας).