Monthly Archives: Οκτωβρίου 2014

The Knick

Posted by indictos on

Το λοιπόν, έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου σε γιατρούς, νοσοκομεία και πάνω σε χειρουργικά τραπέζια είναι προφανές ότι τα medical dramas δεν είναι ακριβώς οι αγαπημένες μου σειρές.

Φευ!

Ήρθε φέτος το The Knick σε παραγωγή, σκηνοθεσία, μοντάζ  του Steven Soderbergh, με έναν εξαιρετικό Clive Owen και αυτό άλλαξε.

Νέα Υόρκη, 1900.

Αίμα, διαφθορά, ρατσισμός, υπόκοσμος, ντόπα, όλα τα ωραία, στο ολλανδικό νοσοκομείο της Νέας Υόρκης. (δίνει και μια ωραία εικόνα για την ιδιωτικοποίηση των νοσοκομείων, μέρες που είναι)

Τελείωσα τα τρία από τα δέκα φετινά επεισόδια και κόλλησα.

Να το δείτε!

http://www.imdb.com/title/tt2937900/

Smart cars 4 idiots

Posted by indictos on

Όταν το διαφήμιζαν ότι το παρκάρεις παντού ΔΕΝ εννοούσαν πάνω στο φανάρι ΚΑΙ πάνω στη ράμπα ΑΜΕΑ ΚΑΙ πάνω στις διαβάσεις γάιδαρε.  (Εθνικής Αντίστασης με Περικλέους)

smart

Ζούμε ότι μας αξίζει

Posted by indictos on

Διακόσιοι εβδομήντα μαθητές δηλαδή πεντακόσιοι πάνω κάτω γονείς και κηδεμόνες, σε ένα σχολείο του 1936 που ο ίδιος ο Δήμος χαρακτήρισε ακατάλληλο λόγω καθίζησης, όπου παιδί και δασκάλα τραυματίστηκαν από παράθυρο που έπεσε ΜΑΖΙ με την κάσα, όπου το (συνεταιριστικό) κυλικείο παραμένει εδώ και δέκα μήνες κλειστό λόγω κενού νόμου,  σε ένα σχολείο από το οποίο για να βγουν οι μαθητές (παιδάκια 6-12 ετών) όταν βρέχει απλώνουμε παλέτες γιατί έχει πάθει καθίζηση και η αυλή μπροστά στην καγκελόπορτα και γίνεται λίμνη, σε ένα σχολείο που αντιμετωπίζει εκτός από τα δικά του και όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και τα υπόλοιπα σχολείο στην Ελλάδα, δεν βρέθηκαν ούτε τριάντα (αριθμός 30) άνθρωποι να ενδιαφερθούν να έρθουν στη γενική συνέλευση των γονέων και κηδεμόνων και ούτε καν εφτά (αριθμός 7) άτομα να απαρτίσουν ένα ψηφοδέλτιο για το προεδρείο του συλλόγου.

Και μετά ΜΕ λες μαλακίες για αλληλεγγύη, αυτοδιαχείριση, κοινωνικότητες και…πίτσες μπλε.

Θλίψη μόνο :-(

Στα ΕΛΤΑ

Posted by indictos on

Έξω (και πέρα) βρέχει.

Μέσα, στα ΕΛΤΑ Καλαμαριάς, καμιά τριανταριά νοματαίοι περιμένουμε, με το χαρτάκι προτεραιότητος στο χέρι, να εξυπηρετηθούμε.

Εμφανίζεται πενηνταπεντάρης (τύπου βιοτέχνης εποχής Τσοβόλα Δώστα Όλα), σκύβει δίπλα στο καλαθάκι απορριμάτων δήθεν ότι δένει το κορδόνι του και πηγαίνει κατευθείαν στο γκισέ.

Δίνει ένα κατατσαλακωμένο  χαρτάκι προτεραιότητας στον υπάλληλο ο οποίος του λέει «η σειρά σας πέρασε κύριε»

-«Καλά δυο λεπτά βγήκα έξω και έχασα την σειρά μου;»

– «Τι λέτε κύριε; το νούμερο σας πέρασε δύο ώρες πριν»

Ψιλοστέκεται αμήχανος και τελικά βάζει τα χαρτιά του (ή ότι ήθελε να στείλει τέλος πάντων, δεν έβλεπα καθαρά) μπροστά στον υπάλληλο μπας και καταφέρει να τον ψήσει.

Αμάσητος αυτός του κάνει νόημα «όχι!»

– «Και τι να κάνω εγώ τώρα»

– «να βγάλετε καινούργιο νούμερο από το μηχάνημα»

-«και που είναι το μηχάνημα;» (θεός λέμε, ένα λεπτό πριν έλεγε ότι είχε βγάλει νούμερο και έχασε την σειρά του)

Με τα πολλά πάει στο μηχάνημα, κοντοστέκεται λίγο και σηκώνεται και φεύγει τσατισμένος μουρμουρίζοντας τα γνωστά… «δεν υπάρχει κράτος, στη Γερμανία μπλα, μπλα, μπλα…»