…να (ξανά) θυμίσω εδώ, ότι το 1976, ανάμεσα στα αριστουργηματικά Taxi Driver (Ο Ταξιτζής), Network (Το Δίκτυο) και All the President’s Men (Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου), η Ακαδημία διάλεξε σαν καλύτερη ταινία το…Rocky (αμετάφραστο αυτό)!!!
Με τις υγείες μας και πάντα τέτοια!
Τελευταία, παρόλα τα μέτρα και την κρίση, σε προσωπικό επίπεδο αισθανόμουν μία κάποια ανάταση.
Το (κρυφό) μου μυστικό ήταν ότι αισθανόμουν ότι στα 46 μου άρχισα πάλι να ψηλώνω!!!
Τελικά, άνθρακες ο θησαυρός.
Όπως διάβασα σε αυτό το (κουφό) άρθρο, δεν είμαι εγώ που ψήλωσα αλλά τα σύννεφα που έχουν κατέβει κατά μέσον όρο περίπου σαράντα μέτρα!
ΥΓ. αυτό πιθανόν να εξηγεί το πως επιβιώνουν όλοι αυτοί οι Έλληνες που καθημερινά «πέφτουν απ’ τα σύννεφα»
Εγώ, σαν μαλάκας πολίτης αυτής της χώρας, θα ήθελα να δω το «πόθεν έσχες» των αντιπροσώπων της μόνιμης επιτροπής εποπτείας της Τρόικας (των φυσικών προσώπων μιλάμε) ΠΡΙΝ να έρθουν στην Ελλάδα.
Επίσης θέλω να δω ΟΛΑ τα στοιχεία για το τι θα μας κοστίσουν. Μισθούς, bonus, που θα μείνουν, τι θα τρώνε, πόσο θα κοστίζει η ασφάλειά τους, τα μεταφορικά τους, τα ρούχα τους, τα σώβρακα τους, πως και που θα διασκεδάζουν. ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Γιατί ΚΑΙ οι ελεγκτές θέλουν τον έλεγχο τους.
(ζητάω πολλά ε; Καλά ξαναγυρνάω στα κουβαδάκια μου)
Acropol club, Ελλήσποντος, Αποθήκη Μύλου, Υφήλιος Υδρόγειος, block 33 και χθες 8ball.
Έξι φορές μέσα σε είκοσι πέντε χρόνια.
Not bad για ένα γκρουπ που έχει έδρα την Καλιφόρνια!
Σε αντίθεση με τους Fall που ο Mark E. Smith είναι η μπάντα (μεγαλύτερος από την μπάντα, bigger than life για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους,) οι Savage Republic είναι οι Savage Republic.
Όλοι και όλα είναι κάτω από τον τίτλο και τον ήχο. Ο Ethan Port είχε πει κάποτε ότι: Savage Republic originally existed to create music that could not be heard elsewhere. Another goal was to make music that was «timeless», that could not be nailed down to a specific location in time or space.
Το ξέρουμε ότι πέτυχαν και τους δύο στόχους.
Bruce Licher, Jeff Long, Robert Loveless, Mark Erskine, Jackson Del Rey, Greg Grunke, Thom Fuhrmann, Ethan Port, Brad Laner, Phil Druker κόσμος πάει και έρχεται ο χαρακτηριστικός όμως ήχος του συγκροτήματος παραμένει αναλλοίωτος ή μάλλον παρέμενε αναλλοίωτος μέχρι τώρα.
Γιατί το λέω αυτό; Γιατί από τότε που έσπασε η τριπλέτα Fuhrmann/Grunke/Port και μπήκαν τα νέα μέλη, ο Alan Waddington (ένας εξαιρετικός ντράμερ την τεχνική του οποίου καλά θα ήταν να την μελετήσουν όλοι όσοι θέλουν να λένε ότι παίζουν ντραμς) και ο Kerry Dowling, άνθρωπος ορχήστρα ο οποίος ακόμα και όταν έπαιξε στο «βαρέλι» έδειξε τι σπουδαίο ταλέντο είναι, ανέβασαν τους Savage Republic, τεχνικά, τουλάχιστον ένα επίπεδο.
Στο τωρινό line up τους υπάρχει το εξής παράδοξο. Δύο εξαιρετικοί μουσικοί, οι σχετικά «νεοφερμένοι», κρατούν το Rhythm section, ενίοτε σολάρουν δείχνοντας δείγματα υψηλής δεξιοτεχνίας και κρατούν φανερά όλη την συνοχή, μουσικά τουλάχιστον, της μπάντας και οι δύο παλιοί, λιγότερο δεξιοτέχνες που δίνουν όμως όλο το punk attitude και την αίσθηση χάους που χαρακτήριζε πάντοτε την μπάντα. Είναι πάντως προφανές ότι το σχήμα (για πρώτη φορά κουαρτέτο) έχει περισσότερο «μουσικό» προσανατολισμό, με τα κρουστά, ειδικά το περίφημο «βαρέλι», να έχει μάλλον διακοσμητικό πλέον ρόλο.
ΜΕ αρέσει αυτή η αλλαγή;
Από πλευράς έντασης όχι. Από πλευράς μουσικής ναι και λέω ναι γιατί μια μπάντα που έχεις επί 30 χρόνια δεδομένη, βλέπεις ότι αποκτά εφόδια για να προχωρήσει ακόμα περισσότερο.
Πάμε στο live λοιπόν.
Τα 140 άτομα που ήμασταν πέντε μέρες πριν στους ΜΟΒ, ξαναβρεθήκαμε με 4-5 απουσίες. Οι ίδιοι λέμε. Πως λέμε περιοδεύων θίασος; Ε εμείς είμαστε περιοδεύων κοινό.
Το 8ball στο οποίο πήγα για πρώτη φορά, θα μπορούσε να είναι το CBGB της Θεσσαλονίκης. Δεν είναι όμως. Παρόλο το ροκ του πράγματος, παρόλο το ευγενικό και πρόθυμο προσωπικό, παρόλο το «βολικό» του χώρου, υπάρχει αφενός μία heavy metal αισθητική που προσωπικά με χαλάει και αφετέρου ο ήχος ήταν τραγικός.
Σε κάθε θέση που στεκόσουν/καθόσουν άκουγες διαφορετικό πράγμα. Μόνο μπάσα στο μπαρ. Μόνο κιθάρα δεξιά της σκηνής (κατευθείαν από τον ενισχυτή λέμε), μόνο μπάσο αριστερά, κάπως καλύτερα στο κέντρο όπου σε κάρφωναν όμως οι προβολείς και δεν μπορούσες να δεις.
Ο ήχος επηρέασε την μπάντα. Όχι όμως απαραίτητα αρνητικά. Ο Thom Fuhrmann σπάνια άκουγε τι παίζει όταν ήταν στην κιθάρα, πράγμα που οδηγούσε βέβαια σε λάθη άφηνε όμως την μπάντα να αυτοσχεδιάζει και με τα νέα δεδομένα που λέγαμε πριν αυτό δεν ήταν καθόλου μα καθόλου κακό.
Το set list αυτό:
Σχεδόν καθόλου τραγούδια από τον δίσκο που γράφουν εδώ και ένα χρόνο (νομίζω μόνο το 27 Days που υπάρχει όμως εδώ και μια διετία). Σύνολο έπαιξαν κάνα δίωρο ( μάλλον, έχω ορισμένα κενά για να είμαι ειλικρινής).
Από τις 6 φορές θα έλεγα αυτή ήταν η τρίτη καλύτερη.
Παρόλη την κούραση που είχαν από αυτήν την τρελή βδομάδα, παρόλο το σοκ από την ηλεκτροπληξία στην Λάρισα και παρόλα τα προβλήματα στον ήχο άφησαν τους περισσότερους από εμάς ευχαριστημένους.
Προσωπικά θα ήθελα ένα ακόμα άτομο στην μπάντα για τα live για περισσότερα κρουστά, νομίζω και οι υπόλοιποι το ίδιο, γιατί όταν στο τέλος του κανονικού set έπαιξαν ο Port μαζί με τον Dowling στο βαρέλι, το live απογειώθηκε.
Εν αναμονή λοιπόν του νέου τους album, ας ελπίσουμε ότι σε κάνα χρόνο θα τους ξαναδούμε σε μία ακόμα «τελευταία» ( :lol: ) συναυλία τους στην Ελλάδα.
Απόψε λέμε.
.
Τα έχουμε ξαναπεί.
Η μουσική είναι μία (συγκεκριμένα το Punk)
Στην χθεσινή συγκέντρωση μεσήλικων punk rockers που έλαβε χώρα στο Gaia Live ένα πράγμα ήταν φανερό.
Ότι η μουσική είναι ένα πολύ απλό πράγμα. Αρκεί να έχεις κάτι να πεις.
Τρεις μπαρέδες, το μπάσο παίζει (με πένα) τρεις έως πέντε νότες και ο ντράμερ 4/4 και μηχανάκι.
Αλλά first time first.
Η βραδιά ξεκίνησε με την κλασική καθυστέρηση με τους (reunited για την περίσταση) Moot Point να παίζουν τα συμπαθητικά (σε κάποιες περιπτώσεις όμως βαρετά) punk/new wave τραγούδια τους.
Ατάκα της βραδιά όταν η Λία ρώτησε πόσοι είναι κάτω από τα τριάντα. χειροκρότησαν καμιά δεκαπέντε άτομα, ισχνή μειοψηφία σε ένα σχεδόν γεμάτο Γαία.
Γυρνάει λοιπόν και λέει. Ωραία, αφιερώνω λοιπόν το κομμάτι σε εμάς τους υπόλοιπους επειδή τα καταφέραμε!!! (σσ. στην περίπτωση του Punk μάλλον ότι καταφέραμε να είμαστε ζωντανοί)
Και ξεκινούν οι MOB.
Μεσήλικες που έχουν πλήρη επίγνωση ότι έχουν βγάλει έναν και μόνο δίσκο και αυτόν πριν 30+ χρόνια
Η φωνή αναλλοίωτη, η ενέργεια ανάλογη της ηλικίας, το χαμόγελο όμως όλων, πάνω και κάτω από την σκηνή, μέχρι τα αυτιά.
Τον ρυθμό παρόλα αυτά τον έδιναν καμιά εικοσαριά πιτσιρικάδες πάνκηδες που και τα περισσότερα τραγούδια ήξεραν και με το pogo τους μας κράτησαν όλους σε ένταση.
Έπαιξαν καμιά ώρα, το Another Day, Another Death δύο φορές, το αγαπημένο μου I Hear You Laughing στο encore, όλα ωραία και καλά και με το τέλος όλοι οι μεσήλικες έτρεχαν (ευχαριστημένοι βέβαια) να φύγουν γιατί το πρωί ξυπνούσαν για δουλειά (όσοι έχουν ακόμα).
Είναι το δεύτερο live που πάω στο Gaia και έχω περάσει και τις δύο καλά. Ο χώρος είναι ιδανικός για τέτοιου είδους live. (Η τιμή της (απλής) μπύρας πάντως στα 4€, με κάθεται ολίγον στο στομάχι).
Πίσω από το stage του Gagarin υπάρχει ένας στενός διάδρομος, τόσο στενός που αν ήταν ρούχο θα το άλλαζα με δύο νούμερα μεγαλύτερο, ο οποίος συνδέει τα δύο άκρα της σκηνής, την είσοδο δλδ των καλλιτεχνών και το booth του ηχολήπτη, μπροστά από το οποίο υπήρχε το booth του Dj ο οποίος ήμουν εγώ!
Μόλις έχω τελειώσει το set μου σχετικά άδοξα, ένεκα που ο ηχολήπτης έχει κατεβάσει την ένταση στα τελευταία 20 δευτερόλεπτα του Part Time Punks επειδή η μπάντα, δίχως τον Mark E. Smith όμως, έχει βγει ήδη στην σκηνή.
Παίρνω τα τσιγάρα μου, το γεμάτο ακόμα ποτό μου και ξεκινώ από τον διάδρομο που λέγαμε να κατέβω κάτω να απολαύσω το live.
Στα μισά της διαδρομής είναι ένας τύπος που έχει γυρισμένη την πλάτη σε μένα και καπνίζει και ο οποίος λόγω της στενότητας του χώρου με εμποδίζει να περάσω. Μετά από λίγα δεύτερα αναμονής και λόγω της ανυπομονησίας μου να πάω κάτω να δω το γκρούπ, τον σκουντάω στον ώμο και του λέω Φιλαράκι να περάσω;
Γυρνάει και είναι ο Mark Smith!!!
Από το μυαλό μου πέρασαν όλα αυτά που ΜΕ είχαν πει όσοι τον γνώρισαν και ότι είχα διαβάσει (Μην του μιλήσεις πρώτος. Μην του μιλήσεις καθόλου. Μην τον ακουμπήσεις. Πρόσεχε μην σε κοπανήσει κλπ). Παρόλα αυτά και παρόλο ότι με πέρασε από το μυαλό μήπως γίνουμε κώλος και με κυνηγάνε μετά 500 άτομα, του έπιασα τον ώμο και γύρισα και του είπα κάτι του στυλ Είσαι ο Θεός και χάρηκα που σε γνώρισα. Ενάντια σε ότι περίμενα μου έσφιξε το χέρι και χαμογέλασε!!!
Μετά ξεκίνησε αυτός για την σκηνή και εγώ για το μπαρ.
Το ότι η συναυλία ήταν εξαιρετική το έχετε μάθει/διαβάσει.
Το μόνο που θα πω εγώ είναι ότι το live ήταν κυρίως για αυτούς που δεν είναι άρρωστοι με τους Fall, γιατί κακά τα ψέματα, αν ο Smith δεν σηκωθεί να φύγει, αν δεν έχει κανένα gadget μαζί του που να μην δουλεύει και να του σπάει τα νεύρα, αν δεν μαλώσει με την μπάντα…ε…δεν είναι οι Fall που αγαπάμε.
Στο τέλος της συναυλίας, την οποία είδα κυρίως από την σκηνή και αυτό ήταν μαλακία μου γιατί έχασα το feeling, έπαιξα (στα χαμένα) κανα μισάωρο ακόμη και μετά πήγα backstage για την μεγάλη συνάντηση.
Στην μία άκρη σε ένα γραφείο η Πούλου με φίλους/συγγενείς. Στην άλλη ένα τραπεζάκι με έναν καναπέ που κάθονται οι υπόλοιποι τέσσερις Fall και δύο άδειες καρέκλες. Μπροστά τους μπουκάλι Jameson, κάσα μπύρες και (νομίζω) σαμπάνιες. Πάω, κάνω χειραψία με τον Smith, τους συγχαίρω για την συναυλία, κάθομαι στην καρέκλα, βάζω στον εαυτό μου ποτάκι και περιμένω. Μετά από λίγα λεπτά αμηχανίας σκέφτηκα να πω μια μαλακία να σπάσει ο πάγος. Γυρνάω και λέω στην μπάντα, Όταν τον είδα αυτόν πρώτη φορά (δείχνοντας τον MES) εσείς δεν είχατε γεννηθεί ακόμα!, πράγμα που ναι μεν έφερε στην μπάντα περισσότερη αμηχανία ενθουσίασε όμως τον Smith o οποίος άρχισε να γελάει (το γέλιο του btw είναι σαν την εισαγωγή του Black Monk Theme, Part I) να με πιάνει, να με τραβάει, μου γέμισε, κι άλλο, το ποτήρι και τσουγκρίσαμε.
Κάτσαμε κανα εικοσάλεπτο λέγοντας σουρωμένες μαλακίες και μετά η Πούλου (με την οποία είχα μία μάλλον κρυόκωλη συζήτηση) ζήτησε να φύγουν όλοι και την έκανα.
Να πω ότι ακόμα γελάνε και τα αυτιά μου;
Το λέω.
Να πω ότι καταγούσταρα;
Το λέω επίσης.
.
ΥΓ θέλω να πω ευχαριστώ στο Νικόλα, τη Μαρίνα και την Χρύσα και για την πρόσκληση και για το ότι αισθάνθηκα με την μία ότι είμαι ανάμεσα σε φίλους, το ίδιο και με όλα τα παιδιά από το Gagarin που ήταν σούπερ. Ευχαριστώ και αυτούς που μου έδωσαν CD για να ακούσω και να γράψω κάτι, thanx Στέλιο για τα Dvd, μαλακία μου που έχασα το setlist και την αφίσα, (μπαίνει μουσική τώρα και μου χαμηλώνουν το μικρόφωνο) αυτούς που με φιλοξένησαν, αυτούς που ΜΕ πήγαν κάτω (χάμου) (δυναμώνει η μουσική) τον σκηνοθέτη μου, τον μανατζερ μου, την οικογένεια μου, το Ντεπώ το… υπολ…καστ…υπάρχει χημεία και αυτό βγαίνει στη σκηνή…τους…….
